บทที่ 19 หวงสาวขายตัว

“ไอ้เขม เป็นยังไงบ้างวะ” วัชระโทรมาหาเขมกร หลังจากที่เขาประชุมเสร็จไม่ถึง 3 นาที

“อะไร เป็นอะไร ฉันเป็นอะไรวะ” เขมกรกรอกเสียงกวนบาทาใส่โทรศัพท์ ทำให้ปลายสายต้องขมุบขมิบปากอย่างหมั่นไส้

“เมื่อคืนน่ะ... น้องภาเป็นยังไงบ้าง”

“อ้อ... ก็ดี!” เขมกรตอบสั้นๆ

“ก็ดี... ก็ดีของแกมันเป็นยังไงวะ ดี... แต่ไม่สุด หรือว่าดีบ้าง ไม่ดีบ้าง ฉันจะได้รู้ไว้ก่อนจะใช้บริการน้องเค้า” วัชระยังคงเซ้าซี้ต่อไป เขมกรถอนหายใจยาว

“ดี... ไม่มาก ไม่สุด อย่างแกคงไม่ชอบหรอก” เขาตอบไปอย่างนั้น แม้ในใจจะคิดตรงกันข้าม เมื่อคืนนี้เขารักเธอแบบโหมกระหน่ำ เธอทำให้เขารู้สึกมีความสุขและสุดกับเรื่องบนเตียงมาก ความหอมหวาน สดใหม่ทำให้เขาไม่อาจห้ามใจตัวเองได้

“ว้า... แย่จัง... แต่ไม่เป็นไร เรื่องแบบนี้มันสอนกันได้ เดี๋ยวฉันจะเป็นคนสอนน้องเค้าเอง แกใช้บริการน้องเค้าแค่คืนเดียวใช่ไหม ฉันจะได้ใช้บริการน้องเค้าต่อ” วัชระถาม เขมกรกำโทรศัพท์แน่น หัวใจเต้นแรงสั่นระรัวด้วยความโกรธ

“ไม่! คืนนี้ฉันดิวน้องเค้าไว้อีกคืน” เขมกรรีบบอก ก่อนที่วัชระจะโทรไปหาภาริดา คำพูดของเขมกรทำให้วัชระงงงวย

“เอ๊า! ไหนบอกว่าน้องเค้าไม่สุดไง แล้วแกจะเอาน้องเค้าอีกคืนทำไมวะ”

“มันเรื่องของฉัน ฉันจะเอาน้องเค้ากี่คืนก็เรื่องของฉัน แกอย่ามายุ่งได้ไหมวะ!” เขมกรเริ่มโมโห ยิ่งทำให้ปลายสายสงสัยมากเข้าไปอีก

“ไอ้เขม! น้องเค้าไม่ได้เป็นแฟนแกนะโว๊ย น้องเค้าเป็นไซด์ไลน์ ไซด์ไลน์น่ะ... ไซด์ไลน์... ที่หมายความว่าผู้หญิงขายตัว ในเมื่อน้องเค้าขายตัว ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะใช้บริการน้องเค้า แกอย่ามาผูกปิ่นโตสิวะ!”

“ฉันไม่ได้ผูกปิ่นโต แต่...”

“แต่... แต่อะไร ชะงักทำไม คิดคำแก้ตัวไม่ทันหรือไง ฉันรู้ว่าแกน่ะรักน้องภา แต่แกก็ไม่มีสิทธิ์หวง เพราะน้องเค้าขายตัว ต่อให้ฉันไม่ซื้อ อนาคตน้องเค้าก็ต้องหาลูกค้าใหม่อยู่ดี ผู้หญิงขายตัว เห็นใครให้เงินมากกว่าก็วิ่งเข้าใส่แล้ว!” วัชระเตือนสติ คำพูดของเพื่อนทำให้เขมกรสั่นสะท้านไปหมดทั้งตัว เขาขบกราม กำมือแน่นอย่างระบายอารมณ์

“ฉันรู้! รู้ดีทุกอย่างว่าอะไรเป็นอะไร แต่ฉันยังไม่ให้น้องกับแกตอนนี้ เข้าใจไหม แค่นี้แหละ!” พูดจบเขมกรก็กดวางสายทันที ทิ้งให้เพื่อนสนิทอย่างวัชระก้มมองโทรศัพท์อย่างงงๆ

“อะไรของมันกันวะ ไอ้บ้านี่!”

ชายหนุ่มวางสายโทรศัพท์ได้ก็ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานอย่างแรง เขาทุบโต๊ะเพื่อระบายอารมณ์ พอดีกับที่ชนิตาเปิดประตูเอากาแฟเข้ามาเสิร์ฟ เลขานุการส่วนตัวมองเขมกรอย่างสงสัย ไม่เคยเห็นท่าทีเกรี้ยวกราดของเจ้านายหนุ่มแบบนี้มาก่อน

“กาแฟค่ะคุณเขม”

“ขอบใจ!”

“คุณเขมเป็นอะไรหรือเปล่าคะ สีหน้าไม่ค่อยดีเลย” ชนิตาถามด้วยความเป็นห่วง เขมกรส่ายหน้าถอนหายใจพรืด

“ไม่เป็นไร! อ้อ... พี่ตา วันนี้ฉันจะกลับเร็วนะ เอกสารอะไรที่จะต้องเคลียร์ช่วยวางไว้บนโต๊ะด้วย พรุ่งนี้ผมจะมาจัดการแต่เช้า” เขาออกคำสั่ง

“ได้ค่ะ ว่าแต่... พรุ่งนี้น้องภาจะมาทำงานไหมคะ” ชนิตาถาม เขมกรหันมามองชนิตาอย่างไม่พอใจ

“ทำไมพี่ไม่ไปถามน้องภาเองล่ะ มาถามผมทำไม” เขาเอ็ด ชนิตาทำหน้างง

“อ้าว... ก็ปกติคุณเขมจะรู้ความเคลื่อนไหวของน้องภาทุกอย่างนี่คะ”

“ฉันไม่รู้สักเรื่องจะได้ไหมล่ะ ออกไปได้แล้ว ฉันจะรีบเคลียร์งานด่วน!” เขมกรพาลใส่เลขานุการส่วนตัว ชนิตาเห็นว่าเจ้านายเริ่มอารมณ์เสียหนักยิ่งกว่าเดิม จึงรีบเดินออกมานอกห้อง

“เป็นอะไรของเขานะ!”