บทที่ 2 สัมภาษณ์งาน
ภาริดายืนอยู่หน้าห้องรองประธานบริหารของบริษัท ภูษิตธรเอ็นเจียเนียร์ริ่ง จำกัด อย่างตื่นเต้น เธอไม่คิดว่าผู้บริหารจะเป็นคนสัมภาษณ์เธอด้วยตัวเอง
“น้องภาใช่ไหมคะ” หญิงสาววัยประมาณ 30 กลางๆ เดินเข้ามาหาแล้วเอ่ยถาม หล่อนมีบุคลิกน่าเกรงขามและดูเจ้าระเบียบอย่างเห็นได้ชัด
“ใช่ค่ะ”
“พี่ชื่อตา เป็นเลขาของคุณเขม คุณเขมเชิญด้านในค่ะ”
“ค่ะพี่ตา”
ภาริดาเปิดประตูห้องเข้าไปอย่างหวาดๆ เพราะเลขาฯ ของเขมกรไม่ได้เข้ามาด้วย เมื่อเข้าไปถึงเธอก็เดินไปที่โต๊ะทำงานของผู้บริหาร เห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารอยู่
“สวัสดีค่ะคุณเขม” เธอยกมือไหว้สวัสดี ฉับพลันชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองสบตา ทำให้ภาริดาเบิกนัยน์ตากว้าง
“คุณ...!?”
“ใช่... ผมเอง เขมกร เรียกว่าคุณเขม พี่เขม อะไรก็ได้” เขาพูดติดตลก ยิ่งเห็นท่าทางตกใจของเธอแล้วยิ่งทำให้เขาขบขันมากกว่าเดิม
“ค่ะ คุณเขม”
เขาเปิดลิ้นชักโต๊ะออกมา ก่อนจะหยิบถุงกระดาษสีน้ำตาลยื่นให้กับเธอ ภาริดามอง แต่ไม่กล้ารับ
“รับไปสิ”
“อะไรคะ”
“ชุดนักศึกษา เมื่อวานนี้ฉันขอโทษที่เดินไม่ระวัง ทำให้เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนหมดเลย” เขาบอกอย่างใจดี จนทำให้ภาริดารู้สึกเกรงใจ
“อุ้ย... ไม่ต้องก็ได้ค่ะ ภากลับไปซักเสื้อแล้ว คราบกาแฟก็ออกหมดแล้วด้วยค่ะ”
“รับไปเถอะน่า... ฉันซื้อให้แล้ว” เขาคะยั้นคะยอ ภาริดาจึงยกมือไหว้ขอบคุณและรับมาอย่างเกรงใจ
“ขอบคุณมากนะคะ”
“ไม่เป็นไร นั่งก่อนสิ ฉันจะได้สอบถามข้อมูลอะไรหน่อย” เขาผายมือ เธอจึงทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามชายหนุ่ม
“ภาริดา รักตาภา นักศึกษาฝึกงานชั้นปีที่ 4 คณะบริหารธุรกิจ ด้านการตลาด เกรดเฉลี่ย 4.00” เขาอ่านเอกสารที่กรอกข้อมูลประวัติการเรียนแล้วก็เงยหน้ามองหญิงสาว ภาริดาได้แต่ยิ้มเขินๆ ทำหน้าตาไม่ถูก
“ค่ะ”
“เก่งนะ ดูตั้งใจเรียนมาก ฉันยินดีรับเธอเข้าฝึกงานที่นี่โดยให้เงินเดือนเท่ากับพนักงานคนหนึ่ง” เขาบอก แต่นั่นทำให้เธอถึงกับเบิกตากว้างอีกครั้ง
“จริงเหรอคะ” เธอถามอย่างตื่นเต้น
“จริงสิ ถ้าฉันเห็นว่าเธอทำงานดี ฉันจะรับเธอเข้าเป็นพนักงานที่นี่ทันที” เขาเอนกายพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายๆ ส่วนคนฟังยิ้มกว้างจนเห็นฟันเรียงกันเกือบทุกซี่
“ขอบคุณมากนะคะ”
“แต่ก่อนที่จะขอบคุณฉัน... ฉันมีเรื่องจะสารภาพกับเธอ” เขาเบรกความดีใจเอาไว้แค่นี้ ภาริดาหน้าเหวอ
“อะไรเหรอคะ”
“ฉันจะให้เธอมาฝึกงานเป็นผู้ช่วยเลขาส่วนตัวฉัน เพราะตอนนี้งานพี่ตาเยอะมาก เธอจะไม่ได้ฝึกในสายการตลาดนะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ภาฝึกงานตรงส่วนไหนก็ได้” ภาริดาบอก ทำให้เขาคลายความกังวลไปได้เยอะ จริงๆ แค่เธอได้เงินค่าจ้างฝึกงาน ก็ดีใจเหลือเกินแล้ว ปกติเด็กฝึกงานมักจะไม่ได้เงินเดือน
“ดีๆ แล้วทางมหาวิทยาลัยจะให้เธอเริ่มฝึกเมื่อไหร่”
“ต้นเดือนหน้าค่ะ”
“ต้นเดือนหน้า... เหลืออีก 15 วัน จะเป็นไรไหมถ้าฉันจะให้เธอมาช่วยงานพี่ตาก่อน ฉันจะจ่ายเงินเดือนให้ครึ่งเดือน” เขายื่นข้อเสนอ และข้อเสนอของเขาทำให้เธอยิ้มออกอีกครั้ง
“ได้ค่ะ ภายินดีที่จะมาทำงานก่อนค่ะคุณเขม” เธอรีบตอบทันทีก่อนที่เขาจะเปลี่ยนใจ เขมกรพึงพอใจหญิงสาวมาก ดูเหมือนเธอจะกระตือรือร้นและขยันมากกว่าคนอื่นๆ ที่เขาเคยเจอ
“ถ้าอย่างนั้น... พรุ่งนี้ก็เริ่มงานเลยแล้วกัน” เขาบอก ภาริดายิ้มกว้าง
