บทที่ 6 พิสูจน์ความจริง

“ฉันรู้เจตนาของแกดีไอ้วัช แกจ้องจะงาบน้องเค้าตั้งนานแล้ว”

“เออ... ฉันยอมรับก็ได้วะ ทำไงได้... น้องเขาน่ารักนี่หว่า ว่าแต่แกเหอะ อย่าชักช้า เอาเบอร์น้องเค้ามาสิ” วัชระแบมือ เขมกรรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเทียบเบอร์ เมื่อเห็นเบอร์แล้วเขาก็ใจสั่น

“เป็นไง”

“เบอร์เดียวกันจริงๆ ด้วยว่ะ” เขมกรพูดอย่างช็อกๆ ระหว่างนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

“เข้ามา” เขมกรอนุญาต ภาริดาเดินถือถาดใส่กาแฟและขนมมาให้วัชระ

“กาแฟกับขนมค่ะ” เธอเอามาเสิร์ฟถึงโต๊ะทำงาน เขมกรมองท่าทางเรียบร้อยของหญิงสาวตรงหน้าด้วยความงุนงงไปหมด

“ขอบคุณมากครับ” วัชระเอ่ยขอบคุณและมองหน้าภาริดาอย่างเจ้าเล่ห์แสนร้าย เสมือนรู้ทันหญิงสาวทุกอย่าง จนเธอต้องก้มหน้าลง

“คุณเขมกับคุณวัชมีอะไรเรียกใช้ภาได้นะคะ วันนี้พี่ตาออกไปธุระข้างนอก บ่ายๆ ถึงจะกลับมา”

“ได้จ้ะ ถ้ามีอะไรพี่จะรีบเรียกใช้ทันที” วัชระชิงพูดก่อนเขมกร คนเป็นเจ้านายที่แอบมองเด็กสาวมาเนิ่นนานถึงกับออกแรงเตะขาเพื่อนใต้โต๊ะด้วยความหมั่นไส้

“โอ้ย... เตะฉันทำไมเนี่ย” วัชระถามเสียเบา เขมกรจ้องมองแววตาดุ ขณะที่ภาริดากำลังเดินออกไปจากห้อง วัชระลองกดเบอร์โทรศัพท์ที่ให้ไว้ในกลุ่มไลน์ทันที และสิ่งที่เขมกรไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อโทรศัพท์ในมือของภาริดาดังขึ้น ภาริดากดปิดเสียงและรีบเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้ชายหนุ่มสองคนนั่งมองตากันปริบๆ

“ใช่จริงด้วยว่ะ” วัชระบอก แต่เขมกรยังไม่ปักใจเชื่อ

“ไม่แน่อาจจะมีคนแกล้งน้องเค้าก็ได้ แบบเป็นพวกแอบเอาเบอร์ เอารูปมาลง แล้วก่อความวุ่นวาย แกก็เห็นว่าน้องภาไม่ได้มีท่าทีเหมือนสาวไซด์ไลน์เลยสักนิด” เขมกรยังคงเข้าข้างหญิงสาวอยู่ วัชระได้ยินก็ดีดนิ้วดังเป๊าะ

“พิสูจน์ไม่ยากเลยเพื่อนรัก เดี๋ยวแกลองดูว่าจะจริงหรือไม่จริง” ว่าแล้ววัชระก็กดโทรศัพท์อีกรอบ คราวนี้รอสายไม่นาน ปลายสายก็กดรับ

“สวัสดีค่ะ” เสียงปลายสายหวานละมุนชวนฟัง เป็นน้ำเสียงที่เขมกรคุ้นเคยดี เพราะตั้งแต่ภาริดาเข้ามาทำงานที่บริษัท เขาก็หาเรื่องโทรหาภาริดาทุกคืน วัชระเปิดเสียงลำโพงโทรศัพท์ให้ดังขึ้นอีก

“สวัสดีครับ น้องภาใช่ไหมครับ” วัชระแสร้งดัดเสียงให้แหบขึ้นกว่าเดิม เขมกรเริ่มใจสั่น เหงื่อไหลซึมชื้น

“ใช่ค่ะ”

“พี่ชื่อแดนนะครับ พี่เห็นน้องลงงานในกลุ่มไลน์ พี่สนใจน้อง คืนนี้ว่างไหมครับ” วัชระแสร้งถาม เขมกรเอามือกุมกันแน่น สายตาจดจ้องไปที่โทรศัพท์มือถือสลับกับใบหน้าระริกระรี้ของวัชระ

“คืนนี้ภารับงานไว้แล้วค่ะ ไม่ว่างจริงๆ ต้องขอโทษด้วยนะคะ” ปลายสายปฏิเสธ เขมกรรีบเขียนโพยใส่กระดาษให้วัชระดู วัชระจึงพูดไปตามโพยของเขมกร

“คืนนี้คนที่ใช้บริการน้อง จ่ายให้น้องเท่าไหร่ พี่จ่ายให้ 3 เท่าเลย” วัชระพูดต่อ เขาอ่านกระดาษจดโพยของเพื่อนรักอย่างละเอียด เขมกรวงเล็บไว้ด้วยว่าคืนนี้เขาต้องการตัวภาริดา ให้วัชระทำอย่างไรก็ได้ ให้ภาริดามาเจอเขา

“คืนนี้มีพี่คนนึงเขาเหมาภาค่ะ 40,000 บาท ถ้าพี่แดนต้องการภา พี่แดนคงจะต้องจ่ายถึง 120,000 บาทเลยนะคะ” ภาริดาพูดเสียงเครียด แต่วัชระกลับหัวเราะร่วน

“ปฏิเสธงานลูกค้าคนนั้นไปซะ คืนนี้พี่ให้ 150,000 บาทเลย ถือว่าเป็นค่าประเดิม พี่คงเป็นลูกค้ารายแรกของน้องภา... ใช่ไหมครับ” วัชระเล่นลิ้น ปลายสายหัวเราะคิก

“ใช่ค่ะ ถ้าพี่แดนจ่ายให้ภาตามที่บอกไว้ พี่แดนคือลูกค้าคนแรกของภา ภาสัญญาว่าจะบริการพี่แดนให้ดีที่สุดเลยค่ะ”

“เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาสำหรับพี่ครับ คืนนี้พี่ต้องการให้น้องภาไปหาพี่ที่คอนโด... ห้อง... น้องภาไปถึงก็ไปรับคีย์การ์ดห้องได้ที่เคาท์เตอร์ได้เลย พี่จะแจ้งเจ้าหน้าที่ไว้ให้” วัชระพูดตามโพยที่เขมกรเขียนให้ แม้ลึกๆ จะแอบเสียดายที่เพื่อนตัดหน้าชิงซื้อบริการภาริดาก่อนตัวเองก็ตาม ครั้นจะไม่ให้ ก็ไม่มีเงินจะไปสู้เขมกร ส่วนตัววัชระก็เข้าใจว่าเขมกรแอบชอบภาริดามาก คนตรงหน้าคงจะไปเคลียร์กับภาริดาให้รู้เรื่องในคืนนี้