บทที่ 102 โหยหา 2

    สิบนาทีต่อมา

“นั่นงาย คูมพ่อมาแล้ว คูมพ่อขาา~” เด็กหญิงตัวน้อยรีบวิ่งเข้าไปหาผู้เป็นพ่อที่กำลังเดินโซเซเข้ามาในบ้าน

ติณภพที่ยังมีสติอยู่บ้าง รีบอ้าแขนรับลูกสาวตัวน้อยขึ้นมาหอมแก้มนิ่มฟอดใหญ่

ฟอด~

“ทำไมยังไม่นอนล่ะครับ?” ติณภพก้มถามลูกสาวตัวน้อยอย่างรักใคร่

“มีญารอคูมพ่อมาเล่านิทานให้ฟังค่า”...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ