บทที่ 123 ว่างเปล่า

 รสานั่งสะอื้นไห้จนสะอึก...กายสาวสั่นโยนราวกับลูกนก กันต์ธรกระชับแขนแกร่งกอดปลอบอยู่นานนับนาที...

“เราออกไปข้างนอกกันเถอะนะครับ” ใบหน้าหล่อก้มลงมาคุยกับคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ยิ่งรสาอยู่ในห้องนี้นานเท่าไหร่ จิตใจของเธอก็ยิ่งอ่อนแอมากกว่าเดิม

“ฉันขออยู่กับเขาตามลำพังได้มั้ยคะ...” รสาหันขึ้นมา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ