บทที่ 5 ลวงรัก 1
ณ ร้านอาหารไทย
14.00 น.
ระหว่างที่รสากำลังวุ่นอยู่กับการทำอาหาร จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น มือเรียวจึงรีบคว้าขึ้นมาดูว่าใครโทรมา...
'ติณภพ'
เมื่อรู้ว่าคนในสายเป็นใคร ร่างบางก็ระบายยิ้มออกมาทันที
"ยัยพลอยฝากดูแกงมัสมั่นไก่ต่อหน่อยนะ ฉันไปรับโทรศัพท์
แปปนึง"
"แหมๆ ยิ้มแบบนี้คู่หมั้นโทรมาสินะ อิจจริ๊งๆ ~"พลอยใสพยักหน้าตอบ และไม่ลืมที่จะแซวเพื่อนรัก
รสาทำหน้าทะเล้นใส่พลอยใส ก่อนจะเดินออกมารับโทรศัพท์ด้านนอก
"ค่ะติณ~"
'คิดถึงคุณจัง~' เมื่อปลายสายกดรับแล้ว ติณภพก็แสร้งเอ่ยคำหวานออกมา
"ขยันปากหวานจังเลยนะคะ"ถ้อยคำของชายหนุ่มทำให้รสาเขินอายอย่างหนัก
'ก็หวานกับรสาแค่คนเดียวเท่านั้นล่ะครับ~'
"แหวะ~"รสาอุทานออกมาอย่างหมั่นไส้ในความปากหวานของเขา
'นี่ขนาดยังไม่แต่งงาน ท้องแล้วหรอเนี้ย~'ติณภพยังคงแสร้งตามน้ำต่อไปเรื่อยๆ
"ทะลึ่ง! ..ว่าแต่ใกล้ถึงร้านแล้วหรอคะ"รสารีบเปลี่ยนเรื่องทันที เธอรับมุขต่อไม่ไหวแล้ว
'อีกสิบนาทีก็ใกล้ถึงแล้วครับ'
"หรอคะ งั้นรสาออกไปรอที่หน้าร้านนะ"
'ครับผม'
เมื่อทั้งคู่ตกลงกันเสร็จเรียบร้อย ติณภพจึงเป็นฝ่ายกดตัดสายไปในทันที
ปึก! มือแกร่งโยนโทรศัพท์ไปยังเบาะฝั่งตรงข้ามอย่างเบื่อหน่าย เมื่อไรจะถึงเวลาแก้แค้นสักที เขาเบื่อที่จะต้องแสร้งทำดีกับเธอเต็มทนแล้ว
หลังจากรสาตกลงกับติณภพเรื่องที่จะไปลองชุดแต่งงานเสร็จแล้ว เธอจึงเดินเข้าไปบอกพลอยใสในห้องครัวทันที
"ยัยพลอย เดี๋ยววันนี้ฉันขอลาไปลองชุดแต่งงานก่อนนะ ฝากร้านด้วยนะจ้ะเพื่อนรัก"ร่างบางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงร่าเริง
"ย่ะ! "พลอยใสตอบกลับอย่างประชดประชัน ทิ้งให้เธออยู่ร้านคนเดียวอีกตามเคย
รสายิ้มร่าให้กับท่าทางของพลอยใส ก่อนจะเดินออกมาเอากระเป๋าสะพาย แล้วไปยืนรอติณภพที่หน้าร้าน...
ระหว่างที่รสายืนรอติณภพมารับที่หน้าร้าน กับมีบุคคลปริศนากำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาเกลียดชัง
"คราวนี้เธอไม่รอดแน่รสา..."มือเรียวยกขึ้นมาขยับแว่นตาสีดำ ปากสวยที่ถูกเคลือบด้วยลิปติกสีแดง ฉีกยิ้มร้ายออกมาอย่างมีเลศนัย
และทันใดนั้นขาเรียวก็เหยียบไปที่คันเร่งจนสุด ทำให้รถยนต์หรูสีดำพุ่งเป้าไปหาร่างบางที่ยืนอยู่ริมถนนอย่างรวดเร็ว
รสาที่ไม่รู้ชะตากรรมตัวเองว่าตอนนี้กำลังจะเกิดอันตรายกับเธอในอีกไม่ช้านี้ ร่างบางฉีกยิ้มออกมาอย่างไร้เดียงสา เมื่อเห็นรถของคู่หมั้นใกล้มาถึงแล้ว เธอจึงเดินออกมารอที่ริมถนน แต่แล้วสายตาของรสาก็พลันไปเห็นรถยนต์สีดำคันหนึ่งกำลังแล่นมาหาเธอด้วยความเร็วสูง...
บรื้นนน!! เอี๊ยดดด!!
"คุณ! ระวังครับ!! "
หมับ!
กันต์ธรที่กำลังจะเดินเข้าร้านอาหารไทย จำต้องตกใจเมื่อมีหญิงสาวคนนึงกำลังจะถูกรถชน ร่างสูงได้สติจึงรีบวิ่งเข้าไปรั้งร่างบางเอาไว้ได้ทัน
"คุณเป็นอะไรรึเปล่าครับ? "รสายังคงช็อกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ร่างบางสั่นเทาอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มผู้ช่วยชีวิต
"คุณไหวรึเปล่าครับ? "กันต์ธรพยายามเรียกสติเธออีกครั้ง ไม่นานสติของรสาก็ค่อยๆ กลับคืนมา
"ฉะ...ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ"รสาพยายามควบคุมสติให้ได้มากที่สุด เมื่อได้สติแล้วเธอจึงค่อยๆ ผละออกจากชายหนุ่ม
"ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยฉันไว้ได้ทัน ถ้าไม่ได้คุณช่วยไว้ ฉันคงแย่แน่ๆ "รสาฉีกยิ้มให้อย่างเป็นมิตร
"เอ่อ..ครับ"กันต์ธรมีสีหน้าประหม่าเล็กน้อย เมื่อเจอรอยยิ้มหวานของหญิงสาว
"รสา! คุณเป็นอะไรรึเปล่า! "ติณภพรีบเปิดประตูรถลงมาดูอาการคู่หมั้นอย่างรวดเร็ว มือแกร่งพลิกตัวร่างบางไปมาอย่างร้อนรนว่าเธอนั้นบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า แต่แล้วก็ต้องเสียดาย เมื่อเธอนั้นยังปลอดภัยดี ก่อนจะคิดในใจ 'ถ้าโดนชนเมื่อครู่คงจะสะใจน่าดู ไม่น่ามีคนมาช่วยเลย'
"รสาไม่เป็นไรค่ะติณ"ท่าทางเป็นห่วงของติณภพ ทำให้รสารีบบอกอาการไปอย่างรวดเร็ว
"ค่อยยังชั่วหน่อย ผมเป็นห่วงคุณแทบแย่"ติณภพรีบคว้าร่างบางเข้ามากอดปลอบขวัญ กันต์ธรมองอย่างเสียดาย 'เธอคงมีแฟนแล้ว'
"ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยแฟนผมไว้"
"เอ่อ...ไม่เป็นไรครับ"
"ฉันไปก่อนนะคะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ~"รสาหันมายิ้มขอบคุณกันต์ธรอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะเดินไปขึ้นรถกับติณภพ
กันต์ธรมองตามร่างบางไปจนสุด ก่อนจะค่อยๆ หันหลังกลับ แต่แล้วสายตาเขาก็ไปสะดุดกับสร้อยข้อมือเส้นนึงที่ตกอยู่บนพื้น สงสัยคงเป็นของเธอคนนั้น
มือแกร่งจึงรีบหยิบสร้อยเส้นนั้นขึ้นมาอย่างเร็ว หวังว่าจะเอาไปคืนเจ้าของแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เพราะรถยนต์ของเธอได้เคลื่อนออกไปจากตรงนี้แล้ว...
อีกฝั่งของทางด้านหนึ่ง มือเรียวตบพวงมาลัยรถอย่างโกรธเคือง ทำไมต้องมีคนมาช่วยด้วย เธอเกือบจะทำสำเร็จแล้วเชียว
"ครั้งนี้เธอรอดไปรสา...ครั้งหน้าเธอไม่รอดแน่! "หญิงสาวพูดออกมาอย่างคาดโทษ...
