บทที่ 6 ลวงรัก 2
Wedding Studio.
รสาเดินเข้ามาในร้านชุดแต่งงานด้วยอาการเหม่อลอย ทำไมเธอรู้สึกว่าช่วงนี้เหมือนดวงกำลังจะตก เมื่ออาทิตย์ก่อนก็โดนรถเฉี่ยว วันนี้ยังเกือบถูกรถชนอีก หรือว่าบางทีเธออาจจะคิดมากไปเอง...
"ว้าย~ คุณติณ น้องรสา สวัสดีค่ะ"ด้านเจ้าของร้านสาวประเภทสอง มองเห็นลูกค้าวีไอพีเดินเข้ามาในร้าน ตัวเธอก็รีบกู่เข้าไปเกาะแขนติณภพอย่างสนิทสนม
"เอ่อ...สวัสดีครับ คุณพิชชี่สบายดีนะครับ"ติณภพถามออกไปตามมารยาท
"แหม~พิชชี่สบายดีค่ะ ไม่เจอกันนานยังหล่อเหมือนเดิมเลยนะคะ น้องรสาสบายดีมั้ยคะ"พิชชี่แทบจะสิงเข้าไปในร่างติณภพให้ได้ เธอล่ะเสียดายจริงๆ ถ้าโสดนะเสร็จเธอไปแล้ว ก่อนจะหันไปทักทายว่าที่เจ้าสาวแสนสวย
"..."รสายังคงคิดไม่ตกกับเหตุการณ์เมื่อครู่ จึงทำให้เธอไม่ได้ยินที่พิชชี่ถาม
"รสา...รสาครับ"ติณภพเห็นเธอนิ่งผิดปกติจึงเอ่ยเรียกสติ ‘หึ~สงสัยยังช็อกอยู่สินะ’
"คะ? "เสียงของติณภพทำให้เธอได้สติ
"คุณไหวรึเปล่า...ถ้าไม่ไหวมาพรุ่งนี้ก็ได้นะ"ติณภพแสดงความเป็นห่วงจอมปลอมออกมาได้อย่างแนบเนียน
"ไม่เป็นไรค่ะ...รสายังไหว...อ้าวพี่พิชชี่มาตั้งแต่เมื่อไรคะเนี้ย? "รสารีบสลัดความกังวลออกไป ก่อนจะหันมาทักทายพิชชี่ที่ยืนอยู่ข้างกายติณภพ
"เอิ่ม...คุณน้องคะพี่มาตั้งนานแล้วค่ะ...มีอะไรรึเปล่าเห็นถามกันไหวไม่ไหว? "ท่าทางกังวลของทั้งคู่ ทำให้พิชชี่ถามด้วยความเป็นห่วง
"อ๋อ~พอดีมีปัญหานิดหน่อยค่ะ แต่ตอนนี้โอเคแล้ว"ร่างบางตอบอย่างยิ้มแย้ม
"ดีแล้วค่ะที่ไม่เป็นอะไรมาก"พิชชี่ทำท่าทางโล่งอก
"อื้อ! มัวแต่คุยเรื่องอื่นจนลืมเรื่องสำคัญไปเลย เรื่องชุดแต่งงานที่สั่งตัดไปเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ ป่ะ! คุณน้องเดี๋ยวคุณพี่พาไปลอง ส่วนคุณเจ้าบ่าวสุดหล่อค่อยตามเข้ามานะคะ"
"ครับ"
ว่าแล้วพิชชี่ก็เดินไปคว้าเอวบางให้เดินเข้าไปในห้องลองชุดด้วยกัน ติณภพจึงนั่งรอตามคำสั่งอย่างปฏิเสธไม่ได้...
ห้องลองชุด
"ถ้าเปลี่ยนชุดเสร็จแล้ว เรียกพี่ได้เลยนะคะ"พิชชี่นำชุดเจ้าสาวเกาะอกสีขาวถูกตกแต่งด้วยลายลูกไม้ให้ออกมาสวยหรูยื่นให้กับรสา
"ค่ะพี่พิชชี่~"รสามองชุดแต่งงานอย่างชื่นชม เธอเป็นคนออกแบบเองทุกอย่าง
หลังจากนั้นรสาก็เดินเข้าไปลองชุดตามคำบอกกล่าวของเจ้าของสาวประเภทสอง
ระหว่างที่กำลังเปลี่ยนชุดอยู่นั้น ดวงตากลมโตก็เหลือบมองไปที่แขนด้านซ้าย รสาถึงกับตกใจ เมื่อสร้อยข้อมือที่มารดาให้เป็นของขวัญวันเกิดนั้นหายไป
"หายไปไหนนะ..."มือเล็กค้นหาสร้อยในกระเป๋าสะพายเป็นพัลวัน แต่ค้นเท่าไหร่ก็ค้นไม่เจอสักที...หรือว่ามันอาจจะหล่นตอนที่เธอเกือบโดนรถชนครั้งนั้น...ต้องใช่แน่ๆ เลย
"โธ่ยัยบ๊องเอ้ย~"รสาด่าทอตนเองอย่างทำอะไรไม่ได้ ในเมื่อมันหายไปแล้วคงได้แต่ทำใจ เธอจึงหันมาจัดการกับชุดแต่งงานต่อ...
"ทำไมถึงรูดซิปไม่ได้สักทีนะ"ร่างบางพยายามยื่นมือไปรูดซิปด้านหลังอย่างยากลำบาก เพราะซิปมันค่อนข้างอยู่ลึก เธอคงต้องให้พิชชี่มาช่วยรูดแล้วล่ะ
"พี่พิชชี่คะ...คือรสารูดซิปไม่ดะ...อ้าวติณ~"เมื่อคิดว่าพิชชี่ยังอยู่ในห้อง ร่างบางจึงรีบเดินออกมาจากห้องลองชุด แต่ดันเจอติณภพนั่งอมยิ้มอยู่ด้านนอกแทน
"เดี๋ยวผมช่วยรูดเอง~"พูดจบร่างสูงก็เดินดุ่มๆ เข้าหาเธอแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ‘อยากอ่อยดีนัก เดี๋ยวเขาสนองให้’
"เอ่อ..."ยังไม่ทันที่รสาจะได้พูดต่อ ติณภพก็ดันร่างบางให้กลับเข้าไปในห้องลองชุดดังเดิม...
ระหว่างที่อยู่ในห้องลองชุด ติณภพก็บรรจงรูดซิปให้ร่างบางอย่างอ้อยอิ่ง รสาหัวใจเต้นแทบไม่เป็นจังหวะทุกครั้งเมื่อได้อยู่ใกล้เขา
"เสร็จแล้วครับ~"ปากหยักก้มลงมากระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า รสารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมาทันที ติณภพแกล้งให้เธอหวั่นไหวอีกแล้ว
"ขอบคุณค่ะ~"ร่างบางหันมายิ้มขอบคุณ ขาเล็กทำท่าทางจะเดินออกไปจากห้องลองชุด ติณภพเห็นดังนั้นจึงรีบคว้าไหล่มนไว้ได้ทัน
"จะรีบไปไหนครับ"ใบหน้าหล่อก้มลงถามจนจมูกโด่งเกือบจะชนแก้มนวล หัวใจดวงน้อยสั่นระรัว เมื่อใบหน้าหล่อเริ่มเคลื่อนเข้าใกล้เรื่อยๆ
"เอ่อ...ติณไม่รีบไปลองชุดหรอคะ"รสาชอบเปลี่ยนประเด็นทุกครั้ง ก็เธอเขินนี่นา
"ผมไม่รีบ~"ติณภพก็ได้แต่เอือมในใจ 'อุตส่าห์ลดตัวมาเล่นด้วย เมื่อไหร่จะเลิกแสร้งไร้เดียงสาสักที'
ติณภพแสร้งเล่นละครต่อ เขาอยากให้เธอเผยธาตุแท้ออกมาเร็วๆ มือแกร่งจึงยื่นไปสัมผัสผมยาวสลวยอย่างนุ่มนวล ใบหน้าหล่อจ้องมองใบหน้าสวยด้วยสายตาหวานเยิ้ม
"คุณใส่ชุดนี้แล้วสวยมาก...รู้ตัวรึเปล่า~"สายตาคมก้มลงมองร่างบางที่อยู่ในชุดเจ้าสาวเกาะอกสีขาวอย่างหลงไหล ถ้อยคำชมหวานละมุนทำให้ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงระเรื่อ รสารีบก้มหลบสายตาคมอย่างเขินอาย
"สวยจนผม...แทบอดใจรอไม่ไหว~"มือแกร่งช้อนใบหน้าสวยให้หันมาสบตา รสาแทบไม่เป็นตัวของตัวเอง เมื่อได้สบตากับคนที่เธอรักใกล้ๆ
ริมฝีปากหนาค่อยๆ เคลื่อนลงต่ำจนสัมผัสกับริมฝีปากบาง ลิ้นหนาแทรกเข้าไปชิมความหวานจากคนตัวเล็ก รสาแข็งทื่อราวกับถูกสาบ เธอไม่คิดว่าติณภพจะจูบจริง
เมื่อเห็นว่าร่างบางยังไม่ตอบสนอง ติณภพรู้สึกขัดใจขึ้นมาทันที ลิ้นหนาจึงรีบตวัดดูดดึงลิ้นเล็กอย่างช่ำชอง รสาเหมือนถูกต้องมนต์สะกดทำให้เธอเริ่มตอบสนองไปทีละนิด 'หึ~ใกล้เผยตัวตนออกมาแล้วสินะ'
ติณภพบดจูบอย่างเอาแต่ใจ จนรสาเริ่มขาดอากาศหายใจ ทั้งคู่แลกจูบกันอย่างเนิ่นนาน...
"คุณติณขาา~ ชุดได้แล้วค่ะ อ้าวเจ้าบ่าวหายไปไหนซะแล้ว? "พิชชี่เดินเข้ามาในห้องด้วยน้ำเสียงร่าเริง ก่อนจะตกใจเมื่อว่าที่เจ้าบ่าวไม่ได้อยู่ในห้อง
เสียงของพิชชี่ทำให้ติณภพค่อยๆ ผละออกจากริมฝีปากบางอย่างเนิบนาบ 'รสจูบก็ไม่เลวหนิ'
รสารีบสูดลมหายใจเข้าปอดลึก เธอขอบคุณพิชชี่จริงๆ ที่เข้ามาทัน ไม่อย่างนั้นเธอได้ขาดอากาศหายใจตายกันพอดี
ก๊อกๆ ~
"น้องรสาอยู่ในห้องรึเปล่าเอ่ย? "เสียงเคาะประตูทำให้ร่างบางสะดุ้งเฮือก จริงสิ ถ้าพิชชี่รู้ว่าติณภพอยู่ในห้องนี้ เธอคงอายมากแน่ๆ ก่อนจะหันขึ้นไปมองติณภพ ก็เห็นเขายืนยิ้มแฉ่งไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาวอะไรกับเธอเลย
ก๊อกๆ ~
"น้องรสาได้ยินพี่รึเปล่าคะ"พิชชี่เคาะประตูเรียกอีกครั้ง
"ดะ...ได้ยินค่ะ! "รสาตะโกนตอบอย่างร้อนรน
"น้องรสาเห็นคุณติณเข้ามาในห้องนี้ยังคะ"รสามองไปยังติณภพอย่างต้องการความช่วยเหลือ ร่างสูงแค่นหัวเราะในลำคอ ขาแกร่งจึงเดินไปเปิดประตูอย่างรวดเร็วท่ามกลางความตกใจของรสา
"อยู่นี่ครับ"
"อุ้ยตาย! อยู่ในห้องลองชุดด้วยกันสองต่อสอง พี่มาขัดจังหวะรึเปล่าเนี้ย~"พิชชี่บิดตัวไปมาเมื่อเห็นทั้งคู่อยู่ในห้องด้วยกัน
"ขัดมากเลยครับ~"ติณภพเดินเข้าไปกระซิบข้างหูพิชชี่ แล้วหันมายิ้มเจ้าเล่ห์ให้กับคนตัวเล็ก รสาอายจนแทบอยากหายตัวออกไปจากห้องนี้
"แหม~วัยรุ่นสมัยนี้ใจร้อนจังเลยนะคะ อดใจรออีกนิดสิ~"พิชชี่เอามือขึ้นมากุมใบหน้าอย่างเขินอายแทนรสา
"ไม่ให้ใจร้อนได้ยังไงครับ...เจ้าสาวสวยขนาดนี้~"ติณภพแสร้งพูดให้ร่างบางคิดไปไกล และได้ผลเมื่อใบหน้าสวยเริ่มร้อนผ่าวไปด้วยความเขินอาย
"โอ้ยพี่เขินแทนน้องรสาไปหมดแล้วเนี้ย~ ถ้าใจร้อนขนาดนี้ก็รีบไปลองชุดแต่งงานกันค่ะ ขอตัวเจ้าบ่าวแปปนึงนะคะน้องรสา เดี๋ยวพี่เอามาคืน~"พิชชี่ซบหน้าเข้ากับแขนแกร่งอย่างอดใจไม่ไหว แล้วลากร่างสูงเข้าไปในห้องลองชุด ทิ้งให้รสายืนหน้าแดงอยู่ข้างนอกคนเดียว...
