บทที่ 71 คืนอิสระให้กัน 1

    หลังจากเข้ามาในห้องนอน ติณภพก็รีบเดินไปรั้งแขนเล็กเอาไว้ด้วยความสับสนในความรู้สึกตนเอง

หมับ!

รสาหยุดเดินตามแรงฉุดรั้ง ดวงตากลมโตหันขึ้นไปมองร่างสูงด้วยสายตาว่างเปล่า

“เรื่องมีนาฉัน...ฉัน...” ติณภพรู้สึกหน่วงที่หัวใจอย่างหนัก สมองของเขาหยุดการประมวลผลทันที เพราะไม่รู้จะสรรหาคำพูดไหนมาแก้ตัว เธ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ