บทที่ 8 ถูกชะตา 50%
ติณภพเร่งฝีเท้าเดินตามหลังเด็กเสริฟสาวสวยคนนั้นไปอย่างรวดเร็ว จนเกือบจะประชิดตัวอยู่แล้ว แต่ก็ไม่ถึงตัวเธอสักที เพราะเธอคนนั้นเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นเช่นกัน หรือเธอเริ่มรู้ตัวแล้วว่ามีคนกำลังเดินตามมา
มีนารีบเร่งฝีเท้าให้เดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ เธอรู้สึกตัวมาได้สักพักแล้วว่ามีคนกำลังเดินตามมา จึงหันกลับไปมองหลัง ก็พบว่ามีคนตามมาจริง แถมคนที่ตามมาดันเป็นผู้ชายคู่กรณีเมื่อวันก่อนอีก เขาต้องจำเธอได้แน่ๆ ถึงได้เดินตามมาขนาดนี้ ถ้าเขาตามมาทัน อาจเกิดเรื่องไม่ดีกับตัวเธอแน่นอน ผู้ชายเที่ยวกลางคืนยิ่งน่ากลัวด้วยสิ
ติณภพหยุดการเคลื่อนไหวไปครู่หนึ่ง เมื่อได้เห็นใบหน้าแค่เสี้ยววินาทีของเธอคนนั้น... 'มินตรา' ปากหยักเอ่ยชื่อคนรักออกมาอย่างประหลาดใจ
'ไม่จริง...มินตราจะมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไรกัน เธอจากแกไปตั้งนานแล้วนะไอ้ติณ'ติณภพพยายามเตือนสติตนเองในใจให้เลิกคิดถึงมินตรา แต่ก็เลิกคิดไม่ได้สักที หญิงสาวตรงหน้าช่างมีอะไรบางอย่างเหมือนกับคนรักเขาเสียจริง เพราะอย่างนี้ไงเขาถึงตามเธอมา เพื่อพิสูจน์ความจริงว่าเขาไม่ได้ตาฟาดไปเอง...
คิดได้ดังนั้นติณภพก็รีบเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดแขนแกร่งก็ยื่นไปจับแขนเล็กไว้ได้ทัน หญิงสาวคนนั้นหยุดการเคลื่อนไหวในทันที
หมับ!
"เดี๋ยวก่อนครับคุณ"ติณภพเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกตื่นเต้น
"คะ? "
ใบหน้าสวยค่อยๆ หันมาประจันหน้า หัวใจแกร่งเต้นอย่างแรงรัว ติณภพภาวนาให้เป็นอย่างที่คิดไว้ ตาคมเบิกกว้างค้างในทันที มือแกร่งขยี้ตาไปมา แล้วยืนจ้องหน้าเธออยู่อย่างนั้น...
"ไม่จริงเป็นไปไม่ได้...นี่เรามโนไปเองหรอวะ? "ติณภพพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวัง เมื่อได้เห็นใบหน้าหญิงสาวคนนี้ใกล้ๆ ตกลงที่ผ่านมาทั้งหมด เขามโนไปเองคนเดียว ว่าผู้หญิงคนนี้หน้าเหมือนมินตราอย่างนั้นหรือ
"เอ่อ...มีอะไรกับฉันหรือเปล่าคะ? "ใบแก้วถามด้วยความงุนงง
"เมื่อวันก่อน...คุณใช่มั้ยที่ขึ้นไปเสริฟเครื่องดื่มที่ห้อง 401 โซนวีไอพี"ติณภพยังไม่ละความพยายาม บางทีเขาอาจจะจำผิดคนก็ได้ แต่ถ้าเธอคนนี้บอกว่าใช่ เขาคงเลิกหลอกตัวเองสักที
"ใช่ค่ะ"ใบแก้วตอบออกไปตามความจริง เพราะเธอขึ้นไปเสริฟจริงๆ จะมีแค่รอบสุดท้ายที่ให้มีนาขึ้นไปเสริฟแทน
ติณภพได้ยินอย่างนั้นยิ่งตลกตัวเอง เขาคงบ้าไปแล้วจริงๆ เลิกหวังสิ่งที่มันไม่มีอยู่จริงได้แล้ว วันนั้นเขาคงคิดถึงมินตรามากบวกกับฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทำให้เผลอไปมีอะไรกับเธอคนนี้ จริงสิ พอนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เขาควรจ่ายค่าเสียหายให้เธอจะได้จบๆ กันไป
"เอ่อ...เรื่องวันนั้นโทษทีนะ...เธอจะเรียกค่าเสียหายเท่าไหร่? "ติณภพพูดกับเธอเหมือนเป็นเรื่องปกติ ใช่มันเป็นเรื่องปกติของเด็กเสริฟผู้หญิงในผับ ที่อาจจะโดนแขกทำแบบนี้ได้ทุกเมื่อ พวกเธอเลือกทำอาชีพนี้เอง คงจะทำใจมาแล้ว
"อะไรนะคะ! "ใบแก้วยิ่งสับสนเข้าไปใหญ่
"ก็เรื่องที่ฉัน...ช่างเถอะ...เอาเป็นว่าเธอต้องการเท่าไหร่? "ติณภพพยายามจะจบปัญหาให้เร็วที่สุด เมื่อมันไม่ใช่อย่างที่เขาหวัง ก็ไม่ควรมาเสียเวลากับเรื่องไร้สาระแบบนี้
"อ๋อ~ เรื่องนั้นช่างมันเถอะค่ะ ฉันชินแล้ว ขอตัวนะคะ"ใบแก้วรีบตัดบทสนทนาเช่นกัน ตอนนี้เธอกำลังคิดว่าคนตรงหน้าคงเมาหนักมาก ตามน้ำไปเลยละกันจะได้ไปทำงานต่อ
"เดี๋ยว! อ่ะนี่น่าจะพอ"ติณภพรีบคว้าเช็คเงินสดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พร้อมเซ็นต์เรียบร้อยก่อนจะยื่นให้เธอไป
"ห้าหมื่น! "ใบแก้วเบิกตาอย่างตกใจ เขาคงเมาหนักแน่ๆ อยู่ๆ ก็มาเซ็นต์เชคให้กัน คนปกติที่ไหนเขาทำกัน
"น้อยไปหรอ...หรือเธอจะเอาเพิ่มอีกก็ได้ไม่มีปัญหา"ติณภพยื่นข้อเสนอให้ทันที เขาไม่อยากมีพันธะต่อกัน
"พอแล้วค่ะๆ "ใบแก้วรีบห้ามอย่างรวดเร็ว ถึงเธอจะทำอาชีพแบบนี้ เธอก็ไม่เห็นแก่ได้ขนาดนั้นหรอกนะ
"โอเค ถือว่าเราจบกันแค่นี้ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัว"พูดจบติณภพก็หันหลังเดินกลับไปทันที ทิ้งให้ใบแก้วยืนงงอยู่คนเดียว
มีนายืนหลบอยู่ผนังไม่ไกลจากที่ใบแก้วและติณภพยืนอยู่ ร่างบางรีบถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เธอรู้สึกโล่งใจเหลือเกิน ที่ใบแก้วเดินผ่านมาได้ทันเวลาพอดี ไม่อย่างนั้นเธอคงแย่แน่
"มีนาออกมาได้แล้ว เขาไปแล้ว"ใบแก้วเดินมาหามีนา เมื่อติณภพเดินไปไกลแล้ว
"ขอบคุณนะคะพี่แก้วที่ช่วยมีนาไว้ได้ทัน"มีนาเอ่ยขอบคุณอย่างใจจริง
"เรื่องแค่นี้สบายมาก ว่าแต่ไปมีเรื่องอะไรกับคุณสุดหล่อคนนั้นล่ะ ทำไมเขาถึงได้ตามมาแบบนี้ อ่อ...อีกอย่างคงจะรวยมากด้วยสิ เล่นแจกเงินกันง่ายๆ "ใบแก้วยื่นเช็คให้มีนาดู ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจ ตั้งห้าหมื่น ทำงานทั้งเดือนยังไม่ได้ขนาดนี้
"อะเอ่อ...ไม่ได้มีปัญหาอะไรค่ะพี่แก้ว เขาคงเมาแล้วเข้าใจผิดไปเอง"มินตราพยายามกลบเกลื่อนให้ได้มากที่สุด ถ้าใบแก้วรู้คงไม่ใช่เรื่องดีแน่
"อย่างนั้นหรอ...งั้นเรื่องเงินเอายังไงดี เราเอาไปคืนเขาดีมั้ย? "
"ไม่ได้เด็ดขาดค่ะพี่แก้ว! ...เอ่อ...มีนากลัวว่าเขาจะไม่จบค่ะ"มีนารีบปฏิเสธอย่างรวดเร็ว ถ้าเอาไปคืนเรื่องมันคงไม่จบง่ายหรอก ให้เขาเข้าใจแบบนี้ดีแล้ว
