บทที่ 9 ถูกชะตา 75%
"เอาอย่างนั้นก็ได้ งั้นเงินนี่พี่ให้มีนาแล้วกัน"ใบแก้วยื่นเช็คให้มีนาทันที ก็ผู้ชายคนนั้นตั้งใจให้มีนาไม่ใช่เธอ
"พี่แก้วเก็บไว้เถอะค่ะ มีนาไม่อยากรับไว้เลย"มีนาปฏิเสธอีกครั้ง ถึงเธอจะจน แต่เธอก็ไม่เคยอยากได้เงินจากเขาแม้แต่น้อย เงินที่เขาให้เป็นค่าตัวเธอในคืนนั้น เธอคงมีค่าเท่ากับเงินห้าหมื่นนั่น คนรวยเป็นแบบนี้ทุกคนสินะ ชอบใช้เงินฟาดหัวคนที่ด้อยกว่าเสมอ
"เอาอย่างนั้นก็ได้ ถ้าต้องการใช้เงินมาเอากับพี่นะ ถือซะว่าเป็นทิปเราสองคนแล้วกัน งั้นไม่มีอะไรแล้วเราไปทำงานกันดีกว่า"
สองสาวตกลงกันเรียบร้อย ทั้งคู่ต่างแยกย้ายกันไปทำงาน โดยมีนาขอใบแก้วจัดเครื่องดื่มอยู่แต่ในห้องเก็บเครื่องดื่ม เพราะเธอไม่อยากออกไปเจอติณภพนั่นเอง...
ติณภพเดินกลับมายังโต๊ะด้วยสภาพที่ต่างไปจากเดิม ร่างสูงทรุดนั่งลงเก้าอี้ราวกับคนกำลังผิดหวังอะไรสักอย่าง มือแกร่งรีบคว้าเอาแก้วบรั่นดีขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมด
"ไปโดนตัวอะไรมาอีก? "ภูเบศและธีรดลถามขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน เมื่อได้เห็นท่าทางแปลกประหลาดของติณภพ วันนี้ติณภพช่างทำตัวแปลกเสียจริง
"เปล่า"ติณภพยังคงปฏิเสธเสียงแข็ง ทั้งที่ในใจอยากเล่าอะไรบางอย่างให้เพื่อนฟัง แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว ขืนเล่าให้ทั้งคู่ฟังมีหวังพวกนั้นต้องมองว่าเขาบ้าอย่างแน่นอน...
00.00 น.
"เรากลับกันดีมั้ยวะ พอดีฉันมีเวรเช้า"ภูเบศรีบเอ่ยออกมาเมื่อเขาและธีรดลเริ่มไม่ไหว
"ก็ดีเหมือนกัน"ติณภพเห็นด้วยกับภูเบศ ถึงแม้ตนเองจะไม่ค่อยเมาเท่าไหร่
"ไปเว้ยไอ้ธี~เรากลับกันดีกว่า"ภูเบศหันไปสะกิดธีรดลที่นอนเมาซบหน้ากับโต๊ะ มือแกร่งรีบหิ้วปีกธีรดลขึ้นมาอย่างเบื่อหน่าย รู้ว่าคออ่อนยังจะดื่มเยอะอีกไอ้เพื่อนคนนี้ ต้องลำบากให้เขาไปส่งคอนโดทุกที
"งั้นไว้เจอกานที่บริษัทนะไอ้ติณ"ธีรดลพูดกับติณภพด้วยน้ำเสียงยาน ก่อนจะถูกภูเบศลากตัวออกไปข้างนอก
"อืม"ติณภพยิ้มมุมปากให้กับท่าทางของทั้งคู่ ก่อนจะลุกขึ้นเดินตามเพื่อนรักออกไปเพื่อเดินทางกลับบ้าน...
"อ่า~ ในที่สุดก็ได้เวลาเลิกงานสักที เรากลับบ้านกันดีกว่ามีนา"ใบแก้วมองดูนาฬิกาฝาผนังแล้วฉีกยิ้มออกมา
"ค่ะพี่แก้ว~"มีนายิ้มร่าเช่นกัน ร่างบางจึงเดินไปหยิบกระเป๋าสะพาย...
"ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะมีนา"สองสาวเดินออกมารอรถที่หน้าผับ ใบแก้วจึงหันมาเอ่ยลามีนา เพราะสามีของตนขี่รถจักรยานยนต์มารอรับที่หน้าผับแล้ว
"บ๊ายบายค่ะพี่แก้ว~"มีนาโบกมือลาใบแก้วด้วยท่าทางยิ้มแย้ม จากนั้นร่างบางก็เดินไปตามทาง เพื่อรอรถแท็กซี่แล้วเดินทางกลับบ้านคนเดียวอย่างเช่นทุกวัน
บางทีเธอก็รู้สึกอิจฉาใบแก้วนะ ที่มีคนมาคอยรับคอยส่ง ช่างต่างกับเธอนักต้องไปไหนมาไหนคนเดียว ยิ่งมาทำงานแบบนี้ยิ่งกลับดึกทุกวัน เธอก็ได้แต่ภาวนาไปวันๆ ว่าอย่าเกิดอันตรายกับตัวเธออีกเลย...
"ว่าไงคนสวย เดินมาคนเดียวซะด้วย ให้พี่ไปส่งบ้านมั้ยจ้ะ~"มีนาสะดุ้งเฮือก เมื่ออยู่ๆ ชายหนุ่มวัยกลางคนก็เดินมาดักหน้าเธอเพื่อไม่ให้เดินต่อ ชายหนุ่มคนนั้นมองมีนาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาหื่นกาม ก่อนจะฉีกยิ้มร้ายออกมา
"มะไม่เป็นไรค่ะ ฉันกลับเองได้"มีนารีบถอยหลังกรูด เธอเริ่มสัมผัสได้ถึงอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที สงสัยวันนี้โชคไม่เข้าข้างเธอเสียแล้ว ขาเล็กค่อยๆ ก้าวถอยหลังเตรียมที่จะวิ่งหนีชายหื่นตรงหน้า
"จะรีบไปไหนจ๊ะ! พี่บอกแล้วไงว่าจะไปส่ง! "ชายหนุ่มคนดังกล่าวเริ่มรู้ทันว่าเธอกำลังจะหนี เขาจึงรีบเดินไปรั้งแขนเล็กไว้ทัน
หมับ!
"ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ! ช่วยด้วยค่ะ! ช่วยฉันด้วย! "มีนาตะโกนขอความช่วยเหลืออย่างหวาดกลัว แต่มันช่างไร้วี่แววว่าจะมีคนมาช่วยเธอ เพราะแถวนี้ทั้งเปลี่ยวและมืดมาก
"ฮ่าๆ ตะโกนดังแค่ไหนก็ไม่มีใครช่วยเธอได้หรอก"ชายหนุ่มหื่นกามระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสะใจ ยังไงวันนี้เธอก็ไม่รอดแน่
"ฮึก~ ช่วยฉันด้วยค่ะ! ช่วยด้วย! กรี๊ดดดด!! "มีนากรีดร้องเสียงหลง เมื่อชายคนนั้นถือวิสาสะหอมแก้มเธอ ใบหน้าสากก้มคลอเคลียเหยื่อสาวอย่างชอบใจ
"ตัวหอมจังเลยแม่คุณ พี่ชักเริ่มอดใจไม่ไหว! "
"กรี๊ดดด! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะไอ้บ้า ช่วยด้วยค่ะ! ช่วย..."
ปึก!
หมัดหนักซัดเข้าที่ท้องน้อยอย่างจัง มีนาทรุดฮวบในทันที ร่างบางร้องไห้ออกมา เมื่อคิดว่าเธอคงไม่รอดแล้ว ทำไมโชคชะตาช่างใจร้ายกับเธอนัก
"ถ้าพูดกันรู้เรื่องตั้งแต่แรก ฉันคงไม่ใช้กำลังแบบนี้หรอก"ชายหนุ่มคนนั้นรีบรั้งแขนเล็กให้ลุกขึ้นมา เขาโอบช้อนร่างบางบังคับให้เดินขึ้นรถ
"ฮึก~ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ช่วยด้วยค่ะ ช่วยฉันด้วย~"มือเล็กพยายามผลักชายหนุ่มให้ออกห่างอย่างขยะแขยง ถึงแม้ว่าตอนนี้เรี่ยวแรงเริ่มหมดลง...
ติณภพที่ขับรถผ่านมาแถวนี้พอดี เขาเห็นชายหญิงคู่หนึ่งกำลังยืนทะเลาะกัน ร่างสูงจึงจอดรถชะลอดูสถานการณ์มาได้ครู่หนึ่ง
ตอนแรกเขาคิดว่าคงจะเป็นแฟนกัน แต่จากที่เขาประเมินดูสถานการณ์แล้ว ไม่น่าจะใช่แฟนกันแน่นอน เพราะฝ่ายหญิงดูไม่เต็มใจ เธอมีท่าทางหวาดกลัวพร้อมกับร้องขอความช่วยเหลือ ยิ่งได้เห็นชายคนนั้นชกไปที่หน้าท้องของเธอ เขายิ่งมั่นใจว่าเธอกำลังโดนฉุด
เขาไม่รอช้ารีบเปิดประตูรถลงไปช่วยหญิงสาวผู้โชคร้ายคนนั้นทันที
"ผู้หญิงไม่เล่นด้วยยังจะบังคับเขาอีก...ไม่ใช่ลูกผู้ชายเลยนะพี่ชาย"ติณภพเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เมื่อเดินมาถึงจุดเกิดเหตุ
