บทที่ 10 เดี๋ยวมันก็ผ่านไป

บทที่10

เดี๋ยวมันก็ผ่านไป

ร่างบางเดินเหม่อลอยออกมาจนถึงป้ายรถเมล์ เธอนั่งลงกอดเข่าตัวเองร้องไห้อย่างไม่อายผู้คน เธออยากร้องไห้และระบายความเสียใจเหล่านี้ออกไปให้จนหมดและเมื่อกลับถึงบ้านเธอจะลืมเรื่องเลวร้ายพวกนี้ให้ได้แม้ว่าหลังจากนี้มันอาจจะต้องใช้เวลาแต่เธอก็ต้องเดินหน้าต่อไป

โชคดีแค่ไหนที่ไม่ได...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ