บทที่ 6 รู้สึกเหมือนกัน

บทที่6

รู้สึกเหมือนกัน

สองสัปดาห์ต่อมา

ใบข้าวรู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างไม่รู้ตัวเพราะสองสัปดาห์ที่ผ่านมามีชายหนุ่มแวะเวียนมาหาเธอแทบทุกวันจนเธออดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่าเขารู้สึกพิเศษกับเธอ การกระทำที่ผ่านมาของเขาแม้อาจจะดูเป็นเรื่องธรรมดาแต่มันก็ค่อยๆซึมซับลงในจิตใจเธอ

หลังจากวันที่ไปทานข้าวด้วยกันเธอกับเขาก็ได้พูดคุยกันมากขึ้น บางครั้งเขาก็โทรหาและส่งข้อความมาไถ่ถามเธออย่างใส่ใจจนหัวใจเธอหวั่นไหว ภายนอกเขาดูเป็นผู้ชายดิบเถื่อนแต่พออยู่ด้วยแล้วเขาก็มีมุมอบอุ่นจนทำให้เธอเผลอใจอยู่หลายครั้ง

อย่างเช่นวันนี้เขาก็นัดเธอไปทานข้าวอีกแล้วและบอกว่าวันนี้จะเป็นมื้อที่พิเศษเพราะถือว่าเขากับเธอสนิทสนมกันมากขึ้นแล้ว ที่สำคัญเขาบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับเธอ น้ำเสียงจริงจังที่บอกเธอในวันนั้นยังก้องอยู่ในหู หัวใจเธอเต้นแรงอย่างหนักและคาดหวังกับเรื่องสำคัญที่เขาจะบอก

เธอออกมายืนรอเขายังหน้าโรงแรมที่ทำงานเธอเหมือนเดิมแต่เธอได้เปลี่ยนเป็นชุดเดรสสายเดี่ยวสีชมพูดูอ่อนหวานแทนชุดฟอร์มของโรงแรมเพราะวันนี้เขาบอกว่าจะพาเธอไปทานข้าวที่โรงแรมดังแห่งนึงในย่านธุรกิจ

ไม่นานรถสปอร์ตสีดำก็มาจอดเทียบริมถนนที่เธอยืนรอ เธอไม่รอช้ารีบเปิดประตูขึ้นไปนั่งอย่างเคยชิน หลายวันที่ผ่านมาจะเรียกว่าเธอคุ้นชินกับเขาเลยก็ว่าได้เขาเข้าหาเธออย่างเปิดเผยและพูดคุยกับเธออย่างเป็นธรรมชาติ เธอไม่อยากคิดว่าเข้าข้างตัวเองว่าเขากำลังจีบหรือสนใจเธอแต่เพราะการกระทำหลายอย่างของเขามันทำให้เธออดคิดไม่ได้และเธอก็ดันหวั่นไหวกับการกระทำเขาด้วย

เธอไม่เคยมีคนรักหรือมีประสบการณ์ใกล้ชิดกับผู้ชายมาก่อนทำให้เธออ่อนไหวกับอะไรแบบนี้อย่างง่ายดายหรืออาจเป็นเพราะผู้ชายคนนี้คือคนที่เธอรู้สึกใจเต้นแรงตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นทำให้เธอหวั่นไหวกับเขาเป็นพิเศษ

พรึบ!

“ฉันให้” นักรบยื่นดอกไม้ช่อใหญ่ให้เธอ แม้ใบหน้าจะนิ่งเฉยแต่ใบข้าวก็รับมาถือไว้อย่างเขินอาย การกระทำของเขากำลังทำเอาเธอเพ้อฝันและพร้อมจะบินเข้ากองไฟอย่างไม่นึกกลัว

“ขอบคุณค่ะ”

นักรบพยักหน้าเบาๆและเหยียบคันเร่งออกไป เขาเบนสายตาออกไปนอกกระจกก่อนจะกระตุกยิ้มอย่างร้ายกาจ วันนี้จะเป็นวันที่เขาจะหยุดเล่นเกมไล่ต้อนเหยื่อสักทีเพราะเขารู้สึกว่ามันนานเกินไปแล้ว เขายังต้องเอาเวลาไปทำอย่างอื่นที่มันสำคัญมากกว่ามาคอยตามดูแลเธอแบบนี้

ร่างสูงขับรถมาถึงโรงแรมดังกล่าวอย่างรวดเร็วก่อนจะขับเข้าไปจอดยังลานจอดวีไอพีที่มีลิฟต์เชื่อมต่อขึ้นไปบนชั้นยี่สิบที่เขาจับจองปิดทั้งชั้นเพื่อทานข้าวกับเธอโดยเฉพาะ

ใบข้าวเดินตามเขาเข้าไปในลิฟต์อย่างประหม่า เธอกระชับกระเป๋าถือไว้แน่นอย่างหวาดหวั่นนิดๆเพราะเธอไม่เคยมาทานข้าวในสถานที่หรูหราแบบนี้ จริงอยู่ที่เธอทำงานโรงแรมแต่โรงแรมที่เธอทำอยู่ก็ไม่ได้หรูหราเหมือนโรงแรมใจกลางเมืองแบบนี้

“มาสิ” เขายื่นมือออกไปให้เธอจับเมื่อทั้งสองคนมาถึงชั้นที่ต้องการ ใบข้าวลังเลเล็กน้อยแต่พอเห็นสายตาจริงจังของเขาก็ทำให้เธอยอมยื่นมือไปให้เขาจับกระชับและพาเดินไปยังโต๊ะอาหารที่ทั้งชั้นมีเพียงพวกเธอเท่านั้น

บรรยากาศที่ไม่เคยเจอทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นและผ่อนคลาย เธอส่งยิ้มให้เขาอย่างน่ารักจนนักรบชะงักนิ่งไป เขาเบือนหน้าหนีเพื่อสลัดภาพรอยยิ้มของเธอออกก่อนจะหันกลับมาดึงเก้าอี้ให้เธอนั่งลงส่วนตัวเขาก็เดินไปนั่งลงฝั่งตรงข้ามเธอ

เขายกมือส่งสัญญาณให้พนักงานนำอาหารมาเสิร์ฟรวมถึงไวน์ชั้นดีที่เขาสั่งเอาไว้ด้วย อาหารมากมายถูกนำมาเสิร์ฟอย่างรวดเร็วราวกับว่าทุกอย่างได้ถูกเตรียมเอาไว้หมดแล้ว

ใบข้าวมองอาหารตรงหน้าและรู้สึกหวั่นใจนิดๆเพราะเธอไม่ชินกับอาหารแบบนี้ซักเท่าไหร่ ส่วนใหญ่แล้วเธอทานอาหารตามร้านข้างทางซะมากกว่าพอมานั่งทานอาหารแพงๆแบบนี้ก็ทำให้รู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ผิดที่

“ทานสิหรือว่าไม่ชอบเหรอ?” นักรบถามอย่างใส่ใจเมื่อเห็นว่าเธอยังคงนั่งนิ่งและมองอาหารเหมือนกับกำลังลำบากใจ

“ปะ เปล่าค่ะ ถ้างั้นฉันทานเลยนะคะ” เห็นถึงความตั้งใจของเขาที่จะพาเธอมาทานอาหารดีๆเธอก็ควรทานให้เต็มที่ อีกอย่างก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่เธอจะได้ขึ้นมาทานอาหารถึงชั้นยี่สิบของโรงแรมหรูใจกลางเมืองแบบนี้ เธอควรซึมซับบรรยากาศโรแมนติกอย่างเต็มที่สิถึงจะถูก

ทั้งสองคนทานข้าวและพูดคุยกันไปเรื่อยๆนักรบถามถึงเรื่องของเธออย่างชวนคุยแต่ในสมองเขากลับไม่ได้จดจำในสิ่งที่เธอพูดเพราะตอนนี้สิ่งที่เขาคิดถึงตลอดเวลาคือร่างกายอวบอิ่มภายใต้ชุดเดรสสั้นของเธอต่างหาก

วันนี้เจ้าตัวแต่งตัวได้น่ารักและมีความเซ็กซี่แบบไม่ต้องพยายามคงเพราะรูปร่างของเธอมันมีส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างชัดเจนโดยเฉพาะหน้าอกอวบอิ่มที่โผล่พ้นขึ้นมาตามขอบชุดที่เธอสวมใส่มันดูนิ่มและมีขนาดใหญ่มากทีเดียว

นักรบหลุบซ่อนสายตาชั่วร้ายเอาไว้ เพียงแค่ได้เห็นร่างกายเธอเล็กๆน้อยๆแค่นี้เขาก็รู้แล้วว่ามันคุ้มค่ากับที่เขาลดตัวลงมาเล่นเกมกับเธอและเขาจะไม่ยอมเสียเวลาไปมากกว่านี้อีกแล้วเขาควรจบเรื่องสนุกๆเหล่านี้สักที

“ดื่มไวน์ดูสิ อร่อยนะ” ใบข้าวมองเขาและมองแก้วไวน์อย่างลังเลกระทั่งเขายกแก้วตัวเองขึ้นดื่มเธอถึงได้รู้สึกอยากกินขึ้นมาบ้าง

เธอเคยดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มาบ้างเมื่อครั้งที่ลลิณยังไม่ได้แต่งงานพวกเธอมักชวนกันไปผ่อนคลายแต่หลังจากลลิณแต่งงานและที่บ้านเธอมีปัญหาเธอก็ไม่ได้ดื่มของพวกนี้อีกเลยไม่รู้ว่าพอนานๆกลับมากินทีเธอจะเมาเร็วหรือเปล่าแต่เพราะคนตรงหน้าเชิญชวนเธอจึงไม่อยากปฏิเสธ

นักรบเห็นเธอถือแก้วขึ้นมาเขาจึงยกแก้วไปชนกับเธอด้วยท่าทีผ่อนคลาย สายตาดุดันที่มองมายังเธอทำเอาเธอร้อนๆหนาวๆชอบกลแต่เพราะความไว้ใจทำให้เธอเลือกที่จะไม่คิดอะไร บางคนอาจจะคิดว่าเธอไว้ใจคนง่ายเพราะเพียงแค่สองอาทิตย์ที่เขามาทำดีด้วยเธอก็พร้อมกระโดดเข้ากองไฟทันที

เธอเองไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงไว้ใจเขาและยอมมานั่งดื่มของมึนเมากับเขาสองต่อสองคงเป็นเพราะหัวใจไม่รักดีของเธอละมั้งที่มันดื้อรั้นอยากทำตามใจตัวเอง

ทั้งสองคนนั่งดื่มกันไปเรื่อยๆจนกระทั่งพนักงานมาเก็บโต๊ะและเอาไวน์ขวดใหม่มา นักรบเทให้ร่างบางดื่มแก้วแล้วแก้วเล่าจนเธอหน้าแดงก่ำและโงนเงนไปมา

เขาขยับเก้าอี้และลุกขึ้นเดินไปหาเธอก่อนจะประคองร่างบอบบางให้ลุกเดินไปด้วยกัน

“ไปหนายคะ” เธอปรือตามองเขาและซบลงที่แผงอกเขาอย่างมึนหัว

“ไปดื่มกันต่อที่ห้อง” เขากระซิบข้างหูและพาเธอเดินออกจากบริเวณนั้นและลงลิฟต์ไปยังชั้นสิบหกที่เขาให้คนเตรียมห้องพักสำหรับเขาไว้แล้ว ทุกอย่างกันต์เป็นคนจัดการให้ส่วนเจ้าตัวก็ทำงานแทนเขาที่คาสิโนไปก่อนเพราะหลายวันมานี้เขาต้องใช้เวลาในการหลอกล่อเหยื่อให้ติดกับและดูเหมือนว่าเหยื่อตัวน้อยจะติดกับเขาซะแล้ว

ใบข้าวเดินตามเขามาอย่างโงนเงนใบหน้าเธอซบที่แขนเขาอย่างไม่รู้ตัวแต่พออีกฝ่ายเปิดห้องพักและพาเธอเดินเข้าไปเธอถึงได้พยายามตั้งสติอีกครั้ง ร่างสูงพยุงเธอให้ไปนั่งลงบนเตียงกว้างส่วนอุณหภูมิห้องก็เย็นฉ่ำเพราะทุกอย่างถูกเตรียมการไว้หมดแล้ว

“มะ..มาที่นี่ทำไมคะ” ใบหน้าเธอแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ซ้ำยังรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งลำคอด้วย เธอดื่มมากไปเพราะเห็นว่ามันอร่อยจนหยุดกินไม่ได้

พรึบ!

“เธอไม่รู้จริงๆเหรอ” นักรบใช้หลังข้อมือไล้ใบหน้าเธอเบาๆและขยับใบหน้าไปสูดกลิ่นหอมอ่อนๆที่เขายังจำได้ไม่เคยลืม

“จะทำอะไรคะ” เธอขยับตัวออกด้วยใบหน้าตื่นตระหนกตอนนี้เธอแทบจะสร่างเมาเลยทีเดียวแต่เพราะร่างกายที่ได้รับปริมาณแอลกอฮอล์มากเกินไปทำให้เธอผลักเขาออกไปได้เพียงนิดเดียว

นักรบกระตุกยิ้มและจับเธอให้นอนราบลงไปกับเตียงเขาตรึงมือเธอไว้กับฟูกหนาและก้มลงไปดอมดมซอกคอเธออย่างหลงใหล เขาไม่เคยจูบหรือโลมเลียคู่นอนเพราะสัมผัสเหล่านี้ไม่ควรมาใช้กับผู้หญิงที่เขาซื้อมาด้วยเงินแต่พอเป็นเธอ เขากับอยากทำทุกอย่างเขาอยากจูบและใช้ลิ้นปรนเปรอกับทุกส่วนบนร่างกายเธอ

“อื้ออ อย่านะคะ” เธอสะบัดหน้าหนีจมูกโด่งของเขา

“ฉันนึกว่าเธอรู้สึกเหมือนฉันซะอีก” เสียงแหบพร่ายังคงกระซิบข้างหู

“หมะ หมายความว่าไงคะ” เธอจ้องมองเขาทั้งๆ ที่ตอนนี้ร่างกายกำลังอ่อนระทวยไปกับสัมผัสบางเบาเมื่อสักครู่

“หึ เรื่องสำคัญที่ฉันอยากจะบอกเธอก็คือเรื่องนี้แหละ ฉันอยากให้ความสัมพันธ์เราแนบแน่นขึ้น เธอเองก็อยากให้เป็นแบบนั้นไม่ใช่เหรอ” เขากำลังหลอกล่อและเล่นกับหัวใจของเธออย่างเลือดเย็น

ใบข้าวนิ่งงัน หัวใจเธอเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง สายตาและคำพูดของเขาทำเอาเธอใจอ่อนยวบแต่ยังคงมีสติพอที่จะไถ่ถามเขาให้แน่ใจ

“คุณจะบอกว่าคุณรู้สึกพิเศษกับฉันเหรอคะ” เธอไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองแต่การกระทำที่ผ่านมาของเขามันทำให้เธอคิดไปแบบนั้น

นักรบไม่ตอบเขาเพียงยกยิ้มมุมปากและกดจูบลงไปอย่างแนบแน่นโดยไม่รอให้เธอถามอะไรออกมาอีก ร่างบางที่ไม่มีประสบการณ์ถึงกับสั่นสะท้านเธอเผยอปากอย่างลืมตัวจนคนเจ้าเล่ห์สอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปและดูดดึงลิ้นเธออย่างเอาแต่ใจและหยาบโลนอย่างหื่นกระหาย

“อื้มม หวาน” หลังจากกวาดต้อนหาความหวาดจนพอใจเขาก็ผละมามองใบหน้าเธอที่ตอนนี้ได้แดงก่ำไปทั่วทั้งหน้าและลำคอ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอเขินอายหรือเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์กันแน่

“คุณ..” ใบข้าวกำลังจะเอ่ยปากถามต่อ

“ชู่ว!..” นักรบยกมือขึ้นมาแตะริมฝีปากเธอไว้ สายตาของเขาตรึงให้เธอเงียบและไม่ต้องพูดอะไรออกมาอีก

“ในเมื่อเรารู้สึกเหมือนกันก็ปล่อยใจตามสบายเถอะนะ” ร่างสูงหลอกล่อและใช้มือลูบไล้ร่างกายเธอไปด้วย ความร้อนผ่าวแล่นปราดไปทั่วทั้งร่างกายหอมหวาน เธอสั่นสะท้านพร้อมกับขยุ้มผ้าปูที่นอนเอาไว้แน่น

“มันจะไม่เร็วไปหน่อยเหรอคะ คือฉันว่าเราควร..”

“อื้ออ..” ยังพูดไม่ทันจบเธอก็ถูกเขาจูบปิดปากอีกแล้ว เธอกำลังจะบอกเขาว่าควรศึกษาดูใจกันต่อไปอีกสักนิดน่าจะดีกว่ามาข้ามขั้นตอนแบบนี้แต่เพราะความไม่มีประสบการณ์ของเธอทำให้เธอต่อรองกับเขาไม่ได้ ลิ้นร้อนที่สอดแทรกเข้ามาในตอนนี้ทำเธออ่อนระทวยและวูบวาบอีกทั้งมือแกร่งของเขาก็กำลังรูดซิปจากด้านหลังเธอลงไปด้วยความชำนาญจนเธอตั้งหลักไม่ทัน

รู้ตัวอีกทีชุดเดรสของเธอก็ได้เลื่อนมากองอยู่ที่เอวแล้ว

“มันไม่เร็วเกินไปหรอก ในเมื่อเราใจตรงกันเรื่องพวกนี้ก็เป็นแค่เรื่องปกติธรรมดาเพราะฉะนั้นผ่อนคลายและเชื่อใจฉันเถอะ” ด้วยความมึนเมาและความรู้สึกที่อ่อนไหวทำให้เธอเชื่อทุกคำพูดของเขาอย่างง่ายดาย ร่างบางพยักหน้าและมองเขาด้วยแววตาหยาดเยิ้ม

นักรบกระตุกยิ้มอย่างพอใจ เขาลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าออกจากร่างกายพร้อมกับมองร่างกายขาวเนียนตรงหน้าอย่างไม่วางตา เขาดึงชุดเธอลงจนถึงเอวบางแต่เพียงแค่ได้เห็นด้านบนของเธอความต้องการเขาก็พุ่งสูงขึ้นมาเพราะสิ่งที่เขาจินตนาการเอาไว้ เขาได้เห็นมันกับตาและกำลังจะได้แตะต้องทุกสัดส่วนด้วย…