บทที่ 12 หาเรื่องใส่ตัว

“กลับบ้านไปก่อนเถอะเบญ เดี๋ยวย่าจัดการเอง” นางสายบัวบอกหลานสาวเพราะมีแค่เบญจาคนเดียวที่ไม่เชื่อฟังเธอที่ห้ามไม่ให้ไปกวนใจเจ้านายหนุ่ม ส่วนคนรับใช้คนอื่นก้ทำหน้าที่ของตัวเองไม่มีขาดตกบกพร่องและไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งของเจ้านายหนุ่มหล่อทั้งสอง

“เบญช่วยย่ายกเครื่องดื่มไปให้คุณธารณ์ก่อนแล้วจะกลับค่ะ”

“ไม่ต้อง เดี๋ยวย่าให้ใบมันเอาไปเสิร์ฟคุณธารณ์เอง” นางสายบัวบอกหลานสาวเพราะไม่อยากมีปัญหาและเธอก็รู้ว่าเจ้านายหนุ่มเกรงใจเธอกับสามีถึงได้ยอมให้หลานสาวพักอยู่ที่นี่

“แต่ว่า..”

“เชื่อย่านะลูก ถ้าเบญยกขึ้นไปให้คุณธารแล้วทำให้เขาไม่พอใจแล้วย่ากับปู่ก็ช่วยเบญไม่ได้นะลูก” นางสายบัวพูดกับหลานสาวอย่างอ่อนใจ

“เบญรับผิดชอบเองค่ะย่า ถ้าคุณธารณ์ให้เบญย้ายออกจากบ้านหลังงนี้เบญก็จะไปค่ะ” เบญขายอมเสี่ยงหากเธอได้เป็นเมียของธารณ์เมื่อไหร่เขาไม่ไล่เธอแน่

“เฮ้อ ย่าเตือนแล้วนะเบญ” นางสายบัวพูดแล้วถอนหายใจมองหลานสาวด้วยความเป็นห่วงแต่ไม่สามารถห้ามหลานสาวได้

“ค่ะย่า เบญจัดการตัวเองได้ค่ะ” เบญจาพูจบก็ไปเตรียมวิสกี้และน้ำแข็งพร้อมแก้วใส่ถาดแล้วยกไปเสิร์ฟให้เจ้านายที่ห้องนอนชั้นสอง

“ป้าสายให้น้องเบญไปแบบนี้จะดีเหรอจ้ะ ถ้าคุณธารณ์ไม่พอใจขึ้นมาแล้วจะเดือดร้อนนะป้า” แก้วพูดกับแม่บ้านใหญ่และมองตามหลานสาวของแม่บ้านเดินออกไปจากห้องครัวเพื่อเอาเครื่องดื่มไปให้เจ้านายหนุ่ม

“แกจะให้ป้าทำยังไงล่ะแก้ว ยัยเบญมันเชื่อฟังป้าที่ไหนล่ะ”

“ไม่อยากคิดเลยป้า ว่าถ้าคุณธารณ์เห็นน้องเบญแล้วจะเป็นยังไง” ผิวมองตามหลังเบญขาอย่างกังวล

“นั่นสิจ้ะป้าสาย คุณธารณ์ยิ่งดุอยู่ด้วย” ทุกคนรู้ดีว่าธารณ์นั้นเข้มงวดมากแค่ไหนและไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งของเขา ยกเว้นเบญจาที่คิดว่าปู่ย่าพ่อแม่เป็นสนิทของพ่อแม่ของธารณ์

“ช่างเถอะ ช่วยกันเก็บกวาดในครัวให้เสร็จแล้วไปพักผ่อนกันได้แล้ว ส่วนเรื่องเบญจาเดี๋ยวป้าจัดการเอง” นางสายบัวบอกคนรับใช้ทั้งสาม

“ค่ะป้าสาย” ทุกคนรับคำสั่งของสายบัวแล้วทำความสะอาดห้องครัวเพื่อจบงานในวันนี้แล้วพรุ่งนี้ก็เริ่มทำงานกันใหม่ซึ่งวนไปแบบนี้ทุกวัน

ธารณ์เข้าไปในห้องนอนของเขาแล้วตรงไปที่ห้องแต่งตัวก่อนจะถอดเสื้อผ้าออกจนร่างกายเปลือยเปล่าแล้วหยิบผ้าขนหนูพาดไหล่เดินเปลือยโทงเทงเข้าห้องน้ำแล้วหยุดหน้ากระจกมองตัวเอง

“ก็หล่อดีนี่ ทำไมยัยเด็กนั่นไม่มองวะ” เสียงห้าวพูดพึมพำเบาๆก่อนจะเดินไปเปิดน้ำใส่อ่างแล้วนอนแช่น้ำอุ่นผ่อนคลายความเมื่อยล้าแล้วอดคิดถึงคนตัวเล็กไม่ได้ “กูไปคิดถึงยัยเด็กไซด์ไลน์นั่นทำไมวะเนี่ย” ธารณ์พูดจบก็หลับตาลงวางแขนบนขอบอ่าง

ส่วนเบญจายกถาดเครื่องดื่มมาให้เจ้านายหนุ่มที่ห้องพอมาถึงหน้าห้องก็เปิดประตูเข้าไปแล้วมองหาเจ้าของห้องแต่ไม่เห็นก็คิดว่าน่าจะอยู่ในห้องน้ำจึงเดินไปห้องแต่งตัวแล้วปลดชุดนอนของตัวเองออกเหลือแต่ชุดชั้นในแล้วมองตัวเองในกระจกก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้องน้ำเบาๆมองเข้าไปเห็นร่างใหญ่แข็งแกร่งเปลือยเปล่านอนในอ่างจากุซซี่จึงก้าวไปหาช้าๆก่อนจะวางมือบนไหล่กว้าง

“ออกไปซะ” เสียงห้าวดังขึ้นและมีคนเดียวที่กล้าขัดคำสั่งของเขาแล้วครั้งนี้บุกมาถึงห้องคงปล่อยไว้ไม่ได้เพราะเตือนไปหลายครั้งแล้ว

"ให้เบญช่วยดูแลคุณธารณ์นะคะ” เบญจาลูบไล้ไหล่กว้างมองเรือนกายของเขาอย่างหลงใหลเพราะเธอแอบหลงรักเจ้านายหนุ่มมาตั้งแต่เจอครั้งแรกและพยายามใกล้ชิดเขาแต่คุณธารณ์ไม่สนใจเธอและคราวนี้เป็นโอกาสของเธอที่จะได้รับใช้เขา

“อย่าให้ฉันได้พูดอีกนะเบญจา ปล่อยฉัน” ธารณ์พูดกับหลานสาวแม่บ้านแต่เบญจากลับกอดเขาก็ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดหั วเสียแล้วลืมตาขึ้นปัดมือของเบญจาออกจากไหล่

“คุณธารณ์ขา เบญรักคุณธารณ์ค่ะ ให้เบญรับใช้คุณธารณ์นะคะแล้วเบญจะไม่เรียกร้องอะไรจากคุณธารณ์ เบญจะอยู่เงียบๆตามที่คุณธารณ์ต้องการค่ะ” เบญจาเดินไปหยุดตรงหน้าเขาเพื่อให้เขาเห็นว่าเธอก็สวยเซ็กซี่ไม่แพ้สาวคู่นอนของเขา

“แต่ฉันไม่ต้องการ” ธารณ์ลุกขึ้นทั้งที่เปลือยเปล่าแล้วเดินไปหยิบเสื้อคลุมมาใส่

“คุณธารณ์ขา” เบญจาเดินไปกอดเขาจากด้านหลัง

“ปล่อยฉันเบญจา”

“ไม่ปล่อยค่ะ เบญรักคุณธารณ์นะคะ”

“พูดไม่รู้เรื่องหรือไง ฉันบอกให้ปล่อยไงวะ” ธารณ์สะบัดเบญจาออกจากตัวทำให้อีกฝ่ายไม่ทันระวังล้มลงไปกองกับพื้นห้องน้ำ

“โอ้ยย คุณธารณ์” เบญจาร้องออกมาด้วยความตกใจและเจ็บมองตามหลังเจ้านายหนุ่มเดินออกไปจากห้องน้ำ

“พี่สืบ พี่เดช ป้าสายขึ้นมาหาผมเดี๋ยวนี้” เสียงห้าวดังลั่นคฤหาสน์ทำให้ทุกคนตกใจพากันวิ่งขึ้นไปชั้นสองเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้านายหนุ่มถึงได้ตะโกนเสียงดังลั่นบ้านแบบนี้

“มีอะไรครับคุณธารณ์” สืบศักดิ์ถามเจ้านายหนุ่มหลังจากได้ยินเสียงเจ้านายเรียกเขากับสุรเดชก็วิ่งขึ้นมาทันที

“ไปเอาตัวผู้หญิงคนนั้นโยนออกไปจากห้องของผมเดี๋ยวนี้”

“ใครครับ”

“เบญจา”

“ครับๆ..” สองหนุ่มรับคำสั่งของเจ้านายแล้วเดินเข้าไปในห้องแล้วมองหาเบญจาแต่ไม่เห็น

“ในห้องน้ำ” เสียงห้าวบอกคนสนิททั้งสองอย่างหัวสียที่มีคนมากวนใจ

“คุณธารณ์คะ”

“พรุ่งนี้ป้าสายจัดการหลานสาวด้วยนะครับ ผมคงให้อยู่ร่วมบ้านไม่ได้และถ้าผมกลับมาอย่าให้เจอไม่งั้นผมคงต้องเปลี่ยนแม่บ้านใหม่เพราะผมถือว่าป้าขัดคำสั่งของผม” ธารณ์พูดเสียงดังอย่างเด็ดขาดและถ้าไม่เห็นแก่แม่บ้านกับสามีเขาคงไล่ออกไปแล้ว

“ค่ะคุณธารณ์ ป้าจะจัดการให้เรียบร้อยจะไม่ให้เบญเข้ามาบ้านนี้อีกค่ะ” นางสายบัวรับคำสั่งเจ้านายและเข้าใจดีแต่เธอก็ลำบากใจเพราะเบญจาเป็นหลานสาวแต่ถ้าให้เลือหลานสาวกับงานเธอคงต้องเลือกงานก่อนเพราะจะได้มีเงินช่วยเหลือจุนเจือหลานสาวได้

“ปล่อยเบญนะ บอกให้ปล่อยไง” เบญจาโวยวายใส่สืบศักดิ์กับสุรเดชที่จับแขนเธอคนละข้างแล้วพาออกมาจากห้องน้ำยังดีที่เขาหยิบชุดนอนของเธอมาให้

“ไปเถอะยัยเบญ”

“คุณธารณ์คะ”

“ปั้งงงง..” ธารณ์ปิดประตูห้องเสียงดังก้อง

“ย่าบอกแกแล้วนะยัยเบญ คืนนี้เก็บของให้เรียบร้อยพรุ่งนี้ต้องไปหาที่พักใหม่” นางสายบัวพูดกับหลานสาวอย่างหนักใจ

“เบญไม่ไปคะย่า”

“คุณธารณ์สั่งให้ย้ายออกพรุ่งนี้น่ะสิ ถ้าแกไม่ไปปู่กับย่าของแกก็จะถูกไล่ออกแล้วแกจะให้ปู่กับย่าตกงานตอนแก่หรือยังไง” นางสายบัวเอ็ดหลานสาวที่เตือนแล้วไม่ฟัง

“ย่า..”

“ไปเถอะเบญ พรุ่งนี้ย่าจะโทรบอกพ่อแม่ของแกเอง”

เบญจามองย่าแล้วเดินตามหลังไปและไม่อายใครในเมื่อเธอรักคุณธารณ์ก็อยากดูแลเขาแต่เขากลับไล่เธอเหมือนหมูเหมือนหมาคอยดูละกันเธอจะหาผู้ชายที่หล่อกว่ารวยกว่าเขาให้ได้ ก่อนจะเดินตาย่าลงไปชั้นล่างแล้วกลับบ้านพักที่อยู่ด้านหลังคฤหาสน์

“หาเรื่องจริงๆเลย” สุรเดชพูดเบาๆมองตามหลังหลานสาวขอแม่บ้านที่เจอของจริงเข้าไปเต็มเปาถ้าไม่เข็ดก็ไม่ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว

“คงอยากลองของน่ะสิ สงสารพี่สายกับพี่นองน่ะสิจะโดนหางเลขไปด้วย” สืบศักดิ์เห็นว่าครั้งนี้เจ้านายหนุ่มโกรธจริงๆไม่งั้นคงไม่ไล่เบญจาออกและถ้ายังอยู่ก็จะไล่ปู่ย่าออกไปด้วย

“อย่างมากพี่สายกับพี่นองก็ย้ายไปอยู่เขาใหญ่แค่นั้นเอง”

“ก็จริงของนาย ไปนอนดีกว่า” สืบศักดิ์พูดกับเพื่อนคู่หูแล้วทั้งสองก็เดินไปห้องนอนของตัวเองที่อยู่ชั้นล่างติดกับห้องคนสนิทของเธียร์