บทที่ 157 หมั้นหมาย

“อยากให้จริงมั้ยครับ”

“ไม่ค่ะ” คนบ้านี่ขยันพูดให้เธอเขินอายจริงๆเลย

“โธ่ที่รัก ไม่สงสารพี่เหรอครับ”

“อย่างพี่ธารณ์น่าสงสารตรงไหนคะ”

“ก็ไอ้หนูของพี่มันอดอยากปากแห้งมานานแล้วนะครับ” เสียงห้าวกระซิบเบาๆแล้วเป่าลมใส่หูของเธอ

“พี่ธารณ์อายเข้าบ้างสิ” บุศราคัมขนลุกซู่แล้วหดคอก่อรจะค้อนเขาเพราะไม่ได้มี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ