บทที่ 11 EP.11 ปล่อยตัว

อังศุมาลินชั่งใจอยู่สักพัก ตัดสินใจปฏิเสธการไปส่งของซัน รีบวิ่งขึ้นแท็กซี่ที่จอดส่งผู้โดยสาร แล้วกลับบ้านอย่างรวดเร็ว

หลังจากวันนั้น ก็ไม่ได้ทำงานพิเศษเนื่องจากมีกิจกรรมรับน้องยาวนานเป็นสัปดาห์ จึงทำให้อังศุมาลินยุ่งอยู่แต่กับมหาวิทยาลัย กระทั่งวันหยุดยาวห้าวันติด จึงมีเวลาพักผ่อนหย่อนใจ

ห้าโมงเย็น

"อังศุมาลิน! อังอัง!" เสียงตะโกนคล้ายกับป้าหน้าปากทางหมู่บ้าน สาวน้อยรีบลุกจากเตียงนอนวิ่งออกไปที่ประตู

"มีอะไรหรือจ๊ะป้า"

"แม่แกโดนพวกนักเลงซ้อมอยู่ที่ตึกเก่า! เห็นไอ้แดงลูกเจ้าของอู่มันมาเล่าที่ร้านก๋วยเตี๋ยว"

"ตอนนี้หรือคะ?!"

"ใช่ ไปดูแม่หน่อยไป"

อังศุมาลินล็อกประตูบ้าน วิ่งไปเรียกวินมอเตอร์ไซค์รับจ้างให้ไปส่งยังย่านตึกแถวดินแดงใกล้กับที่แม่ขายบริการ เพราะความรีบร้อนจึงไม่ได้พกโทรศัพท์มา จะโทรแจ้งตำรวจก็กลัวไม่ทันการณ์ มาถึงก็รีบส่งเสียงดัง

"หยุดนะคะ!!" สาวน้อยวิ่งเข้าไปหาแม่

"อังอัง! มาได้ยังไงเนี่ยยย" แม่ถาม

"มะ แม่เป็นยังไงบ้าง ฮึก~"

"แม่ไม่เป็นไร ลูกจะออกมาจากบ้านทำไม! เห็นไหมฝนจะตกแล้วเดี๋ยวไม่สบายนะ"

แม้จะถูกซ้อมจนเลือดกบปาก ใบหน้าฟกช้ำสาหัส แต่ก็ยังห่วงลูกสาวผู้เป็นที่รัก

"อย่าทำอะไรแม่หนูเลยนะคะ" อังอังยกมือไหว้ "แม่ของหนูก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง"

"ผู้หญิงที่เป็นกะหรี่นะเหรอ ฮ่าๆ ติดหนี้ไม่รู้จักคืนก็ต้องโดนสั่งสอนสิวะ"

"แม่ติดหนี้เท่าไหร่คะเดี๋ยวหนูคืนให้"

"ห้าหมื่น"

"ห้าหมื่น!!"

สาวน้อยหันมองแม่ ไม่คิดว่าจะเป็นหนี้มากโข ถึงแม้จะได้เงินพิเศษก็คงไม่พอ แม่สารภาพว่าไม่ได้ยืมแต่ไปกู้ร่วมกับเพื่อนที่ทำอาชีพค้าประเวณีด้วยกัน เห็นว่าเป็นคนมีน้ำใจชอบซื้อข้าวมาฝาก สุดท้ายเพื่อนก็หนีหนี้ย้ายออกไปจากที่พัก ตามทวงเท่าไหร่ก็ไม่เจอ

"ถ้าไม่มีเงินจ่าย งั้นก็เอาลูกสาวมึงมาขัดดอก" หัวหน้าคนเก็บเงินกู้นอกระบบจ้องตาเป็นมัน ด้วยความสวยอึ๋มที่แสนจะดึงดูด

"อย่ายุ่งกับลูกฉันนะ!!" แม่กอดลูกสาว

"แม่มันเป็นกะหรี่ ลูกมันก็ต้องเป็นกะหรี่ อีกหน่อยก็ขายตัวเหมือนกัน อย่าเล่นตัวนัก"

"ถ้าแกแตะต้องลูกฉัน ฉันจะแจ้งตำรวจ!"

"คิดว่าพวกกูกลัวหรือไง อีกอย่างมึงก็ขายตัวผิดกฎหมายเหมือนกัน โดนจับมึงก็ติดคุกไม่ต่างจากพวกกูนักหรอก เหอะ! อย่ามาเล่นแง่"

หัวหน้ามองลูกน้องคล้ายกับออกคำสั่ง ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ก้ามปูตรงเข้ามาเตรียมตัวจะกระชากร่างบอบบางของอังศุมาลิน

"เฮ้ยยยย!"

"พะ พี่..."

"นึกว่าเสียงใครคุ้นๆ"

"พี่ฉลาม!"

เสียงของอังศุมาลินที่ร้องไห้ดึงดูดความสนใจชายหนุ่มที่เดินผ่าน เมื่อเห็นว่าเป็นสาวน้อยที่รู้จัก จึงรีบเข้ามาดูสถานการณ์

"เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับมึงอย่าเสือก!" ชายฉกรรจ์หยิบมีดชี้หน้าฉลาม "อีพวกนี้เป็นลูกหนี้ของกู"

"มึงกล้าเอามีดมาชี้หน้ากูเหรอ"

"ทำไมกูจะไม่กล้าวะ"

"วันนี้กูไม่อยากจะมีปัญหา สองคนนี้ติดหนี้มึงไว้เท่าไหร่ก็ว่ามา"

"ทำเป็นเก๊กจะทำตัวเป็นพระเอกสินะ พวกมันติดหนี้กูอยู่ครึ่งแสน มึงมีปัญญาจ่ายหรือไง"

"เอาไปเลยสามเท่า แต่ก่อนไปต้องคุกเข่าแล้วกราบผู้หญิงที่มึงทำร้ายร่างกาย ถ้าพวกมึงไม่รับข้อเสนอนี้จะได้รู้ว่ากูเป็นใคร"

ชายหนุ่มที่ดูท่าทางยังเรียนมหาวิทยาลัยแต่ขรึมขังน่ากลัว บารมีความร่ำรวยจากการแต่งตัวจึงทำให้พวกอันธพาลรู้สึกหวั่นใจ จึงรับข้อเสนอเงินจำนวนมากพร้อมกับก้มกราบ

บ้านเช่า

ซ่าาา

มาถึงบ้านพร้อมกับฝนห่าใหญ่ แม่รีบวิ่งไปหยิบผ้าเช็ดตัวยื่นให้ชายหนุ่มพร้อมกับลูกสาว

"ขอบคุณมากเลยนะคะที่มาช่วยเราสองแม่ลูกเอาไว้ ฮึกกก~เป็นคนดีเหลือเกินพ่อคุณ" แม่พูดสะอึกสะอื้น "เรื่องเงินป้าจะรีบ..."

"ผมเป็นรุ่นพี่ของอังศุมาลิน เราเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน ป้าไม่ต้องรีบใช้เงินผมก็ได้ไม่เป็นไรหรอกครับ ยังไงผมก็เจอลูกสาวป้าที่มหาวิทยาลัยทุกวันอยู่แล้ว"

"ตายจริง! ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะมีรุ่นพี่นิสัยดีแบบนี้รู้จักกับอังอังของป้าด้วย ถ้าไม่รังเกียจเรียกป้าว่าแม่ก็ได้นะ"

"อังอัง.."

เพราะไม่คุ้นหูในชื่อเล่นจึงทำให้ฉลามแปลกใจ พูดคุยกันสักพักแม่ก็รีบหยิบกางเกงวอร์มขายาวที่ตัวใหญ่เกินกว่าลูกสาวจะใส่ได้มาให้ ชายหนุ่มเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดที่เปียกฝนกลัวจะไม่สบาย ส่วนอังศุมาลินก็เปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องแม่

ก๊อก ก๊อก

แกร๊ก

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

อังศุมาลินหยิบยาแก้ไข้พร้อมกับน้ำอุ่นตามที่แม่บอก แล้วเข้ามายังห้องนอนตัวเองที่ฉลามอยู่

"แม่บอกว่าให้เอามาให้พี่ค่ะ"

"ขอบใจนะอังอัง"

"พี่เรียกว่าอังศุมาลินเหมือนเดิมก็ได้"

"แล้วทำไมฉันถึงเรียกเธอว่าอังอังไม่ได้"

"ส่วนมากชื่อเล่นนี้จะเรียกแค่คนที่..สนิท"

หมับ!

'อักกก'

สองมือเรียวถูกรวบตึงแนบชิดกำแพงวางบนหัวศีรษะ แผ่นหลังขาวเนียนดันติดแนบชิด สายตาเจ้าเล่ห์จดจ้องอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม "นึกว่าเราสนิทกันแล้วซะอีก อีกอย่างฉันเห็นนะ..มองซิกซ์แพกฉันแล้วกลืนน้ำลายดังเชียว"

"หนูไม่ได้มองซิกซ์แพกหกก้อนของพี่นะ อุ๊ย!"

"นี่ขนาดไม่ได้มองนะ ฮ่าๆ"

"ก็พี่ไม่ใส่เสื้อ"

"ก็แม่เธอเอาแต่กางเกงวอร์มขายาวมาให้ฉันเปลี่ยน แล้วฉันใส่เสื้อผู้หญิงได้มั้ง"

สายตาทะเล้นยังคงจ้องมอง คนตัวสูงยืนปะทะอยู่ด้านหน้า กลิ่นตัวของเขาหอมคงเพราะครีมอาบน้ำยี่ห้อแพงที่ใช้อยู่เป็นประจำแน่

"ครั้งนี้ฉันช่วยเธอไว้อีกแล้วนะ" ฉลามพูด

"คงจะอยากได้สิ่งตอบแทนสินะคะ อะไรก็ได้แต่ห้าม..มีเพศสัมพันธ์กัน"

"งั้นขอจูบได้ไหม"

"จูบ..."

"อสุจิไม่ได้ผลิตจากปาก จูบกันไม่ต้องกลัวท้องหรอก แต่ถ้าให้เสียบรูแล้วแตกในก็ไม่แน่"

ตัวเล็กถลนตาใส่แสดงอาการไม่ชอบใจ แต่อีกฝ่ายดันกระตุกยิ้มมุมปากแล้วพุ่งจูบอย่างไม่ทันตั้งตัว ที่น่าแปลกไปกว่านั้น..

คืออังศุมาลินไม่ได้ปฏิเสธเหมือนทุกครั้ง

หรือเธอเผลอปล่อยตัวปล่อยใจให้เขาแล้ว

'อ๊ะะะ'

ไม่ใช่แค่จูบ ยังโน้มใบหน้าหล่อเอียงข้างตวัดปลายลิ้นเลียติ่งหูขบเบาๆ พร้อมซุกไซ้เลียในหูแนบริมฝีปากเล็มซอกคอ อีกทั้งเงื้อมือบีบขยำเต้านมผ่านชุดนอนกระโปรงแขนยาวสีขาว ลมหายใจอุ่นฟืดฟาดแสดงความปรารถนา เสียงฉลามกระซิบ "อยากจูบแล้วกดลิ้นใส่รูแรงๆ หน้าเธอแม่งโคตรยั่วเอ็นฝังมุกของฉันเลย"

ก๊อก! ก๊อก!

"อังอังพาพี่เขามากินข้าวต้มเร็วกำลังร้อน"

ทั้งคู่รีบผลักออกจากกัน ตัวเล็กสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงแม่เรียก จึงรีบเปิดประตูเดินตามออกไปไม่ให้มีพิรุธต้องสงสัย แม้ในใจตอนนี้จะเต้นสั่นราวกับแผ่นดินไหว ฉลามเลียรอบมุมปาก เนื่องจากน้ำลายที่เยิ้มจากการโลมเลีย

"ชอบทำให้แข็งแล้วไม่ได้แทงสักที ฉลามบุกกูจะได้บุกตอนไหนเนี่ย! แต่กลิ่นดีชะมัด หึ" ร่างกายอันบริสุทธิ์ของสาวน้อย กลายเป็นสิ่งที่กระตุ้นความกระหายของสัตว์ร้ายอย่างฉลาม