บทที่ 13 EP.13 จูบกลางผับ..ใจสั่นกระเด็น

หลังจากไปถึงก็เกลี้ยกล่อมให้หยาดฝนยอมกลับเข้าเมืองเพื่อเคลียร์ใจกับครอบครัว ขับรถหลายชั่วโมงและแวะโรงแรมแห่งหนึ่ง

ก่อนจะถึงตัวเมืองก็อีกใน วันถัดมา

ตลาดสด

"พี่ฉลามกลับก่อนได้เลยนะคะ" หลังจากปลดเบลล์ที่คาด อังศุมาลินก็หันมาบอกชายหนุ่ม "เดี๋ยวพวกเรานั่งรถสองแถวกลับเองก็ได้ค่ะ"

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันรอไปส่งพวกเธอกลับถึงบ้านก่อน ไหนๆ ก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว"

"แต่หนูเกรงใจ"

"ว่างอยู่พอดีไม่มีอะไรทำ"

เขาไม่ยอมที่จะให้กลับเอง หยาดฝนที่นั่งอยู่เบาะหลังชะโงกหน้าพร้อมกับพูดเสียงหวาน "ขอบคุณมากนะคะพี่ฉลาม ถึงแม้ข่าวคาว อุ๊ย! ข่าวลือที่ได้ยินจากคนที่มหาวิทยาลัยเกี่ยวกับพี่ จะไม่ค่อยมีด้านดีสักเท่าไหร่ แต่ที่จริงแล้วพี่ก็เป็นคนดีเหมือนกันนะเนี่ย"

"อันนี้ชมจริงใช่ไหม ฮ่าๆ" ฉลามหัวเราะ

"ก็ชมไงคะ ที่พี่มีความอดทนสูงมาก อุตส่าห์พาอังอังไปตามหาฉันไกลหลายร้อยกิโลเมตร"

"อืมมม แล้วนี่มาซื้ออะไรกันที่ตลาด"

"เรามีงานพิเศษต้องทำขนมส่งลูกค้า ก็เลยแวะมาซื้ออุปกรณ์นิดหน่อยค่ะ"

สองสาวลงจากรถเพื่อซื้อหาของมาทำขนมเพราะทั้งคู่รับงานพิเศษไว้ ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็กลับเข้ามา ฉลามขับรถพาหยาดฝนกลับไปส่งบ้าน แล้วย้อนกลับมาส่งอังศุมาลินอีกครั้ง

"ขอบคุณมากนะคะพี่ฉลาม" สาวน้อยยกมือไหว้ลงจากรถโบกมือลา มองรถเก๋งหรูหราขับแล่นออกไป ตอนนี้ภายในหัวใจของเธอเริ่มสั่นไหว ไม่คิดว่าผู้ชายที่แสนร้ายกาจจะคอยอยู่เคียงข้างทุกครั้งที่พบเจอปัญหา

วันจันทร์

มหาวิทยาลัย

หลังจากพ้นวันหยุดยาว นักศึกษากลับเข้ามาเรียนตามปกติ จันจิใช้อำนาจของการเป็นรุ่นพี่คอยกลั่นแกล้งอังศุมาลินเสมอ

"รุ่นพี่คะ" หยาดฝนดึงแขนเพื่อนสนิทอย่างอังศุมาลินตรงเข้ามายังกลุ่มของจันจิที่นั่งอยู่

"เพื่อนหนูมาเรียนเพื่อศึกษาหาความรู้ ไม่ได้มาเป็นขี้ข้าของใคร! เลิกวุ่นวายกันได้แล้ว"

"เธอกล้ายืนด่ารุ่นพี่ขนาดนี้เชียว"

"แล้วมันทำไมหรือคะ..รุ่นพี่ที่ไม่น่าเคารพหนูไม่จำเป็นจะต้องสนใจ เลิกยุ่งกับเพื่อนหนู ต่างคนต่างอยู่จะตายหรือไง"

"ปากดีไปแล้วนะอีนี่! ก็แค่นักเรียนทุนกระจอก กล้ามาด่าลูกคุณหนูอย่างฉันเลยเหรอ อีกอย่างเพื่อนเธอก็ดูท่าทางจะชำนาญการอ่อย เปิดเว็บไซต์ออนไลน์ขายตัวไปเลยน่าจะรุ่ง"

เขวี้ยง!

'ว้ายยยย'

เสียงหวีดร้องของผู้คนรอบข้าง เมื่อหยาดฝนหมดความอดทนคว้ากระป๋องโค้กที่อยู่ใกล้มือ เขวี้ยงใส่กลุ่มของนักศึกษารุ่นพี่ปี 2 แต่ทว่าจันจิก้มหัวหลบทัน จนปากระทบใส่หัวศีรษะของใครบางคนแทน 'อักกกก'

"พี่เดย์! เป็นอะไรหรือเปล่าคะ" จันจิรีบพุ่งไปหานักศึกษาชายรุ่นพี่สุดฮอต เขาคือเดย์เพื่อนสนิทของฉลามคณะวิศวะ

"แม่ง! ใครวะ" เดย์สบถ

"อีเด็กปีหนึ่งปีนเกลียวค่ะ"

"เขวี้ยงมาไม่ดูตาม้าตาเรือ โดนกูเต็มๆ"

"มันจงใจทำร้ายคนอื่นชัดๆ"

อังศุมาลินรีบวิ่งมาหาเดย์ หยิบผ้าเช็ดหน้ายื่นให้พร้อมกับสั่งให้หยาดฝนพาไปล้างหน้า เนื่องจากตอนนี้น้ำอัดลมเลอะเทอะเหนียวเหนอะหนะ ถึงคราวซวยจริงๆ

ห้องน้ำ

"หนูขอโทษนะคะพี่" หยาดฝนพูดอย่างร้อนใจ "ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ คือ..โมโหไปหน่อย"

"ฉันว่าไม่หน่อยแล้วมั้ง! แรงจนคิ้วจะแตกอยู่แล้วเนี่ย แม่งเอ๊ย! อุตส่าห์เดินมาเท่ๆ จะจีบสาวสักหน่อย ยังไม่ทันถึงจุดหมายเลย"

"มันเป็นอุบัติเหตุนะคะพี่"

"ทีหลังก็หัดเล็งให้มันดีๆ อีกอย่างเธอเป็นรุ่นน้องจะทำแบบนี้กับรุ่นพี่ไม่ได้ ถ้าอาจารย์รู้คงเป็นเรื่องใหญ่ หัดเจียมตัวเสียบ้าง"

อังศุมาลินรีบวิ่งไปซื้อทิชชู ในห้องน้ำมีเพียงหยาดฝนที่พยายามพร่ำขอโทษเดย์ ก่อนที่สักพักจะหันหลังเดินเพื่อจากไป

'ว้ายยย!'

ฟุบ!

หมับ

หยาดฝนเดินไปเพียงสองก้าว ปรากฏว่าพื้นลื่นจากน้ำขังจึงทำให้ล้มเกือบหน้าคว่ำ ดีที่เดย์พุ่งมาคว้าตัวไว้ตามสัญชาตญาณ แต่ทว่า..

เพียะ!!

ฝ่ามือน้อยฟาดเต็มกรอบแก้มใบหน้าหล่อเหลา เพราะสิ่งที่ชายหนุ่มคว้าไว้คือนมสองเต้า ความสาวบริสุทธิ์ผุดผ่องที่ไม่เคยถูกแตะต้อง ทำให้อีกฝ่ายหัวร้อนจนไม่อาจเก็บอารมณ์ได้

"สัดดดด! กูโดนเต็มๆ อีกแล้ว"

โต้มมมม!

เสียงกระแทกประตูพร้อมวิ่งออกไปด้วยความหงุดหงิดและเขินอาย ส่วนใบหน้าของเดย์ถูกประทับรอยนิ้วมือเอาไว้เป็นหลักฐาน

พลบค่ำ

ผับ RCR.

เดย์กระดกเหล้าขมวดคิ้วเข้ม นั่งจ้องมองฉลามที่เป็นคนชวนให้มาร้านนี้ ซึ่งวันนี้ซันไม่ค่อยสบายจึงขอยกเลิก สรุปเหลือแค่สองหนุ่ม

"มึงเคยบอกว่าร้านนี้ไม่สนุก แล้ววันนี้เสือกจะพากูมาเลี้ยงเหล้าทำไมครับ" เดย์ถาม

"แดกก็ฟรีอย่าถามเยอะได้ไหม"

"แต่กูรู้นะว่าวันนี้น้องอังศุมาลินมาทำงานพิเศษเสริมขายเหล้าที่นี่ คงไม่ได้มานั่งเฝ้า?"

"เปล่าาาา!! กูไม่ได้มาเฝ้า"

"มึงจะเสียงสูงทำไมครับ ฮ่าๆ ทำตัวมีพิรุธนะเดี๋ยวนี้ อย่าบอกว่ามึงดันเผลอตกหลุมรักเหยื่อที่จ้องจะขย้ำ...เสียเชิงฉลามบุก"

เพื่อนพูดแดกดันแต่ฉลามก็ไม่สนใจ กระทั่งเห็นอังศุมาลินถือถาดเหล้าไปยังหน้าเวที ซึ่งตรงกลางนั้นมีผู้คนมากมายออกมาเต้น ทำให้ถูกกระแทกชนจนร่างบอบบางเซไปมา

หมับ

"อ๊ะ~" บางคนเต้นไม่ดูทางมือผลักใส่หลังของอังศุมาลินจนแทบล้ม โชคดีที่ฉลามเข้ามาคว้าเอาไว้ได้ทัน "พี่ฉลาม..มาเที่ยวด้วยหรือคะ"

"ใช่ แล้วนี่มายืนทำอะไรตรงกลางเวที"

"หนูเอาเหล้ามาให้ลูกค้าค่ะ"

"เดี๋ยวฉันเอาไปให้เอง เดินเข้าไปก็จะถูกคนพวกนั้นเต้นเบียดเดี๋ยวก็ล้มจนบาดเจ็บ เธอรอฉันอยู่ตรงนี้ห้ามไปไหนนะ"

เขาคว้าถาดเหล้าพยายามแทรกตัวเข้าไป เพื่อถึงกลุ่มลูกค้าที่อังศุมาลินบอกไว้ ไม่นานก็กลับออกมา ทั้งคู่ยืนจ้องหน้าท่ามกลางแสงสี

"ขอบคุณนะคะ" สาวน้อยยิ้มหวาน

"แค่ขอบคุณเหรอ.." ฉลามพูด

"แล้วพี่ต้องการอะไรคะ"

"จูบฉันสิ"

"ฮะ..."

"ฉันอยากให้เธอจูบฉันตรงนี้"

ทันทีที่อีกฝ่ายเรียกร้อง ใบหน้าหล่อเหลาจดจ้องมองราวกับอยากจะพุ่งตัวเข้ามาหา อังศุมาลินคิดอยู่สักพัก ก่อนจะเขย่งปลายเท้าแล้วพุ่งริมฝีปากเข้าจูบอีกฝ่ายตามคำร้องขอ

เป็นครั้งแรกที่เธอเชื่อฟังอย่างง่ายดาย

'อื้อออ'

เขาไม่อาจนิ่งเฉย สอดลิ้นเข้าโต้ตอบ โดยใช้มือรั้งเอวสาวน้อย ท่ามกลางผู้คนที่เต้นรอบข้าง มีเสียงเพลงประกอบราวกับเป็นฉากโรแมนติก

"ชอบทำให้แข็งทุกครั้งที่เจอเลย อยากแทงรูเธอฉิบหาย" ฉลามกระซิบ

"หนูยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย"

"ก็น่ารักแบบนี้ใครมันจะอดใจไหว"

"ข..ขอบคุณมากนะคะ หนูขอตัวทำงานก่อน"

"เขินเหรอ หน้าแดงนะ"

ฉลามตะโกนแซวจากด้านหลัง อังอังรีบวิ่งปรี่ออกไปจากวงล้อมเพื่อกลับไปยังห้องพนักงาน พยายามสงบสติอารมณ์ที่กำลังฟุ้งซ่าน เพื่อทำงานต่อในหน้าที่ตัวเอง

ครืนนน ครืนนน

นอกร้าน

เสียงเพลงด้านในดัง ฉลามจึงออกมารับโทรศัพท์ด้านนอก ทันทีมองหน้าจอปรากฏว่าเป็นเบอร์ของซัน เพื่อนสนิทที่ไม่สบาย

"ว่าไงไอ้ซัน"

(พรุ่งนี้มึงไปรับโบวี่ที่สนามบินด้วยนะ)

"โบวี่ไหน"

(มึงจำน้องโบวี่มอห้าทับสองไม่ได้หรือไง)

"อ๋อออ โบวี่ดรัมเมเยอร์ประจำโรงเรียนเก่า..แล้วทำไมกูต้องไปรับด้วยวะ"

ฉลามบุกหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ

(มึงต้องรับผิดชอบโบวี่นะ)

"ผ่านมาตั้งหลายปี ตอนนั้นต่างฝ่ายต่างซิงสมยอมกัน กูไม่ได้ไปข่มขืนสักหน่อยแล้วจะให้รับผิดชอบอะไร มึงเมายาพาราหรือเปล่า"

(งั้นมึงฟังกูให้ดีเพราะกูเพิ่งรู้เรื่องราวเมื่อกี้ ตอนที่โบวี่ลาออกกลางคันเพื่อไปเรียนต่อต่างประเทศ น้องโบวี่แม่งอุ้มท้องลูกของมึงอยู่)

"!!!!"