บทที่ 14 EP.14 มีอิทธิพลต่อใจ

#ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน

ฉลามกับซันเรียนอยู่ที่โรงเรียนมัธยมนานาชาติ เช่นเดียวกับเด็กสาวดีกรีดรัมเมเยอร์ดาวเด่นประจำโรงเรียนอย่างโบวี่ ซึ่งมีความสวยเพียบพร้อมและเป็นลูกผู้ดีจนใครต่างก็หมายปอง แน่นอนว่าเป็นเหยื่อที่ถูกหนุ่มฮอตอย่างฉลามเล็งเอาไว้ จนสุดท้ายก็ได้ขย้ำสมใจ

แต่แล้วโบวี่จำต้องลาออกกลางคันเพื่อเดินทางไปอยู่ต่างประเทศ เพราะผู้เป็นพ่อย้ายโรงงานการผลิตไปอยู่ที่แห่งใหม่ ทั้งสองคนจึงขาดการติดต่อกันโดยปริยาย

"ไปหาหมอหน่อยไหม" พนักงานสาวขายเหล้าพยุงอังศุมาลินออกมา "ดีขึ้นหรือยัง"

"ขอบคุณมากเลยนะคะ ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว"

"สงสัยข้างในคงแออัด วันนี้ลูกค้าเยอะมาก เธอกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ เดี๋ยวลางานให้"

"ขอบคุณมากเลยนะคะ"

สาวน้อยหน้ามืดจนเกือบเป็นลม ดีที่เพื่อนร่วมงานพยุงออกมาจากผับได้ ฉลามทิ้งบุหรี่ในมือวิ่งเข้าไปหาเพื่อถามไถ่ "เป็นอะไร?!"

"หนูรู้สึกปวดหัวนิดหน่อยค่ะ" อังอังตอบ

"ถ้างั้นฉันกลับไปส่งเธอที่บ้านดีกว่า"

"แล้วเพื่อนพี่ล่ะคะ"

"ไอ้เดย์มันกลับคนเดียวได้ เป็นห่วงตัวเองก่อนเถอะ เพราะทำงานหนักสินะเลยเป็นแบบนี้"

ฉลามเริ่มรู้วัฏจักรชีวิตของอังศุมาลินมากขึ้นจากความใกล้ชิดสนิทสนม รู้ว่าอีกฝ่ายทำงานหนักดิ้นรนเพื่อจะเก็บเงิน ถึงแม้เขาเคยจะหยิบยื่นให้แต่ก็ถูกปฏิเสธเพราะอยากทำงานเองอย่างภาคภูมิใจ ไม่ได้อยากแบมือขอเงินใคร

บรื้นนนน

หลังจากมาส่งอังศุมาลินถึงบ้าน ฉลามก็ขับรถกลับไปคอนโดที่พักตัวเอง สาวน้อยยังคงสดใสโบกมือลาพร้อมกับกล่าวขอบคุณจากใจ

วันต่อมา

มหาวิทยาลัยเอกชน

"พี่จันจินั่นยังใช้งานเธออยู่ไหม" หยาดฝนถาม "ถ้านางมาแกล้งอะไรอีกบอกฉันเลยนะ"

"ปีสองไปเข้าค่าย ลืมหรือไงคะ"

"เออจริงด้วย ไม่น่าล่ะถึงไม่มีใครเรียกใช้"

"ช่างเขาเถอะอย่าไปสนใจเลย อะไรที่ทำได้ฉันก็ยินดีทำนะ ไม่อยากสร้างปัญหา เราเป็นแค่นักเรียนทุนนะหยาดฝน อย่ามีเรื่องเลย"

"นักเรียนทุนแล้วยังไง จนแล้วยังไง! ทุกคนมีความเป็นคนเท่าเทียมกันนะ คิดว่าเงินตัวเองมันใหญ่มากขนาดจะกดหัวใครก็ได้เหรอ เหอะ"

อังศุมาลินเปลี่ยนเรื่องพูดคุยให้เพื่อนผู้มีอารมณ์ร้อนได้ผ่อนคลาย หลังจากเรียนตามปกติพอบ่ายสามโมงก็แยกย้ายกันกลับ

"อังอัง" เสียงคุ้นหูเรียกจากด้านหลัง ปรากฏว่าเป็นฉลาม "วันนี้เลิกเร็วจัง ไปกินขนมกันไหม"

"ไม่เอาค่ะช่วงนี้น้ำหนักหนูขึ้น"

"ก็ไม่เห็นจะอ้วนขึ้นสักหน่อย ถ้าน้ำหนักขึ้นก็คงเป็นเพราะนมของเธอที่มันใหญ่เกินไป"

"คนลามก!"

"แล้วนี่หายป่วยแล้วหรือไง ถ้าไม่สบายก็ลาหยุดเรียนสักวันก็ได้"

"ดีขึ้นมากแล้วค่ะ"

สุดท้ายก็ไม่อยากปฏิเสธ บ่อยครั้งที่ฉลามคอยช่วยเหลือ จึงนั่งรถหรูไปกินไอศกรีมด้วยกันยัง ห้างสรรพสินค้า จากนั้นก็ขับออกมาเพื่อจะพาอังศุมาลินกลับบ้านตามปกติ

ครืนนน ครืนนน

"ว่าไงไอ้ซัน" ฉลามกดรับสายเพื่อน

(โบวี่เป็นลม)

"ฮะ!"

(แต่ตอนนี้กูพามาที่คอนโดของมึงแล้วนะ)

"เออ เดี๋ยวกูรีบไปเดี๋ยวนี้!"

เอี๊ยดดด~

รถเบรกกะทันหัน เลี้ยวยูเทิร์นเพื่อกลับไปยังคอนโดที่พักตัวเอง ส่วนอังศุมาลินตกใจแต่ก็ไม่อยากถาม เพราะดูเป็นเรื่องเคร่งเครียด

คอนโดมิเนียมจรัญฯ

ซันมีคีย์การ์ดห้องของฉลามเพราะมาบ่อย จึงพาโบวี่มานั่งรอที่โซฟากลางห้อง มาถึงฉลามก็เปิดประตูจ้องมองผู้หญิงที่ไม่ได้พบเจอกันมานานหลายปี อีกอย่างวันนี้เขาก็สั่งให้เพื่อนสนิทอย่างซันไปรับที่สนามบินแทน

"พี่ฉลาม" โบวี่เรียกเสียงแผ่ว "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ พี่สบายดีหรือเปล่า"

"ทำไมถึงไม่บอกเรื่องนั้นตั้งแต่ตอนแรก!!" ทันทีที่ฉลามเห็นหน้าโบวี่ ก็ปรี่เข้ามาตะคอก "แล้วอีกอย่างตอนนั้นฉันก็ใส่ถุงยางอนามัย"

"ถุงยางอนามัยมันแตกตอนไหนโบวี่ก็ไม่รู้ พอเลิกคุยไปสักพัก..ก็ต้องย้ายโรงเรียนตามพ่อไปอยู่ต่างประเทศ ถึงรู้ว่าตัวเองตั้งท้อง"

"แล้วนั่นยาอะไร"

"ยาต้านโรคซึมเศร้าค่ะ"

โบวี่หยิบน้ำกระดกดื่มพร้อมเม็ดยา หลังจากรู้ว่าตั้งท้องก็ถูกพ่อแม่ด่าหนัก สุดท้ายเกิดความเครียดสะสม อีกทั้งร่างกายสุขภาพที่ไม่แข็งแรงตั้งแต่กำเนิด จึงทำให้เกิดสภาวะแท้งในช่วงอายุครรภ์ได้เพียงสองเดือน หลังจากนั้นก็เกิดสภาวะโรคซึมเศร้าจนต้องพบแพทย์ และได้รับการรักษาด้วยการกินยามาหลายปี

"แม่ง!" ฉลามสบถยืนเท้าสะเอว ความรู้สึกหลายอย่างประดังเข้ามาไม่หยุด ก่อนหันกลับมามองอังศุมาลินซึ่งยืนอยู่ข้างประตู เพราะนั่งรถมาด้วยกันจึงตกกระไดพลอยโจน ทำให้ทุกเรื่องราวตอนนี้เธอรับรู้ทั้งหมด

"มึงดูแลโบวี่เถอะ" ซันลุกจากโซฟา คว้ากุญแจรถเดินเข้ามา "เดี๋ยวกูไปส่งน้องอังศุมาลินกลับบ้านเอง เคลียร์ปัญหาตรงนี้ซะ"

"กูฝากด้วยนะ" ฉลามตอบ

"ถึงมึงไม่ฝาก กูก็เต็มใจจะดูแลอยู่แล้ว"

"มึงพูดอะไร.."

"ดูแลผู้หญิงของมึงเถอะ ส่วนอังศุมาลิน..กูจะดูแลอย่างดีที่สุดเอง"

คำว่าผู้หญิงของมึง ปักเข้ากลางใจของสาวน้อยอย่างอังศุมาลินอย่างจัง ฉลามจ้องมองแต่ผู้หญิงรุ่นน้องที่ชื่อโบวี่ ซึ่งเป็นคนแรกที่เขาร่วมหลับนอนมีเพศสัมพันธ์ในช่วงมัธยมปลาย

หรือผู้หญิงคนนี้จะเป็นรักแรกของฉลาม?

บนรถ

ครั้งนี้ฉลามตัดสินใจที่จะเลือกอยู่กับผู้หญิงคนนั้น แทนที่จะมาส่งอังศุมาลินกลับบ้าน หัวใจของเธอรู้สึกเต้นผิดจังหวะ มันเจ็บปวดคล้ายมีหอกแหลมทิ่มแทงใจอย่างช้าๆ หลายครั้งติดต่อกัน บรรยากาศภายในรถตอนนี้เงียบเชียบ

"ไม่สบายหรือเปล่าครับ" ซันถาม

"หนูไม่เป็นอะไรค่ะ"

"หรือว่าโดนไอ้ฉลามมันแกล้งอะไรอีก พี่จะจัดการให้ บอกพี่มาได้เลยนะ"

"ไม่ใช่หรอกค่ะ หนูแค่...ปวดหัวนิดหน่อย"

"พี่เป็นห่วงนะ แต่ช่วงนี้พี่ไม่ค่อยว่าง ต้องช่วยงานพ่อแล้วก็ไม่ค่อยสบายด้วย เลยไม่ได้ไปไหนมาไหนกับพวกไอ้ฉลามมัน"

รถติดไฟแดงเพื่อรอสัญญาณจราจร

หมับ

จู่ๆ มือของรุ่นพี่อย่างซันก็คว้าจับข้อแขนเรียวของอังศุมาลินไว้ สาวน้อยตกใจเล็กน้อยหันมองใบหน้าหล่อที่จ้องมองเธอเช่นกัน

รอยยิ้มทรงเสน่ห์ของซันเผยให้เห็นแววตาสดใส น้ำเสียงห่วงใยพูด "ถ้ารู้สึกแย่ อนุญาตให้คิดถึงใบหน้าหล่อๆ ของพี่ เผื่อจะทำให้รู้สึกดีขึ้นบ้าง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม"

"ขอบคุณนะคะ" สาวน้อยยิ้มหวานตอบกลับ

"ได้ข่าวว่าช่วงนี้อังศุมาลินสนิทกับไอ้ฉลาม ไอ้เดย์เล่าให้ฟังว่าไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย"

"ไม่ได้สนิทขนาดนั้นหรอกมั้งคะ"

"เอาเป็นว่า..ถ้ารู้สึกไม่สบายใจอะไร.ก็เล่าให้พี่ฟังได้นะ เชื่อใจพี่ได้เลย"

เขายังอบอุ่นแสนดีเสมอ ทั้งที่เป็นผู้ชายคนแรกที่ทำให้อังศุมาลินชอบตั้งแต่แรกเจอ แต่โชคชะตาก็เหมือนเล่นตลก ส่งผู้ชายแสนร้ายกาจอย่างฉลามเข้ามาในชีวิต กลายเป็นว่าตอนนี้ฉลามมีอิทธิพลต่อหัวใจเธอมากเหลือเกิน