บทที่ 8 EP.8 กลั่นแกล้ง!

ตัวเล็กรีบถอยห่างแล้ววิ่งเข้าไปยังห้องน้ำเพื่อตั้งสติ ร่างกายของเธอสั่นเทาเพราะกลัว อีกทั้งยังไม่เคยถูกสัมผัสเนื้อต้องตัวลึกซึ้งแบบนี้ แต่ถือว่าชดใช้ให้แล้วก็หายกัน จะได้ไม่ข้องเกี่ยวอีก

บรื้นนน

โชคดีที่สักพักฝนเริ่มหยุด อังศุมาลินขอตัวกลับบ้านโดยจะเรียกแท็กซี่ แต่ฉลามบอกว่าจะออกไปข้างนอกพอดี จึงอาสาไปส่ง

หมับ!

"โอ๊ยยย" อังอังร้องเจ็บ

"แค่จับแขนเอง.."

"คือข้อมือหนูมันอักเสบนิดหน่อยค่ะ"

"แล้วทำไมตอนอยู่คอนโดถึงไม่บอก"

"ก็พี่เอาแต่...ตั้งหน้าตั้งตาดูดนม"

เอี๊ยด~

เขาเบรกรถกะทันหัน พร้อมจับข้อมือที่เจ็บขึ้นมา เพราะแรงทุบกระแทกประตูขอความช่วยเหลือจึงทำให้บวมแดง ฉลามถอนหายใจหงุดหงิด รีบเลี้ยวรถเข้าซอยที่กำลังจะผ่าน

คอนโดมิเนียมกลางกรุง

เจ้าของห้องหน้าตาดีเดินมาเปิดประตูให้ ฉลามพาอังศุมาลินเข้ามานั่งโซฟากลางห้อง หยิบกล่องอุปกรณ์ปฐมพยาบาลมาดูแลเบื้องต้น

"โทษทีไอ้สิงห์ที่มารบกวนกะทันหัน" ฉลามบอกกล่าว "กูขอยืมห้องแป๊บนะ"

"ห้องกูมีแต่อุปกรณ์ทำแผล ถุงยางอนามัยไปหาซื้อเอง ลืมไปปกติมึงก็พกเยอะอยู่แล้ว"

"ตลก..กูแค่พามาปฐมพยาบาลไม่ได้จะซั่ม!"

"ใครจะไปรู้ มึงมันหน้า..หม้อจะตาย ถ้าหมาตัวเมียมันครางชื่อมึงได้ กูว่าก็คงไม่รอด"

"หาแต่คุกหาแต่แนววิปริตมาให้กู!"

"เออๆ ตามสบาย กูออกไปสูบบุหรี่ที่ระเบียงก่อน ขาดเหลืออะไรก็หยิบใช้ได้"

สิงห์หรือสิงหราช เป็นเพื่อนที่รู้จักกับฉลาม ถึงแม้จะอยู่คนละสถาบันกันก็ตาม เพราะพบเจอกันที่บาร์ของเฮียกระทิงบ่อยครั้งจึงสนิทสนม

"หนูไม่เป็นอะไรมากสักหน่อย" สาวน้อยพูด

"ไม่ต้องเกรงใจหรอกไอ้นี่มันใจดี"

"มือหนูแค่ถลอกเป็นแผลไม่ได้ร้ายแรงนี่คะ"

"เคยมีคนบอกไหมว่าเธอแม่งโคตรดื้อ!"

บนรถ

หลังจากทำแผลเสร็จก็ขับรถเพื่อเตรียมจะไปส่งบ้าน แต่ยังคงตงิดใจเรื่องที่หลงทาง

"หนูคิดว่าน่าจะโดนแกล้งค่ะ"

"ไปทำให้ใครหมั่นไส้ละสิ ขนาดฉันเป็นผู้ชายแท้ๆ ยังอยากจะตบปากเธอเลย ปากดีเกิน"

"แต่พี่ทำนิสัยแย่ใส่หนูก่อนนะคะ ว่าแต่..แล้วพี่ไปทำอะไรที่นั่น ถึงหาหนูเจอ"

"รู้สึกเหงา ก็แค่ไปเดินเล่น"

อังศุมาลินทำหน้าไม่เชื่อ แต่ก็ไม่อยากถามให้วุ่นวาย อย่างน้อยเขาก็ช่วยเหลือเธอไว้ ขับรถสักพักก็มีเสียงโทรศัพท์ดัง ฉลามมองเบอร์ก็กดเปิดลำโพงที่เชื่อมต่อในรถ "ว่าไงไอ้เดย์"

(มึงอยู่ไหนเนี่ยไอ้ฉลาม)

"แล้วมึงโทรมามีอะไร"

(สรุปเจอน้องนมโตปี 1 ที่ตามหาหรือยัง กำลังแดกเหล้ามันๆ เสือกลุกจากวงออกไปตามหาผู้หญิงซะงั้น รีบมาเลยนะวันนี้สาวอย่างเด็ด)

"ไอ้..."

(ปกติมึงไม่ใส่ใจใครขนาดนี้นี่หว่า แปลกนะมึงเนี่ย เอาเป็นว่ารีบมากูรออยู่)

ตู๊ดดดด

ปลายสายกดวางทันทีไม่รอบทสนทนา

ฉลามพึมพำ "สัดดด เล่าซะหมดเปลือก"

ความจริงก็คือหลังจากตามหาอยู่สักพักไม่พบจึงแยกย้ายกันกลับ ส่วนฉลามออกไปเที่ยวร้านเหล้าต่อกับเพื่อนในคณะ ก็ไปอยู่เป็นประจำ พอถามเดย์ที่ตามมาทีหลัง ก็รู้ว่ายังไม่พบเจออังศุมาลินที่หายไป ฉลามจึงขับรถกลับเข้าไปในมหาวิทยาลัยอีกครั้ง เพื่อค้นหาจนเจอ

บ้านเช่า

"บ้านเธอหลังไหน นี่บ้านคนหรือบ้านผีสิงทำไมมันเก่าน่ากลัว แถมซอยยังเปลี่ยววิเวกวังเวง" ฉลามมองเข้าไปยังซอยเล็ก

"บ้านหนูอยู่ด้านในสุดค่ะ" สาวน้อยตอบ

"อยู่กับใครเหรอ"

"อยู่กับแม่สองคนค่ะ"

"พ่อเธอไปไหน"

"หนูไม่มีพ่อหรอกค่ะ"

คำพูดทำให้ฉลามชะงัก เมื่อเห็นแววตาและสีหน้าของอีกฝ่ายที่ดูเศร้า จึงรีบเปลี่ยนประเด็น "รีบกลับเข้าบ้านอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ เดี๋ยวก็เป็นปอดบวม ยิ่งนมโตอย่างกับเป็นมะเร็ง ถ้าเป็นปอดบวมเพิ่มอีกคงจะใหญ่เท่ายางสิบล้อ"

"เลิกลามก เลิกหมกมุ่นสักนาทีได้ไหมคะ เฮ้อ~เอาเป็นว่าหนูขอบคุณมากๆ ที่มาตามหา"

"ฉันยังไม่ได้เอามุกที่ฝังลำฟาดปากเธอเลย จะปล่อยให้ตายได้ไง"

"หนูไม่เข้าใจที่พี่พูดหรอกค่ะ มุกฝังลำนั่น.."

"งั้นเอาโซเชียลมา ฉันจะเพิ่มเพื่อนแล้วส่งลิงก์ไปให้ ว่างๆ ก็กดดูซะจะได้เข้าใจ"

โทรศัพท์อยู่ที่หยาดฝน แต่อังศุมาลินก็ยอมกดโซเชียลส่วนตัวให้ฉลามเพิ่มเพื่อน หลังจากกลับถึงบ้านก็ต้องโกหกแม่ว่าทำกิจกรรมจึงกลับช้า แม่ก็ไม่ว่าอะไรให้รีบอาบน้ำพักผ่อน

ห้องนอน

แกร๊ก

อังศุมาลินสวมใส่ชุดนอนเช็ดผมที่เปียกหมาด เดินไปเปิดโน๊ตบุ๊กรุ่นเก่าที่พอใช้ได้ มีไว้เพื่อทำรายงาน สักพักกดเข้าไปยังโซเชียลส่วนตัวเพื่อดูลิงก์ที่ฉลามส่งให้คลายความสงสัย

'สัตว์ประหลาด!!'

เสียงตะโกนดังจนต้องรีบดึงมือมาปิดปาก เมื่อมองเห็นภาพอวัยวะเพศชายที่เป็นรูปทรงประหลาด มีตะปุ่มตะป่ำน่ากลัวมาก เพราะเป็นเม็ดที่ฝังใต้ผิวหนัง จึงทำให้รูปทรงผิดแปลก

ตัวเล็กรีบกดปิดทิ้งทันที พร้อมกับความรู้สึกที่ตื่นตระหนกตกใจ จู่ๆ ใบหน้าหล่อเหลาร้ายกาจก็ผุดขึ้นมา นี่เขา..มีของลับที่น่าสยดสยองขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?!