บทที่ 6 โดนดูถูก
หืม ไอ้เด็กบ้านี่น้องชายนายอายุเท่าไหร่กันเชียวแหม่เว้ยเฮ้ย เอากาศลู่เจินปล่อยมือพี่สะใภ้ทันทีด้วยท่าทางสำนึกผิด เสิ่นเยี่ยนฟางหมั่นไส้เขาจึงไม่สนใจนั่งลงแล้วหันไปสั่งบะหมี่แทน
"เถ้าแก่ขอบะหมี่น้ำสองชามใส่ไข่ด้วย ส่วนอีกชามขอเนื้อน้อยๆผักเยอะๆเจ้าค่ะ"
"อ้อๆๆ แต่แม่นางน้อยผักสดหายากเต็มที ตอนนี้อากาศร้อนอยู่อีกครึ่งเดือนกว่าจะฝนตก เพาะปลูกไม่ค่อยดีนัก"
"อ้อ งั้นท่านทำมาเถอะ เนื้อไม่ต้องเยอะเท่าไหร่ ส่วนของสามีข้ากับน้องชายเพิ่มเนื้อสักหน่อยนะเจ้าคะ"
เจ้าของร้านหันไปทำบะหมี่ เสิ่นเยี่ยนฟางกำลังนั่งวิเคราะห์ ยุคโบราณนี่ไร้มลพิษอากาศดี แต่ผู้คนความรู้น้อย มีแค่คนเรียนหนังสือเท่านั้นที่มีความรู้รู้กว้างขวาง ปลูกผักหรือ ต้องไปดูที่ดินของเมิ่งหย่งชวนก่อนว่าปลูกพืชชนิดใดได้บ้าง จากนั้นก็เอ่ยกับเขา
"นี่ตาทึ่ม ข้าจะไปซื้อเสบียงกับผ้าห่ม เจ้าสองคนเสื้อผ้าก็ขาดเก่าจนเปื่อยหมดแล้วซื้อคนละสามชุดเถอะ"
"เจ้า เรียกสามีตัวเองดีๆไม่ได้หรืออย่างไร วาจาเช่นนี้สตรีที่ไหนใช้เรียกสามีกันเสิ่นเยี่ยนฟาง ช่างเป็นพวกสตรีผมยาวสายตาตื้นเขินจริงๆ"
"แหม่พ่อบัณฑิตหางแถว ยังไม่ทันสอบผ่านจี่เหริน สอบทั่นฮวาหลักการยังกับเป็นราชครูผู้ยิ่งใหญ่ ข้าไม่เรียกเจ้าสามีแน่นอน ข้าแต่งมาแก้ชงให้เจ้าเท่านั้นอย่าได้จริงจัง"
"เหอะ ทำตัวให้สมกับเป็นเมียแก้ชงหน่อย มาวันแรกก็ไม่อาบน้ำไม่สระผม กลิ่นตัวเหม็นเพียงนั้นจะมาแช่งให้ข้าตายไวขึ้นนะสิ อยากเป็นแม่หม้ายตั้งแต่อายุน้อยๆเชียวหรือ"
"นี่เมิ่งหย่งชวนสามีขี้โรคจะเอามาทำไม เสียเวลาชีวิตข้าหมด หึ"
ทั้งคู่เถียงกันจนกระทั่งบะหมี่มาส่ง เมิ่งลู่เจินจับแขนเสื้อพี่สะใภ้เอาไว้ มองหน้านางอย่างอ้อนวอน
"พี่สะใภ้ ท่านอย่าทิ้งพี่ใหญ่ไปนะขอรับ ท่านพ่อท่านแม่ทิ้งพวกเราไปแล้ว ข้าจะไปหาเงินเยอะๆให้พี่ใหญ่ได้เรียน ให้ท่านได้สุขสบายให้ท่านได้เป็นฮูหยินขุนนาง ท่านดูแลพี่ใหญ่ให้ข้านะขอรับ"
เสิ่นเยี่ยนฟางใช้หัวแม่โป้งกรีดน้ำตาให้เมิ่งลู่เจินอย่างเบามือ รั้งเขามากอดลูบหลังให้ปลอบประโลมเบาๆ เมิ่งหย่งชวนรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกินทันที น้องชายรักเขามากเขาเองก็อยากให้น้องชายมีชีวิตที่ดีเช่นกัน
"อาเจิน พี่ไม่ทิ้งเจ้าไปหรอก แล้วเจ้าก็ไม่ต้องไปทำงานส่งเสียพี่สะใภ้ด้วย พี่มีทางหาเงินแล้ว เจ้าจะช่วยพี่หรือไม่เล่า"
"พี่สะใภ้ท่านพูดจริงๆหรือขอรับ ท่านจะให้ข้าทำสิ่งใดข้ายอมทุกอย่างเลยขอรับ"
"เจ้าพูดเองนะ ถ้าเช่นนั้นตอนนี้กินบะหมี่ในชามให้หมดก่อน แล้วเราจะไปดูสิ่งที่ใช้หาเงินกัน"
ทั้งสามไม่เอ่ยสิ่งใดอีก ตั้งใจกินบะหมี่ตรงหน้าอย่าอร่อย หากถามว่าอร่อยไหมสำหรับเสิ่นเยี่ยนฟางแน่นอนว่าสู้ยุคที่นางจากมาไม่ได้ แต่ว่าอย่างไรเล่า มีให้กินก็ดีแล้ว สองพี่น้องที่ไม่ได้กินเนื้อมานานก็กินจนเกลี้ยง
"ข้าต้องรักษาตัวอีกเกือบปีท่านหมอบอก จะอาศัยช่วงที่ไม่ได้ไปเรียนขึ้นเขาล่าสัตว์ก็แล้วกัน เจ้าก็อยู่บ้านดูแลความเรียบร้อยให้ดี สกปรกมากๆระวังข้าจะหย่าเจ้า"
"นี่ๆๆๆ ข้าอ้อนวอนเจ้าตายล่ะอยากหย่าก็เขียนมาเลยไม่ต้องมาขู่ หึ หากดีแต่ปากอย่าทำขอร้อง"
เมิ่งลู่เจินมองหน้าพี่ชายกับพี่สะใภ้แล้วก็กลั้นน้ำตา พวกเขาทะเลาะกันอีกแล้ว พี่ใหญ่ท่านต้องการคนดูแลนะ เหตุใดไล่นางไปเล่า เสิ่นเยี่ยนฟางเห็นน้องสามีก้มหน้าก็เลิกต่อปากต่อคำทันทีก่อนจะหันไปหาเมิ่งหย่งชวน
"ต่อไปห้ามเจ้าชวนข้าทะเลาะต่อหน้าเด็กอีก ไปได้แล้วข้าจะไปหาซื้อของ เสร็จแล้วพวกเจ้าก็รอข้าที่เกวียน ข้าจะไปร้านเหล็กดูเครื่องมือเกษตร"
เสิ่นเยี่ยนฟางจ่ายค่าบะหมี่เรียบร้อย บะหมี่ใส่ไข่สองชามยี่สิบอีแปะ ของนางไม่มีไข่เจ็ดอีแปะค่าแรงที่นี่วันละห้าสิบอีแปะ เฮ้อกินบะหมี่ก็เหลือนิดเดียวแล้ว ต้องหาเงินให้มากๆ ไม่ไหวทำกินเองดีที่สุด สิบอีแปะแต่รสชาติไม่ผ่านโปรอย่างแรง
ทั้งสามคนเดินมาถึงร้านขายผ้า จากความทรงจำเด็กคนนี้เย็บปักถักร้อยเก่งพอควร แต่ถ้าให้นางมานั่งทำไม่เอาดีกว่า เสิ่นเยี่ยนฟางเลือกซื้อเสื้อผ้าที่ตัดสำเร็จแทน
คนงานที่เห็นนางแต่งตัวมอซอก็ไม่ต้อนรับ แต่พอหันไปเห็นเมิ่งหย่งชวนก็ส่งสายตาทอดสะพานทันที แหม่เห็นคนหล่อหน่อยไม่ได้ระริกระรี้เชียวแม่คุณหึ
"คุณชายเจ้าคะ ท่านต้องการสิ่งใดหรือเจ้าคะ บอกเสี่ยวหงมาเถอะเจ้าค่ะข้าสามารถหาให้ท่านได้"
คนงานหญิงเอ่ยน้ำเสียงอ่อนหวานจนเสิ่นเยี่ยนฟางหมั่นไส้ ก่อนจะเดินมาเกาะแขนเมิ่งหย่งชวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานซึ้งแม้แต่ตัวเองยังเลี่ยน
"ท่านพี่ ชุดเก่าหมดแล้วเลือกสักสามสี่ชุดนะเจ้าคะ พี่สาวท่านนี้ข้าอยากได้ชุดบุรุษสีฟ้า สีเทา สีน้ำเงิน สีดำอย่างละชุดและสีขาวสองชุด ขนาดสามีของข้ากับน้องชายของเขา เอาผ้าเนื้อดีนะ แล้วก็ข้าต้องการชุดสตรีห้าชุด สีเขียว ชมพู ฟ้า ขาว ม่วง อย่างละชุดเจ้าค่ะ"
คนงานหญิงที่ต้อนรับเมิ่งหย่งชวนถึงกับอ้าปากค้าง ภรรยาหรือหน้าตาก็ดี แต่เมียมอมแมมเหลือเกิน ยากจนเหมือนขอทานเช่นนี้มีเงินหรือ ดูจากการแต่งตัวไม่น่าจะจ่ายไหวจึงพูดจาดูถูก
"นี่แม่นาง ชุดบุรุษนั้นชุดละสามร้อยห้าสิบอีแปะนะเพราะเจ้าสั่งผ้าเนื้อดี ชุดขนาดของน้องสามีเจ้าก็ชุดละสองร้อยห้าสิบอีแปะ ชุดสตรีสามร้อยห้าสิบอีแปะ เจ้ามีเงินแน่หรือ"
