บทที่ 7 ไปเอาเงินตำลึงมาจากไหน

เสิ่นเยี่ยนฟางเกลียดจริงๆอีพวกดูคนที่เปลือกเนี่ย นี่ขนาดชุดที่บุตรสาวของผู้นำหมู่บ้านให้มานะในหมู่บ้านยังนับว่าดีที่สุดแล้วเลย นี่หากใส่ชุดที่เด็กคนนี้ใส่ติดตัวมาวันแต่งไม่ถูกไล่ออกจากร้านเลยหรือนั่น ก่อนที่เสิ่นเยี่ยนฟางจะเอ่ยเสียงเย็น

"ท่านไม่เต็มใจขายเช่นนั้นข้าไม่รบกวนแล้ว ท่านพี่อาเจินพวกเราไปร้านข้างๆกันเถอะในเมื่อเขาไม่เต็มใจขายเราก็ไปร้านอื่นดีกว่า"

สองคนพี่น้องไปตามแรงลากของเสิ่นเยี่ยนฟาง คนงานหญิงได้แต่ถ่มน้ำลายตามหลังพวกนาง จนคนงานหญิงในร้านอีกคนที่ยืนดูแต่แรกรีบไปดักหน้าพวกนางไว้ ก่อนจะขอโทษ

"ฮูหยินเจ้าคะ ท่านอย่าโกรธเลยเจ้าค่ะ ข้าชื่อลี่จูฮูหยินท่านต้องการเนื้อผ้าแบบใดข้าหาให้ได้เจ้าค่ะ เชิญกลับมาก่อนนะเจ้าคะ"

ลี่จูล่ะล่ำล่ะลัก เสี่ยวหงชอบดูถูกลูกค้าที่แต่งตัวไม่ดี บางครั้งคนเหล่านั้นกลับซื้อสินค้าบ่อยกว่าเศรษฐีเสียอีก เสิ่นเยี่ยนฟางเห็นว่าเด็กคนนี้อัธยาศัยดีให้การต้อนรับ  ผิดกับอีกคนกับอีกคนจึงมองหน้ากับสองพี่น้อง เมิ่ง

หย่งชวนพยักหน้าให้จึงพากันเดินกลับเข้ามาที่เดิม เถ้าแก่ร้านลงมาจากชั้นสองพอดีกับที่คนงานที่ชื่อเสี่ยวหงกำลังด่าคนงานที่ชื่อลี่จูอยู่พอดี

"ธุระอะไรของเจ้า แต่งตัวเยี่ยงกับขอทานจะมีเงินมาซื้อหรือ ลี่จูหากเถ้าแก่เนี้ยรู้ละก็นางไล่เจ้าออกแน่นอน เอาขอทานมาเข้าร้านเช่นนี้"

"เขามาซื้อก็แปลว่ามีเงินจ่าย เสี่ยวหงเจ้าเลิกดูถูกคนอื่นได้แล้ว เจ้าไล่ลูกค้าไปกี่รายแล้ว เหตุใดเถ้าแก่จึงบ่นว่าขายของไม่ดี ก็เจ้าไล่ลูกค้าทุกวันแบบนี้ไง"

เสิ่นเยี่ยนฟางรำคาญจึงเอ่ยขึ้นตัดบทสนทนาพวกนาง

"พี่สาวลี่จู ท่านช่วยนำชุดที่ข้าบอกเมื่อสักครู่มาให้หน่อย ข้าต้องการผ้าเนื้อดี ไม่หยาบ ผ้านวมหกผืน ใยฝ้ายสามสิบชั่ง ผ้าสีขาวสองพับ สีชมพูสองพับ สีฟ้าสองพับ สีม่วงสองพับ ผ้าไหมสีม่วงสองพับสีเขียวสองพับ เส้นไหมปักมีกี่สีเอามาให้อย่างละสี"

เมิ่งหย่งชวนตกใจ นางมีเงินแค่สิบตำลึงจะเอาเงินจากไหนมาซื้อของเหล่านี้กันมากมาย จึงเดินไปกระซิบข้างหูเบาๆ

"เจ้าไปเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะ ซื้อของขนาดนี้หากไม่มีจ่ายเขาจะจับเจ้าส่งทางการได้นะเสิ่นเยี่ยนฟาง"

"อย่ากังวลเลยข้ามีเงินน่า แต่อีกสักพักท่านอาจต้องช่วยข้าสักหน่อย"

ไม่นานของที่เสิ่นเยี่ยนฟางสั่งก็ได้จนครบ เถ้าแก่ร้านยังไม่เดินมารอดูว่านางจะจ่ายเงินได้ไหม ดูเหมือนนางไม่ใช่คนมาก่อกวนแต่อย่างใด โดยเฉพาะสามีของนางนับว่าสุขุมอย่างมาก  ลี่จูเอ่ยราคาส่วนเสี่ยวหงยืนข้างๆรอดูลี่จูถูกไล่ออกจากร้านหากพวกเขาไม่มีเงินจ่าย

"ผ้าเนื้อดีของนายท่านห้าชุดๆละสามร้อยห้าสิบอีแปะ  ของฮูหยินชุดละสามร้อยห้าสิบอีแปะเป็นสามตำลึงห้าร้อยอีแปะ  ผ้านวมหกผืนๆละสี่ร้อยอีแปะเป็นสองตำลึงสี่ร้อยอีแปะ  ใยฝ้ายสามสิบชั่งๆละสามสิบอีแปะเป็นเก้าร้อยอีแปะ ไหมทั้งหมดมีสิบสีๆละห้าสิบอีแปะเป็นห้าร้อยอีแปะ ผ้าสีฟ้า ชมพูด สีม่วง สีฟ้า สีขาวพับละสามร้อยอีแปะทั้งหมดสิบพับเป็นสามตำลึง ผ้าไหมสีม่วงกับสีเขียวพับละหนึ่งตำลึงทั้งหมดสี่พับรวมเป็นเงินสี่ตำลึง สินค้าทั้งหมดรวมเป็นเงินสิบเอ็ดตำลึงกับอีกหกร้อยอีแปะเจ้าค่ะ"

เสิ่นเยี่ยนฟางล้วงเงินจากอกเสื้อส่งให้ลี่จู แน่นอนนั่นเป็นเงินที่ปล้นอาเขยและคุณชายจางกับสหายมา จะให้ใครเห็นถุงเงินไม่ได้ จากนั้นก็ได้ยินเสียงเถ้าแก่ร้านดังมา

"ฮูหยินท่านนี้ ข้าแซ่เหลียนชื่อเหลียนฟางไห่เป็นเจ้าของร้านนี้  สินค้าวันนี้ลดให้ท่านเหลือสิบเอ็ดตำลึงสามร้อยอีแปะเท่านั้น หวังว่าคราวหน้าท่านจะมาที่ร้านข้าอีก"

"เถ้าแก่เนี้ยเกรงใจไปแล้ว ถ้าเช่นนั้นข้าขอซื้อรองเท้าสักคนละสองคู่ ท่านเลือกมาเถิด เอาที่ใส่ประจำกับสำหรับใส่ไปนอกบ้านเจ้าค่ะ "

เมื่อได้ของเรียบร้อยเสิ่นเยี่ยนฟางก็ให้สองพี่น้องพาคนงานขนไปส่งที่เกวียน แล้วรอที่นั่นนางจะไปซื้อข้าวสารกับธัญพืช แต่ทั้งสองคนอยากไปช่วยนางมากกว่า เมิ่งหย่งชวนอยากรู้ด้วยว่านางเอาเงินมาจากที่ใดกัน จึงต้องตามไปดูให้รู้ชัด 

"เถ้าแก่เนี้ย ข้าขอฝากสินค้าไว้ก่อนนะเจ้าคะ อาเจินอยู่ที่นี่ก่อนนะเดี๋ยวพี่สะใภ้กับพี่ชายเจ้ามารับ

"ขอรับพี่สะใภ้ใหญ่ พี่ใหญ่"

จากนั้นทั้งสองคนก็ตรงไปตรอกขายอาหารแห้งทันที

 "เจ้าไปเอาเงินมาจากที่ใดกัน เมื่อเช้าเจ้าได้มาเพียงสิบตำลึงมิใช่หรือ  ปิ่นปักผมมารดาเจ้าขายอย่างไรก็ไม่น่าเกินสามตำลึง เสิ่นเยี่ยนฟางบอกข้ามานะ"

"จะอยากรู้ไปทำไม ข้าหาเงินได้ก็แล้วกันน่า  เจ้าอย่าโวยวายเหมือนข้าไปฆ่าคนตายได้หรือไม่ นั่นร้านข้าวสารอยู่ตรงนั้นไปกันเถอะ เดี๋ยวกว่าจะถึงบ้านจำมืดค่ำเสียก่อน"

เสิ่นเยี่ยนฟางซื้อข้าวสารห้าสิบชั่ง แป้งสาลียี่สิบชั่ง เกลือสามชั่ง น้ำตาลห้าชั่ง น้ำตาลแดงสามชั่ง น้ำมันห้าไห นางชอบกินของทอดกับอาหารจานผัด ให้มาต้มผักป่าหรือไม่มีทางย่ะ ก่อนจะถามเมิ่งหย่งชวนต่อหน้าเถ้าแก่ร้านด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

"ท่านพี่ เราจะหาโม่หินได้จากที่ใดเจ้าคะ ข้าอยากได้สักอัน"

"ที่ในหมู่บ้านมีคนแกะสลักหินขายอยู่ ว่าแต่เจ้าจะเอาไปทำอะไรหรือภรรยา"

"ข้ามีสิ่งที่ต้องทำ ในมื่อท่านบอกว่าหาได้งั้นเถ้าแก่ข้าขอซื้อถั่วเหลืองกับถั่วเขียวอย่างละสิบชั่ง  ร้านท่านมีเมล็ดพันธุ์พืชผักขายหรือไม่เจ้าคะ ข้าต้องการที่ท่านมีตอนนี้"

"อ้อ ข้ามีอยู่สิบกว่าชนิดเจ้าเอาอย่างละจิ้นไหมข้าจะลดราคาให้"

"เจ้าค่ะเอาตามที่ท่านว่าเอ่อเถ้าแก่ร้านเหล็กไปทางใดเจ้าคะ ข้าจะซื้อเครื่องมือเกษตรสักหน่อย"

เมิ่งหย่งชวนที่ได้ยินก็ถอนหายใจ ที่ดินของเขาถูกบ้านใหญ่ยึดไปหมดแล้ว จะเอาที่ไหนมาเพราะปลูกกันเล่า

"ภรรยาเจ้าจะปลูกผักหรือ แต่ว่าข้าไม่มีที่ดินนะเจ้าจะทำอย่างไร"

"อย่าห่วงเลยข้ามีวิธี ท่านพี่ท่านไปรอที่เกวียนดีกว่า เดี๋ยวถูกลมมากเกินไปคงไม่ดี"

"ไม่ต้องห่วงข้ายังพอเดินเป็นเพื่อนเจ้าได้ หากอากาศไม่เย็นข้าก็ไม่ไอ"

เสิ่นเยี่ยนฟางท้อใจ จะให้เขาไปห่างๆเพราะอีกเดี๋ยวสามคนนั้นต้องมาหานางแน่ๆ