บทที่ 129 คิดถึงหลาน

เวลาผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงที่แม่ของลูกลุกจากเตียงคาวินทร์นอนมองลูกชายหลับอย่างมีความสุขจนกระทั่งร่างเล็กดิ้นดุ๊ดดิ๊กแล้วซุกหน้าเข้าหาอกแม่มือเล็กลูบไล้หน้าออกของแม่เพราะเขาชอบจับหน่มน้มของแม่เวลานอน

“หน่มน้มมัมมี้หายไปไหนค้าบ” เสียงเล็กถามเบาๆแล้วลืมตามองแม่ “แด๊ดดี้ แด๊ดดี้ แด๊ดดี้จริงๆด้วย แด๊ดดี...