บทที่ 139 หลงหลานน้อย

“ฝันดีครับเบบี๋ จุ๊บๆ..” เสียงห้าวดังเบาๆแล้วยิ้มเขาทนได้เพื่อให้เธอมีความสุขเขาจะเพาะบ่มความรักทั้งหมดที่มีต่อเธอให้เธอได้รับรู้ทั้งกายและหัวใจ เขาก็พลิกตัวนอนตะแคงโอบกอดลูกเมียแล้วหลับตาลงคิดถึงไปเรื่อยเปื่อยเพื่อจะได้ไม่ฟุ้งซ่านกับร่างเล็กในอ้อมแขนกว่าจะหลับลงก้ข้ามวันใหม่ไปสองชั่วโมง

เช้าวันถัด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ