บทที่ 1 ห้ามเผลอมีใจ

ณิชารีย์ ยืนอยู่ที่หน้าประตูบานใหญ่ของห้องเพนต์เฮาส์สุดหรู พร้อมกับกระเป๋าเดินทางสีขาวใบใหญ่ที่ข้างกาย

หญิงสาวมองประตูบานใหญ่เบื้องหน้าด้วยแววตาสับสน ร่างบางสั่นเทาเบาๆ ด้วยความตื่นเต้น

เธอหลับตาลงเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงไปกลับมาอีกครั้ง ก่อนสูดหายใจเขาลึกๆ และผ่อนลมหายใจออกทางปากเบายาว

นิ้วเรียวยื่นออกไปกดรหัสผ่านที่เพิ่งได้รับมาจากผู้ช่วยสามีในนามของเธอเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

เพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง

ภายในห้องถูกตกแต่งอย่างหรูหร่า เน้นโทนสีดำเทาเคร่งขรึมตามแบบฉบับของคนที่ชอบความสุขุมเรียบง่าย

ขาเรียวยาวบนรองเท้าส้นสูงของ ณิชารีย์ก้าวเข้าไปด้านในพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สีขาวที่เธอใช้เป็นประจำ

“รวยจริงๆ เลยนะเนี่ย ห้องเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด กว้างจนกินพื้นที่ทั้งฟลอ”

หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง ระหว่างที่ค่อยๆ เดินสำรวจห้องกว้างอย่างระมัดระวัง

“ไม่มีใครอยู่เลยหรือไงนะ…แล้วทีนี้ฉันจะต้องทำยังไงต่อล่ะ”

ร่างบางค่อยๆ หย่อนสะโพกกลมมนของเธอลงนั่งบนโซฟาตัวยาว สายตายังคงสอดสายไปรอบตัว

หลังจากเพิ่งผ่านการเดินทางไกลมาเมื่อไม่กี่วันก่อน และต้องกลับมาเผชิญกับเรื่องวุ่นวายที่เร่งด่วนในทันที

นิชาค่อยๆ เอนตัวลงพิงพนักโซฟาหนานุ่มด้วยความเหนื่อยล้า เปลือกตาของดวงตาคู่สวยกำลังหนักอึ้ง จนเธอไม่อาจฝืนได้อีกต่อไป

ดวงตาของหญิงสาวปิดสนิทลงในที่สุด ปล่อยให้ร่างกายเข้าสู่ห้องนิทราไปอย่างเงียบเชียบ

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ตี๊ด…

เสียงกดรหัสประตูจากภายนอกห้อง ไม่อาจแทรกซึมเข้าก่อกวนการนอนของหญิงสาวที่ผ่านการอดนอนมาหลายคืนอย่างนิชาได้

ร่างบางยังคงนอนหลับสนิทอยู่บนโซฟาตัวยาวที่ตั้งอยู่โถงกลางห้องเพนต์เฮาส์อันกว้างขวาง

ฝีเท้าหนักๆ ของเจ้าของห้องตัวจริง ค่อยๆ ก้าวผ่านความมืดเข้ามาด้วยความเคยชิน

ก่อนที่จะสะดุดเข้ากับสิ่งกีดขวางที่เขาไม่เคยรู้ว่ามันมีอยู่ตรงนี้มาก่อน

“โอ้ย!…อะไรเนี่ย” กรณ์ภพตะโกนโวยวายขึ้นมาอย่างหัวเสีย

ความคิดในหัวของเขากำลังคิดหาสาเหตุที่มีของชิ้นใหญ่และหนักวางขวางทางเดินอยู่ในห้องของเขาแบบนี้ พร้อมกับคิดหาคนรับผิดชอบ

“ใครน่ะ?” เสียงหวานของหญิงสาวดังผ่านความมืดขึ้นมา ทำเอาคนเป็นเจ้าของห้องตกใจจนขนลุกไปทั้งตัว

“เห้ย…ใคร นั่นเสียงใคร?” กรณ์เปร่งเสียงออกไปด้วยความตกใจสุดขีด

ก่อนที่เขาจะก้าวถอยหลังกลับไปทางประตูบานใหญ่ เพื่อกดสวิซเพื่อเปิดไฟดวงใหญ่กลางห้อง

พรึบ!

แสงสว่างจ้าที่ติดขึ้นประทันหัน ทำให้นิชาต้องหลับตาลงเมื่อดวงตารู้สึกแสบจากแสงจ้าที่ส่องแยงเข้าตา

“ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่? แล้วคุณเข้ามาในห้องผมได้ยังไง” กรณ์ตะเบงเสียงถามหญิงสาวที่เพิ่งพบหน้ากันไม่กี่ครั้ง

“ผู้ช่วยของคุณเพิ่งให้รหัสฉันมา ไม่ใช่ว่าหลังจดทะเบียนต้องย้ายมาอยู่ด้วยกันหรอกเหรอ”

นิชา ตวาดกลับอย่างไม่ยอมอ่อนข้อให้ เมื่อชายหนุ่มตะเบงเสียงถามเธออย่างไม่ยอมไว้หน้า

“เอ่อ…ผมลืมไปเอง ขอโทษแล้วกัน แล้วทำไมถึงอยู่มืดๆ ไฟก็ไม่เปิด”

กรณ์ยังคงหาเรื่องเอาความกับคนตัวเล็ก ตามนิสัยของคนไม่ยอมเป็นฝ่ายผิดของเขา

“ฉันมาถึงตั้งแต่ช่วงเย็นแล้ว พอดีเผลอหลับไปน่ะค่ะ ก็เลยไม่ได้เปิดไฟ”

นิชา ลดเสียงแข็งก่อนหน้านี้ลงไปเล็กน้อยด้วยความรู้สึกผิด เมื่อเรื่องนี้เธอเองก็เป็นฝ่ายที่ไม่ได้ทำถูกต้องนัก

“โอเค…ก็ถือว่าหายกันไปแล้วกัน”

ชายหนุ่มร่างสูงยกยิ้มมุมปากด้วยความสบายใจที่ตนเองไม่ได้เป็นฝ่ายทำผิดเพียงคนเดียวในสถานการณ์ตอนนี้

“ห๊ะ…อะไรนะคะ ถือว่าหายกันเหรอ นี่คุณเป็นเด็กประถมอยู่หรือไงเนี่ย”

หญิงสาวบ่นอุบอิบ คิ้วเรียวบางขมวดเข้าหากัน ใช้หางตามองไปทางร่างสูงในชุดสูทเนี๊ยบตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไม่อยากเชื่อหู 

เมื่อสิ่งที่เขาเพิ่งพูดออกมานั้น ทำให้เธอรู้สึกว่าความคิดนั้นช่างขัดกับรูปร่างหน้าตาเคร่งขรึมของเขาที่เธอเห็นอยู่ในตอนนี้อย่างคนละขั้ว

“เอาเป็นว่าถ้าต้องอยู่ด้วยกันแล้ว เราควรมีข้อตกลงการอยู่ร่วมกันหน่อยนะครับคุณณิชารีย์”

ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดร่างของหญิงสาว ก่อนจะเริ่มใช้น้ำเสียงเคร่งขรึมกับเธออีกครั้ง

“ดีค่ะ ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน งั้นในฐานะที่คุณเป็นเจ้าของบ้าน เชิญคุณพูดมาก่อน”

นิชา จ้องหน้าคมของกรณ์ภพกลับอย่างไม่เกรงกลัว เธอไม่ได้ถอยหนีแม้ว่าระยะห่างของทั้งคู่จะเริ่มลดน้อยลงจนเกือบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย

“ในนี้คือข้อเรียกร้องทั้งหมดของผม มีบางส่วนที่ผมคิดเผื่อส่วนของคุณเอาไว้บ้างแล้ว แต่ถ้ามีเรื่องไหนที่คุณอยากเพิ่มเติมก็ใส่มาได้เลย แล้วผมจะพิจารณา”

เมื่อเห็นว่าความใกล้ชิดที่เขาสร้างขึ้น ไม่สามารถทำให้หญิงสาวสีหน้าเปลี่ยนไปจากเดิมได้เลย เขาจึงเริ่มวางใจ

กรณ์ชี้นิ้วไปที่แฟ้มเอกสารสีดำที่วางอยู่กลางโต๊ะกระจก ก่อนจะเดินหันหลังออกไป เว้นระยะห่างให้หญิงสาวได้หยิบเอกสารนั้นขึ้นมาอ่านด้วยตัวเอง

หลังจากนิชากวาดสายตาอ่านรายละเอียดบนกระดาษเอสี่หนึ่งหน้าเต็มๆ อย่างละเอียดแล้ว

“โอเคค่ะ ไม่มีปัญหา คุณก็รอบคอบดี แต่…ฉันอยากถาม”

หญิงสาวเงยหน้าบอกชายหนุ่มที่กลับมานั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ก่อนจะเอ่ยถาม

“เชิญถามมาได้เลยครับ”

“ฉันเห็นตั้งแต่สัญญาแต่งงานแล้ว และก็มาเห็นในข้อตกลงนี้อีก มีแต่ข้อห้ามไม่ให้ฉันเผลอมีใจให้คุณ แล้วถ้าหากคุณเกิดมีใจให้ฉันขึ้นมาล่ะคะ”

บทถัดไป