บทที่ 2 เงื่อนไขการรับตำแหน่งประธาน

สัปดาห์ก่อน

ห้องประชุมใหญ่ของบริษัทเตชะเวิร์ส ที่กำลังคราคร่ำไปด้วยผู้ถือหุ้น ซึ่งถูกเชิญมาร่วมลงความเห็นชอบเกี่ยวกับการเตรียมการแต่งตั้งประธานบริษัทคนต่อไป

บรรยากาศครึกครื้นในช่วงแรก จากการพบปะพูดคุยกันของเหล่าผู้ถือหุ้นที่ไม่ได้พบเจอกันมานาน แปรเปลี่ยนไปเป็นความตึงเครียด 

เสียงอึกกะทึกครึกครื้นในห้องเงียบลงทันที เมื่อประธานคนปัจจุบันก้าวเข้ามาภายในห้องประชุม

“ถ้ามาครบกันแล้วก็เริ่มประชุมได้เลย”

เสียงเคร่งขรึมอันทรงอำนาจของประธานบริษัท ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ก่อนที่ผู้ช่วยประธานจะเป็นคนดำเนินการประชุมต่อตามวาระจนกระทั่งจบการประชุม

ปัง!

แฟ้มเอกสารสีดำถูกเขวี้ยงลงบนโต๊ะทำงานไม้พะยูงสีน้ำตาลเข้มที่ถูกขัดไว้จนขึ้นเงาสวยงาม

“ไร้สาระที่สุด! การบริหารงานบริษัทมันจะไปเกี่ยวข้องกับการแต่งงานตรงไหนกัน ถ้าจะต้องเอาเวลาที่มีค่าไปมีครอบครัวสู้เอามาทุ่มเทกับการทำงานไม่ดีกว่าหรือไง พวกผู้ถือหุ้นคิดอะไรอยู่กันแน่”

กรณ์ภพ บ่นออกมาอย่างหัวเสีย หลังจากเพิ่งได้ฟังคำคัดค้านการรับตำแหน่งผู้สืบทอดของเขาจากห้องประชุมผู้ถือหุ้นเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

“เรื่องมันออกมาเป็นอย่างนี้แล้ว เราจะทำอย่างไรกันดีครับคุณภพ ผมว่าฝ่ายนั้นจงใจเอาเรื่องนี้มาเล่นงานคุณ ทั้งๆ ที่ความจริงคุณไม่ควรเจอปัญหานี้ หากไม่ใช่ว่าผู้หญิงคนนั้น…”

เมธา ผู้ช่วยส่วนตัวของกรณ์ภพยืนกุมมือสองข้างไว้ด้านหน้าอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นผู้เป็นนายกำลังหัวเสีย

แม้ชื่อของหญิงสาวคนหนึ่งที่เคยมีความสำคัญต่อเจ้านายของเขาเป็นอย่างมากจะผุดขึ้นมาในความคิด แต่เขาเองต้องยั้งปากที่จะพูดชื่อนั้นออกไปให้ผู้เป็นนายได้ยิน มิเช่นนั้น หน้าที่การงานของเขาที่ใช้เลี้ยงครอบครัวอยู่ตอนนี้อาจจะหลุดลอยไปได้อย่างไม่ทันตั้งตัว

“หรือว่าคุณกรณ์จะหาผู้หญิงสักคนมาทำสัญญาแต่งงานแค่ในนามดีไหมครับ แค่พอให้คุณได้เข้ารับตำแหน่งประธาน แล้วก็ค่อยหย่า”

เมธา เสนอความคิดเห็นที่เขาได้มาจากซีรี่ย์สั้นที่ภรรยาเขาชอบดูก่อนนอนอยู่บ่อยๆ ถึงแม้ว่าจะรู้สึกว่ามันไม่น่าจะเอามาใช้ในชีวิตจริงได้ แต่ตอนนี้เขาก็ยังไม่มีความคิดอื่นในสมองเลยแม้แต่น้อย

“จ้างผู้หญิงมาแต่งงานในนามเหรอ นี่นายคิดอะไรออกมาเนี่ย เมธา!”

กรณ์ภพ หันมองหน้าผู้ช่วยคนสนิทของเขาด้วยสายตาแข็งกร้าว ไม่คิดว่าคนตรงหน้าเขาที่เคยแสดงความคิดเห็นที่ใช้งานได้มาตลอด กลับมีความคิดแปลกประหลาดแบบนี้ออกมาได้ ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้

“เอ่อ…ขอโทษครับคุณกรณ์ พอดีผม..เอ่อ..”

เมธา พยายามจะอธิบายความคิดของเขาเพิ่งเติมเพื่อไม่ให้ถูกมองว่าไร้ประโยชน์ เพียงแต่พยายามเท่าไหร่ก็ไม่อาจสรรหาคำพูดหรือเหตุผลมาอธิบายความคิดที่เขาลอกออกมาจากซีรี่ย์สั้นของภรรยาได้เลย

“แล้วเราจะหาผู้หญิงมาทำสัญญาแต่งงานยังไง ที่ไม่ให้คนอื่นรู้”

กรณ์เอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ทำเอาคนที่เสนอความคิดอย่างเมธาถึงกับอึ้งจนอ้าปากค้าง

“ครับ!…นี่แสดงว่าคุณกรณ์เห็นด้วยกับวิธีนี้เหรอครับ”

ชายหนุ่มย้ำถามเจ้านายด้วยความไม่มั่นใจในสิ่งที่เพิ่งได้ยิน เพราะเขาเองยังคิดว่าวิธีการที่ตัวเองเสนอออกไปนั้นช่างตื้นเขิน และไม่น่าจะได้รับความสนใจจากคนรักความสมบูรณ์แบบอย่างกรณ์ภพ

“ก็แค่เอาไว้เป็นทางเลือก แต่นายต้องช่วยฉันคัดเลือกด้วยนะ คุณสมบัติพวกเธอต้องสามารถใช้ออกหน้าออกสังคมได้ด้วย ไม่ใช่แค่ไม้ประดับ”

กรณ์ภพปรับสีหน้าเคร่งขรึมอย่างเอาจริงเอาจัง เมื่อต้องตัดสินใจใช้วิธีการที่ผู้ช่วยเสนอมาอย่างไม่มีทางเลือกอื่น

เมื่อระยะเวลาเหลือไม่มาก และการที่เขาเองจะหาผู้หญิงที่ชอบสักคนเพื่อคบกันจนกระทั่งขอเธอแต่งงาน คิดคำนวนยังไงก็ไม่มีทางทันกับกำหนดการคัดเลือกผู้สืบทอดบริษัทอย่างแน่นอน

“แน่นอนครับ ถ้าอย่างงั้นผมจะไปติดต่อบริษัทหาคู่ที่มีชื่อเสียงที่สุดในตอนนี้ให้เดี๋ยวนี้เลยครับ ทุกอย่างจะเป็นความลับแน่นอนครับคุณกรณ์”

เมื่อได้ยินคำสั่งอย่างชัดเจนออกจากปากของเจ้านาย เมธาก็แสดงท่าทีกระตือรือร้น รีบออกไปจัดการเรื่องให้ผู้เป็นนายทันที

เช้าวันรุ่งขึ้น เมธารีบนำแฟ้มเอกสารที่รวบรวมประวัติของหญิงสาวที่ทางบริษัทจัดหาคู่ส่งมาให้เขา เสนอแกเจ้านายทันที

“ผู้หญิงพวกนี้นี่อะไรกัน จบคหกรรมเหรอ ฉันไม่ได้หาแม่บ้านมาทำกับข้าวนะ แล้วนี่อีก จบตรีในประเทศ จบโทเมืองนอกสองใบ คิดว่าหลอกใครอยู่เหรอ ชื่อสถาบันนี้เรียกว่ามหา’ลัยไม่ได้ด้วยซ้ำ ดูก็รู้ว่าซื้อปริญญามา นี่นายเอาอะไรมาให้ฉันเลือกเนี่ย”

กรณ์ภพ กวาดตาอ่านรายละเอียดบนใบประวัติแต่ละคนก็เริ่มหัวเสียมากขึ้น เมื่อเอกสารปึกใหญ่ แต่ไม่มีประวัติของใครที่ผ่านเกณฑ์ของเขาเลยแม้แต่เสี้ยวเดียว

ชายหนุ่มวางแฟ้มประวัติกระแทกลงบนโต๊ะทำงานอย่างหัวเสีย ก่อนจะยกแก้วกาแฟดำขึ้นมาจิบเพื่อผ่อนคลายความตึงเครียด

“ใจเย็นๆ ก่อนสิครับคุณกรณ์ ประวัติพวกนี้เป็นเพียงแค่ประวัติเดิมที่ผู้หญิงพวกนี้ฝากไว้ที่บริษัทจัดหาคู่ครับ แต่ผมได้กำชับกับเจ้าของบริษัทไปแล้วว่า ให้คัดเลือกประวัติใหม่ๆ ที่เหมาะสมกับคุณแล้วส่งตามมาครับ พวกนี้ถ้าคุณไม่สนใจผมจะเอาไปทำลายเดี๋ยวนี้แหละครับ”

เมธา ปรี่เข้าไปหาเจ้านายหนุ่มด้วยท่าทางนอบน้อม เขารีบอธิบายรายละเอียดที่มาของประวัติทั้งหมด ก่อนที่จะถูกคาดโทษ

“ไปเลย ทำลายไปให้หมดเลย น่าหงุดหงิดชะมัด”

สายตาคมกริบจ้องมองไปที่ท่าทีของผู้ช่วยคนสนิทที่ทำงานให้เขาอย่างรู้ใจมากนานหลายปี แต่แววตานั้นกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความผิดหวัง

ก่อนจะยกมือขึ้นสบัดข้อมือไล่ให้ ผู้ช่วยรีบเอาใบประวัติที่ใช้การไม่ได้ไปทำลายทิ้งเสียให้หมด

บทก่อนหน้า
บทถัดไป