บทที่ 3 ใบสมัครงาน

กึก กึก กึก

ฝีเท้าเป็นจังหวะคงที่ของหญิงสาวบนรองเท้าส้นแหลมดังสะท้อนขึ้น หลังจากที่เมธาเดินออกไปจากห้องทำงานรองประธานได้ไม่นานนัก

“หัวเสียอะไรแต่เช้าเลยค่ะกรณ์ มีอะไรที่พราวพอจะช่วยได้ไหมคะ”

น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มของพราว อดีตคู่หมั้นของกรณ์ภพ ที่ถือวิสาสะเข้ามาโดยไม่ได้ขออนุญาตดังขึ้น เรียกความสนใจของชายหนุ่มเจ้าของห้องทำงานให้เงยหน้ามองไปที่เธอ

“พราว…คุณมาทำอะไรที่ห้องทำงานผม ผมไม่คิดว่าจะขอให้ภรรยาของศัตรูมาช่วยผมได้หรอกนะ”

กรณ์ภพ ตอบกลับหญิงสาวที่เคยเป็นรักแรกของเขาอย่างไม่ไว้หน้า ดวงตาคู่คมของเขาจ้องมองเธอด้วยสายตาว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึก

“โถ่...กรณ์คะ พราวต้องทำยังไงให้คุณหายโกรธคะ”

หญิงสาวยังคงเดินนวยนาดเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานกว้างของชายหนุ่ม สีหน้าแววตาแสดงถึงความรู้สึกผิด น้ำเสียงออดอ้อนที่มักใช้ได้ผลกับเขาทุกครั้งเมื่อตอนที่ยังคบกันอยู่ เพียงแต่บัดนี้กลับไม่เป็นเช่นนั้น

“ไม่ต้องทำอะไรหรอกพราว ผมไม่ได้โกรธคุณแล้ว เพราะคุณไม่ได้มีความสำคัญอะไรต่อผมอีกต่อไปแล้ว”

เมื่อชายหนุ่มยังคงสีหน้าแววตาเรียบเฉย เอ่ยประโยคที่เหมือนเป็นมีดค่อยๆ กรีดลึกลงบนหัวใจของเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“กรณ์…” มือเรียวของพราวพยายามจะเอื้อมไปสัมผัสกับมือหนาของ กรณ์ภพที่วางเฉยอยู่บนโต๊ะทำงาน

เพียงแต่ ไม่ทันที่จะได้เข้าใกล้ ประตูบานหนักเบื้องหลังของหญิงสาวก็ถูกเปิดออก ตามมาด้วยร่างใหญ่ของเมธาที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เมื่อเห็นร่างของหญิงสาวที่เป็นหนามแทงใจของเจ้านายตน ยืนเผชิญหน้าอยู่ที่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะทำงาน

“เมธาส่งแขก! แล้วก็อย่าให้คนที่ฉันไม่อนุญาตเข้ามารบกวนเวลาทำงานของฉันอีก”

กรณ์ภพ ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเข้มทันทีที่เห็นผู้ช่วยคนสนิทก้าวเข้ามาภายในห้องอย่างระมัดระวัง

“ครับคุณกรณ์ เชิญครับคุณพราว”

เมธา ตอบรับคำสั่งด้วยน้ำเสียงและท่าทางเอาการเอางาน จริงจังอย่างที่สุด ก่อนจะผายมือเชิญให้หญิงสาวเดินออกไปจากห้องของเจ้านายอย่างสุภาพ

แม้จะขัดใจอยู่ไม่น้อย แต่พราวก็ต้องจำใจทำตามคำสั่ง เมื่อเห็นแล้วว่าการทู่ซี้จะอยู่เพื่อปรับความเข้าใจกับกรณ์ภพตอนนี้ คงเป็นผลเสียกับเธอมากกว่าผลดี

มือหนาทุบกำปั้นลงบนโต๊ะทำงานไม้อย่างต้องการระบายความโกรธ เมื่อเผลอนึกถึงสิ่งที่หญิงสาวที่เพิ่งเดินออกไปนั้น ได้ทิ้งรอยแผลในใจไว้กับเขา

“เธอคิดว่าเธอคู่ควรจะมาเสนอหน้าให้ฉันเห็นอีกหรือไงห๊ะ พราว”

ชายหนุ่มบ่นพึงพำออกมาเบาๆ ด้วยความแค้น ก่อนจะหลับตาลง ล้มตัวพิงพนักเก้าอี้เพื่อสงบอารมณ์โกรธที่เพิ่งประทุขึ้นมาอีกครั้ง

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังเข้ามาขัดจังหวะการสงบอารมณ์ของชายหนุ่มอย่างไม่อาจห้ามได้

“เชิญ” กรณ์ภพตอบรับออกไปอย่างหัวเสีย แต่ก็พยายามบังคับตัวเองไม่ให้ระเบิดอารมณ์ออกมา

“คุณกรณ์ค่ะ บ่ายวันนี้จะมีนัดสัมภาษณ์ผู้จัดการฝ่ายการเงินคนใหม่ค่ะ ไม่ทราบว่าคุณกรณ์จะเข้าร่วมด้วยตัวเองไหมคะ”

หญิงสาวร่างท้วมเจ้าของตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายทรัพยากรบุคคล เดินน้อมตัวเข้ามาในห้องทำงานของรองประธานด้วยความเกรงกลัวอย่างปิดไม่มิด

“วันนี้ผมไม่สะดวก พวกคุณจัดการกันได้เลย คัดเลือกแล้วค่อยมาเสนอผม”

กรณ์ภพ ก้มหน้าก้มตาทำท่าทางว่ากำลังอ่านเอกสารเบื้องหน้าอย่างเคร่งเครียด ทั้งๆ ที่อารมณ์คุกกรุ่นก่อนหน้านี้่ยังไม่สงบ

เพียงแต่เขาไม่ต้องการให้พนักงานผู้ใต้บังคับปัญชาเห็นสีหน้าโกรธเกรี้ยวอันบิดเบี้ยวของเขาในตอนนี้

“ได้ค่ะ เอ่อ…นี่คือเอกสารใบสมัครงานของผู้เข้ารับการสัมภาษณ์วันนี้นะคะ เผื่อคุณกรณ์ต้องการพิจารณาค่ะ”

น้ำเสียงของผู้จัดการฝ่ายบุคคลสาวนั้นสั่นเครือด้วยความกังวล เมื่อถูกเจ้านายปฏิเสธการเข้าร่วมสัมภาษณ์ด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมและเจือไปด้วยความไม่พอใจจนเธอรู้สึกได้

แต่เมื่อต้องทำงานตามหน้าที่ให้เสร็จลุล่วง เธอจำเป็นต้องบังคับตัวเองให้นำเสนอเอกสารในมือให้ชายหนุ่มรับทราบ แม้มือที่กำเอกสารอยู่จะกำลังสั่นก็ตาม

“วางไว้บนโต๊ะได้เลย เดี๋ยวผมค่อยดู”

เสียงทุ้มยังคงทำให้หญิงสาวร่างท้วมรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เธอรีบวางแฟ้มใส่ใบสมัครลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา 

ก่อนจะโค้งเล็กน้อยให้ผู้เป็นนาย และรีบค้อมตัวรุดออกจากห้องทำงานอันเย็นเยียบทันทีอย่างรีบร้อน

“คุณกรณ์ครับ ประวัติชุดใหม่ผมวางไว้ที่โต๊ะของคุณแล้วนะครับ คราวนี้ผมคัดออกมาอย่างดีแล้วครับ น่าจะมีสักคนที่พอใช้ได้”

เมธา รีบปรี่เข้ามาเสนอหน้ารายงานทันทีที่เห็นกรณ์ภพกลับเข้ามาในห้องทำงานหลังจากเพิ่งผ่านมื้ออาหารกลางวันพร้อมกับการคุยธุรกิจกับคู่ค้ามาจนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงบ่ายแก่ๆ

“โอเค หวังว่าครั้งนี้จะได้เรื่องสักคนนะ”

ชายหนุ่มรับคำ ก่อนจะเอื้อมหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงาน แล้วเดินไปนั่งลงบนโซฟารับแขกภายในห้อง

มือหนาเปิดแฟ้มเอกสารขึ้นด้วยหัวใจที่กำลังเต้นรัว จู่ๆ เขากลับเริ่มรู้สึกตื่นเต้นเมื่อคิดว่าอาจจะได้เจอคนที่ช่วยแก้ปัญหาเรื่องการแต่งงานของเขาได้

แววตาคมกริบหรี่ลงเกือบจะเป็นเส้นตรง เมื่อเริ่มอ่านประวัติของหญิงสาวที่ผู้ช่วยคู่ใจของเขาบอกว่าคัดสรรมาให้อย่างดี

ศรีษะของเขาเริ่มรู้สึกเต้นตุบๆ ขึ้นมาอย่างกระทันหัน มือหนาแทบอยากจะฉีกกระดาษในมือออกเป็นชิ้นๆ เมื่อเห็นประวัติของผู้สมัครเหล่านั้น

ปึก! แฟ้มประวัติถูกขว้างลงบนโต๊ะกระจกอย่างแรง ด้วยความรู้สึกหัวเสียกับสิ่งที่เขาเพิ่งอ่านผ่านตา

มือหนาทั้งสองข้างยกขึ้นกุมขมับที่กำลังปวดตุบๆ ก่อนจะลืมตาเหลือบไปเห็นแฟ้มเอกสารอีกเล่มที่ยังวางอยู่บนโต๊ะ

กรณ์ภพ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะทำงาน ก่อนจะหยิบแฟ้มอีกเล่มขึ้นมาเปิดอ่าน

ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นทันที พร้อมหัวใจที่เต้นแรงขึ้นมาทันที

บทก่อนหน้า
บทถัดไป