บทที่ 31 ฉากเริ่มต้นการอยู่ด้วยกัน

ภายในเพนต์เฮาส์กว้างถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิด คงเหลือไว้เพียงแสงไฟบนหน้าจอแล็ปท็อบบนโต๊ะ ที่ยังคงส่องสว่างให้ณิชารีย์ได้นั่งรอในความเงียบสงัด

พรึบ!

“อะไรอีกเนี่ย…แบตหมดอีกซวยชะมัดเลย”

ณิชารีย์นั่งกอดเข่าอยู่บนพื้นพรมข้างโซฟา ความมืดมิดพาเธอดำดิ่งลงสู่ห้วงความคิดอันโหดร้ายในอดีต

*‘คืน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ