บทที่ 4 สัมภาษณ์งานหรือสถานภาพ
ร่างระหงของณิชารีย์ ก้าวยาวๆ อย่างมั่นคงเข้ามาถึงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ด้านหน้าของตึกบริษัทใหญ่ใจกลางเมือง
หญิงสาวในชุดสูทคัตติ้งเนี๊ยบของสตรี ยิ่งขับให้ท่วงท่ามั่นใจของเธอดูโดดเด่นสะดุด อีกทั้งเธอยังก้าวเข้ามาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่จนเรียกให้สายตาทุกคู่ที่ผ่านไปมาต้องหันมอง
“สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อณิชารีย์ วงศ์อมร มีนัดสัมภาษณ์วันนี้ค่ะ”
นิชา ยื่นบัตรประชาชนส่งให้พนักงานหลังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์เพื่อลงทะเบียนเข้าตึกอย่างรู้หน้าที่ ก่อนจะแนะนำตัวเองเสร็จสรรพ
ใบหน้าหวานสวยนั้นส่งยิ้มให้คนทำงานอย่างเป็นมิตร จนแม้แต่ผู้หญิงด้วยกันยังรู้สึกหน้าแดงด้วยความสวยและเสน่อันเปร่งประกายของเธอ สามารถตรึงสายตาให้จ้องมองได้อย่างเพลิดเพลิน
“คุณณิชารีย์ บริษัทเตชะเวิร์ส นะคะ นี่บัตรเข้าตึกของคุณค่ะ เชิญขึ้นลิฟต์ฝั่งไฮน์ ขึ้นไปที่ชั้น 29 ได้เลยค่ะ ดิฉันจะโทรแจ้งเจ้าหน้าที่ต้อนรับข้างบนให้ค่ะ”
“ขอบคุณมากนะคะ”
หญิงสาวรับบัตรมาจากพนักงานหน้าเคาน์เตอร์ ก่อนส่งยิ้มหวานและกล่าวขอบคุณเธอด้วยท่าทีทรงเสน่อย่างไม่ได้ต้องประดิษฐ์
“ผู้หญิงคนนั้นมาสมัครตำแหน่งอะไรน่ะเธอ สวยอย่างกับนางเอก หุ่นอย่างกับนางแบบ หรือเตชะเวิร์สกำลังหาพรีเซนเตอร์คนใหม่”
ทันทีที่เห็นร่างระหงหายลับเข้าไปในตัวลิฟต์ พนักงานต้อนรับอีกคนก็รีบยื่นหน้าเข้ามา หวังจะอ่านเอกสารนัดที่วางอยู่เบื้องหน้าของเพื่อนร่วมงาน
“ไม่ใช่ๆ ตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายการเงิน”
“โห สวยระดับนี้เนี่ยนะ ทำฝ่ายการเงิน น่าทึ่งสุดๆ เลย ทั้งสวยทั้งเก่ง”
“อย่าพูดไป เขาแค่มาสัมภาษณ์ยังไม่แน่สะหน่อยว่าจะผ่านน่ะ”
“เชื่อเถอะฉันดูแล้ว ผ่านแน่นอน”
“เธอนี่ก็นะ จับยามสามตาดูหรือไงยะ ไป กลับไปทำงาน”
การพูดคุยของทั้งสองต้องจบลง เมื่อพวกเธอเหลือบเห็นหัวหน้าของตนกำลังเดินตรวจตราอยู่ไม่ไกล
“สวัสดีค่ะ คุณณิชารีย์ เชิญที่ห้องประชุมฝ่ายบุคคลทางนี้ได้เลยค่ะ”
เสียงหวานดังขึ้นทันทีเมื่อเห็นหญิงสาวเดินออกมาจากตัวลิฟต์ หญิงสาวร่างเล็กกล่าวต้อนรับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ก่อนผายมือเชื้อเชิญให้หญิงสาวเดินตามไปที่ห้องประชุมที่จัดสถานที่เตรียมไว้เพื่อสัมภาษณ์ตำแหน่งงานสำคัญตลอดบ่ายวันนี้
“คุณณิชารีย์ วงศ์อมร นะคะ ดิฉันคือผู้จัดการฝ่ายบุคคลนะคะ สองท่านนี้คือผู้จัดการฝ่ายการเงินคนเก่าที่กำลังจะออกไปทำธุรกิจครอบครัว และอีกท่านคือผู้ช่วยส่วนตัวรองประธานบริษัทค่ะ”
“เอิ่ม…ก่อนอื่นผมขอชี้แจงนิดนึงก่อนนะครับ เนื่องจากตำแหน่งนี้ค่อนข้างสำคัญมากกับบริษัท ท่านรองจึงต้องการฟังการสัมภาษณ์ครั้งนี้ด้วย ผมจึงมาเป็นตัวแทน เอ่อ…ท่านกำลังอยู่ในสายด้วยน่ะครับ”
เมธา อธิบายการมาอยู่ตรงนี้ของตนเองด้วยความลนลาน ก่อนจะเหลือบมองที่เครื่องโทรศัพท์มือถือของตนเองที่เปิดสายวางทิ้งไว้บนโต๊ะ ให้หญิงสาวผู้เข้ารับการสัมภาษณ์ได้เห็นชื่อของบุคคลที่อยู่ในสาย
“อ๋อ ดิฉันเข้าใจค่ะ” นิชา พยักหน้ารับ ใบหน้ายังคงยิ้มแย้มอย่างไม่ถือสา
“งั้นเราเริ่มกันเลยนะคะ คุณณิชารีย์ ทำไมถึงอยากเข้าทำงานที่บริษัทของเราคะ”
คำถามแรกเป็นหน้าที่ของผู้จัดการฝ่ายบุคคล โดยเริ่มที่คำถามทั่วไปที่เตรียมเอาไว้ตามแพทเทิร์นของการสัมภาษณ์งาน
“ดิฉัน เห็นว่าบริษัท เตชะเวิร์ส กำลังขยายตัวและอยู่ในช่วงของการเปลี่ยนถ่ายอำนาจการบริหารค่ะ เลยคิดว่าความรู้ความสามารถของดิฉันจะสามารถช่วยให้บริษัทขยายตัวได้อย่างมั่นคง เปลี่ยนเปลี่ยนถ่ายอำนาจได้อย่างราบรื่น จึงอยากจะท้าทายความสามารถของตัวเองเข้าร่วมงานกับบริษัทในช่วงเวลาที่สำคัญนี้ค่ะ”
นิชาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ พูดจาฉะฉาน ถึงแม้คำตอบจะแสดงออกชัดเจนถึงความมั่นใจในตนเอง แต่เมื่อประกอบกับน้ำเสียงหวานที่อ่อนน้อมของเธอ กลับทำให้ไม่รู้สึกว่าเธอถือดีเลยแม้แต่น้อย
หลังจากตอบคำถามจบ เมธา ที่นั่งยุกยิกอยู่ก่อนหน้านี้ โพร่งขึ้นมาก่อนที่คนอื่นจะได้เอ่ยถามคำถามต่อไป
“เอ่อ…คุณณิ..ชารีย์ คุณเอ่อ”
ความประหม่าที่แสดงออกมาชัดเจนของเมธา ทำให้นิชาเริ่มรู้สึกประหลาดไม่น้อย
“เรียกนิชาก็ได้ค่ะ น่าจะเรียกง่ายกว่า ชื่อณิชารีย์ คงไม่ค่อยเข้าปากเท่าไหร่”
หญิงสาวผู้เข้ารับการสัมภาษณ์ที่ควรจะกดดัน แต่กลับกลายเป็นว่า เธอเป็นคนช่วยเปลี่ยนให้บรรยากาศน่าอึดอัดนั้นผ่อนคลายมากขึ้น
“ครับคุณนิชา เอ่อ…คุณมีแฟนหรือยังครับ”
ในที่สุด เมธา ก็พ่นคำถามที่เขาเองยังรู้สึกอึดอัดที่จะถามออกไป
“เอ่อ…คือทางบริษัทควรต้องตรวจสอบสถานะของพนักงานระดับบนที่จะรับเข้ามาใหม่หน่อยน่ะครับ ยิ่งพนักงานผู้หญิงด้วยแล้ว เอ่อ…”
ชายหนุ่มรีบลนลานอธิบายต่อทันที เมื่อเห็นหญิงสาวฝั่งตรงข้ามยังนั่งนิ่ง ไม่ยอมตอบคำถาม
“ดิฉันยังโสดค่ะ ไม่ได้แต่งงานและไม่มีแฟนค่ะ”
หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานแต่หนักแน่น
“เยี่ยม!”
คำอุทานแสดงออกถึงความดีใจของเมธา เรียกความสนใจให้คนทั้งห้องต่างหันมามองเขาเป็นตาเดียวกัน
“ไม่…ไม่ใช่อย่างที่คิดนะครับ คือผมแต่งงานแล้ว มีภรรยาแล้วกำลังจะมีลูกด้วยครับ”
ชายหนุ่มต้องรีบชี้แจงอธิบายตัวเองอย่างลนลาน ก่อนที่ทีท่าของเขาจะทำให้คนอื่นในบริษัทเข้าใจผิด แล้วอาจจะเลยเถิดไปกระทบกับชีวิตครอบครัวของเขาได้
“อ๋อค่ะ ยินดีด้วยนะคะ” นิชา แย้มยิ้มเอ่ยออกไปอย่างมีมารยาท
แม้ว่าภายในความคิดของเธอยังคงนึกสงสัยถึงท่าทีและคำถามของผู้ช่วยรองประธานคนนี้ไม่น้อย
“ครับผม ขอบคุณครับ เชิญ…พวกคุณถามต่อเลยครับ”
เมธา เริ่มมีเหงื่อซึมตามกรอบหน้า สายตาลุกลี้ลุกลน ก่อนจะพยายามกลบเกลื่อนด้วยการเสนอให้คนอื่นสัมภาษณ์ต่อ
“ค่ะ ดิฉันถามต่อนะคะ คุณผู้ช่วย”
เมธา พยักหน้าหงึกรัวๆ ทันที ที่ผู้จัดการฝ่ายบุคคลหันมาขอคำยืนยันจากเขา
“คุณนิชาคะ ดิฉันเห็นว่าในประวัติของคุณประสบการณ์การทำงานค่อนข้าง…”
หญิงสาวร่างท้วมเงียบไป เมื่อต้องใช้ความคิดประดิษฐ์คำถามที่ทำให้ไม่รู้สึกว่าดูหมิ่นเกี่ยวกับประสบการณ์ทำงานในประวัติของหญิงสาวจนเกินไป
