บทที่ 6 เงื่อนไขที่ไม่อาจปฏิเสธ

ดวงตากลมโตจ้องมองเอกสารในมือด้วยความสับสนและไม่แน่ใจ ตัวอักษรสีดำสนิทบนหัวกระดาษหน้าแรกนั้น ทำให้ณิชารีย์เผลอหยุดหายใจไปชั่วขณะ

มือเรียวบางของหญิงสาวกำขอบแฟ้มเอกสารแน่นจนข้อนิ้วเริ่มซีดไร้สีเลือด สายตามองตัวหนังสือสามคำนั้นอ่านย้ำซ้ำๆ ในใจอยู่หลายรอบ

ใบหน้าหวานของเธอรู้สึกชาวาบไปทั้งหน้า ความรู้สึกจมดิ่งเหมือนกับถูกแรงโน้มถ่วงของโลกดึงลงอย่างแรงจนไร้แรงต้านทาน

นิชาสูดหายใจเข้าลึก ปิดเปลือกตาลงเพื่อพยายามจะสงบจิตสงบใจ จากความรู้สึกโมโหโกรธเคืองที่พุ่งขึ้นสูงอย่างกระทันหัน

‘นี่ฉันมาสมัครงานตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายการเงินไม่ใช่หรือไง แล้วนี่มันคืออะไร สัญญาเมียเช่า อย่างนั้นเหรอ คนในบริษัทนี้มันเป็นอะไรกันฮะ คิดว่าผู้หญิงทุกคนจะต้องการพึ่งพาอำนาจเงินของพวกผู้ชายตัณหากลับไปทั้งหมดอย่างนั้นเหรอ มันจะดูถูกกันเกินไปหน่อยแล้วมั้ง’

หญิงสาวก่นด่าในใจทั้งๆ ที่ยังคงหลับตาลงสนิท สูดหายใจเข้าออกอย่างเนิบนาบเหมือนกำลังติดอยู่ในภวังค์แห่งการทำสมาธิ ทั้งๆ ที่ภายในอก หัวใจดวงเล็กๆ ของเธอกำลังเต้นรัวโครมครามดั่งกลองศึก

หลายนาทีผ่านไป เป็นช่วงเวลาที่มีเพียงความเงียบงัน ภายในห้องประชุมเล็กที่ถูกจัดไว้ใช้เป็นห้องสำหรับสัมภาษณ์บุคลากรระดับสูงเข้ารับตำแหน่งที่กำลังว่างของบริษัท

เมธา ผู้ช่วยส่วนตัวรองประธานบริษัท ผู้เป็นคนออกไอเดียให้กับผู้เป็นนายในครั้งนี้ และยังเป็นบุคคลที่ต้องดำเนินการตามแผนงานจนกว่าจะเสร็จลุล่วง นั่งรอคอยอยู่ฝั่งตรงข้ามนิชา อย่างใจจดใจจอ

ชายหนุ่มร่างสันทัดยังคงจ้องมองใบหน้าหวานของหญิงสาวที่ดวงตายังคงปิดสนิทด้วยหัวใจที่เต้นระทึกไม่ต่างจากเธอเลยแม้แต่น้อย

เพียงแต่ความรู้สึกของเขานั้นต่างออกไป หัวใจที่เต้นรัวของเขาไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นความตื้นเต้นระคนตื่นตระหนก เมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้าเงียบไป ตั้งแต่ที่เธอเปิดอ่านเอกสารสัญญาเพียงบรรทัดแรกเท่านั้น

ชายหนุ่มลอบมองเวลาบนนาฬิกาข้อมือ สลับกับใบหน้าที่ยังคงนิ่งสนิทนั้นอยู่หลายนาที จนกระทั้งตัดสินใจที่จะเอ่ยถามหญิงสาวออกไป โดยพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น แม้จะทำไม่ได้ก็ตามที

“เอ่อ… คุณนิชาครับ ผมรู้ว่าเรื่องนี้มันค่อนข้างทำความเข้าใจยากสักหน่อย แต่ว่าผมอยากให้คุณช่วยลองอ่านรายละเอียดในสัญญาดูก่อนได้ไหมครับ แล้วค่อยตัดสินใจ”

ดวงตากลมค่อยๆ ลืมเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ แววตาที่เป็นประกายแต่กลับคมเฉียบ จนเหมือนแทบจะตัดผ่าอากาศได้

เธอจ้องเขม็งมองไปที่ชายหนุ่มเบื้องหน้า ด้วยความมุ่งมั่น จนคนถูกมองรู้สึกเหมือนกำลังถูกดวงตาคู่นั้นจ้องจนร่างทะลุ

คิ้วเรียวได้รูปเริ่มขมวดมุ่นเข้าหากัน ก่อนริมฝีปากบางจะค่อยๆ เผยอขึ้น เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุขุมและเยือกเย็น เหมือนกับทนายกำลังซักฟอกจำเลยในศาล

“สัญญานี่คุณหมายความว่ายังไงคะ ตั้งแต่ดิฉันเริ่มเข้าทำงานในบริษัทมาก็หลายที่ ไม่เคยเห็นสัญญาอะไรแบบนี้มาก่อน ดิฉันคิดว่าอาจจะเกิดความเข้าใจผิดอะไรกันหรือเปล่าคะ คุณเมธาลองเอาสัญญากลับไปตรวจสอบดูอีกครั้งก่อนดีไหมคะ”

นิชา พับปกเอกสารปิดลง วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเบื้องหน้า ก่อนจะเลื่อนออกไปให้กับชายหนุ่มฝั่งตรงข้าม

เพียงแต่ไม่ทันที่แฟ้มเอกสารจะถูกเลื่อนไปจนถึงโต๊ะฝั่งตรงข้ามอย่างที่เธอตั้งใจ มือหนาของเมธากลับกดลงบนมุมแฟ้มเอกสารอีกฝั่งแล้วออกแรงดันกลับมาหาเธออย่างจงใจ

เขาจ้อมมองหญิงสาวกลับมาด้วยสายตาอ้อนวอนจนถึงที่สุด พยายามขอร้องเธอด้วยน้ำเสียงสั่นและเริ่มจะแหบพร่า

“ผมขอร้องล่ะครับคุณนิชา ยังไงคุณช่วยลองอ่านรายละเอียดในสัญญาฉบับนี้ดูก่อน ผมรับรองว่าคุณไม่เสียเปรียบแน่นอนเลยครับ หรือหากว่าคุณไม่พอใจในข้อตกลงข้อไหน พวกเราสามารถพูดคุยตกลงกันเพิ่มเติมได้นะครับ”

ณิชารีย์ มองจ้องชายหนุ่มตรงหน้ากลับด้วยความสงสัยในความพยายามนำเสนอให้เธอให้ความสนใจกับเอกสารตรงหน้านี้อย่างตั้งอกตั้งใจ

หญิงสาวถอนหายใจแรงครั้งหนึ่งอย่างจงใจ เพื่อแสดงออกให้คนตรงหน้ารับรู้ว่าเธอกำลังรู้สึกไม่พอใจกับสิ่งที่เขากำลังทำกับเธออย่างยิ่งยวด

เพียงแต่ ท่าทีของชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามที่ส่งสายตาเว้าวอน เอาแต่ก้มหัวปะหงกๆ ให้เธออย่างคนกำลังหมดทางเลือก ทำให้เธอต้องจำใจเลื่อนแฟ้มเอกสารบนโต๊ะนั้นกลับมาเปิดอ่าน

“แค่อ่านดูก็พอใช่ไหมคะ ฉันคงไม่ถูกบังคับให้ต้องตกลงทำสัญญาอะไรแบบนี้หรอกใช่ไหม ไม่ใช่ว่าหากอ่านจบแล้วไม่ยอมเซ็นจะถูกกักตัวเอาไว้อะไรแบบนี้หรอกนะคะ”

เมธา รีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธข้อกล่าวหาด้วยท่าทางร้อนรนอย่างไม่อาจเก็บเอาไว้ได้

“ไม่ครับ ไม่มีทาง เราไม่มีทางทำเรื่องแย่ๆ แบบนั้นเด็ดขาด แน่นอนครับ”

“แต่ดิฉันคิดว่า เรื่องสัญญาแบบนี้ ที่พวกคุณทำออกมาได้ ก็คงไม่ได้แย่น้อยไปกว่าการกักขังหน่วงเหนี่ยวหรอกมั้งคะ”

ร่างสันทัดของชายหนุ่มห่อไหล่ลู่ลงทันที เมื่อต้องยอมรับความจริงว่า สิ่งที่เขากำลังดำเนินการให้เจ้านายอยู่ตอนนี้ มันเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยปกติ

“เอ่อ…ก็อาจจะจริง เพียงแต่คุณลองพิจารณดูให้ดีก่อนเถอะครับ ผมเชื่อว่าคุณไม่น่าจะปฏิเสธสัญญาฉบับนี้หรอก”

คิ้วเรียวของหญิงสาวเลิกขึ้นเล็กน้อย เป็นเชิงสงสัยถึงความมั่นใจในคำพูดของชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะก้มกลับไปเปิดอ่านเอกสารสัญญาในมืออย่างจำใจ

ณิชารีย์ กวาดสายตาอ่านตัวหนังสือในสัญญาอย่างละเอียดไม่ให้ตกหล่นเลยแม้แต่ตัวอักษรเดียว ตามความเคยชินและนิสัยที่ต้องทำทุกอย่างอย่างรอบคอบของเธอ

“แต่งงานแค่ในนาม กำหนดเวลาหนึ่งปี ผลตอบแทนยี่สิบล้าน เพื่อภาพลักษณ์ของรองประธานบริษัท ลองดูแล้วข้อเสนอก็ไม่เลวจริงๆ นั่นแหละค่ะ แค่หนึ่งปีได้ตั้งยี่สิบล้าน”

เมธายิ้มกว้าง เมื่อเห็นเธอมีทีท่าสนใจ

“ใช่ไหมล่ะครับ ผมบอกแล้วว่าคุณต้องสนใจ”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป