บทที่ 7 ขอกลับไปคิดดูก่อน
เสียงหวานของหญิงสาวเอ่ยแทรกขึ้น ทำลายความดีใจของอีกฝ่ายได้อย่างเลือดเย็น
"เพียงแต่…ดิฉันไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินค่ะ”
เมธาอ้าปากเหวอ สีหน้าของเขาห่อเหี่ยวลงทันทีที่ได้ยิน ความรู้สึกได้ปลดล็อกก่อนหน้านี้ มลายหายไปสิ้นเพียงไม่ถึงชั่วอึดใจ
ชายหนุ่มรีบลุกขึ้น ก้าวเท้ายาวๆ อ้อมโต๊ะประชุมตัวใหญ่มาทางฝั่งที่หญิงสาวยังคงนั่งอยู่ ก่อนจะถือวิสาสะนั่งลงที่เก้าอี้ตัวที่อยู่ข้างกัน
มือหนาทั้งสองข้างประกบเข้าหากันกำแน่น ยกขึ้นจรดปลายคางของตัวเอง ส่งสีหน้าและสายตาอ้อนวอนมาที่หญิงสาวตรงหน้า พยายามอย่างยิ่งที่จะพูดจาหว่านล้อมให้เธอเปลี่ยนใจ
“โถ่…คุณนิชาครับ พวกเราคุยกันก่อนได้นะครับ ถ้าคุณไม่ได้สนใจเรื่องจำนวนเงิน แน่นอนว่ายังไงก็เป็นข้อเสนอที่คุณต้องได้แน่ๆ เพียงแต่ว่า หากคุณนิชามีข้อเรียกร้องอะไรที่อยากได้เพิ่มเติม เราคุยกันก่อนได้นะครับ อย่าเพิ่งตอบปฏิเสธตัดเยื่อใยกันแบบนี้เลยครับ”
สายตาเย็นชาของณิชารีย์ จ้องมองชายหนุ่มที่จู่ๆ ก็ปรี่มาอยู่ข้างกายเธอในระยะประชิด แม้ภายในใจจะยังคงไม่พึงพอใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่จากที่ได้เห็นสีหน้าแววตาของคนที่ตั้งใจอ้อนวอนเธอของเขา ค่อยเริ่มทำให้เธอคลายอารมณ์โกรธลงได้บ้าง
“ดิฉันพูดตอนไหนเหรอคะว่าดิฉันตอบปฏิเสธ เพียงแต่ว่าเรื่องพวกนี้มันกระทันหันเกินไป และดิฉันก็ไม่เคยมีความรู้ความเข้าใจเรื่องแบบนี้สักเท่าไหร่ด้วย”
เมธา เบิกตาโตด้วยความดีใจสุดขีด ที่หญิงสาวที่เจ้านายเขาต้องการให้เป็นเมียเช่ายังไม่ปฏิเสธข้อเสนอในสัญญา เขาแทบจะลืมตัวยืนมือเข้าไปกุมมือเรียวของหญิงสาว เพียงแต่มีสติและยั้งมือเอาไว้ได้เสียก่อน
“มะ… ไม่ปฏิเสธ ไม่ปฏิเสธเหรอครับ เยส! เยี่ยมไปเลย คุณนิชาไม่ปฏิเสธ”
ณิชารีย์ ผละถอยหนีด้วยความตกใจ ก่อนจะเริ่มอธิบายความหมายของสิ่งที่เธอต้องการจะบอกให้ชัดเจน ก่อนที่จะถูกเข้าใจผิดว่าเธอตอบตกลงทำสัญญาน่าอายฉบับนี้
“เดี๋ยวค่ะ ฉันหมายถึงว่า ดิฉันต้องขอเอากลับไปคิดดูก่อนค่ะ”
“คิดดู… ครับ ได้เลยครับ เอากลับไปคิดดูก่อนได้เลยครับ และผมหวังว่าคุณนิชา จะคิดให้ถี่ถ้วนละเอียดรอบคอบ และอย่างที่ผมบอกเอาไว้ก่อนหน้านี้ ถ้าคุณนิชามีข้อเรียกร้องหรือเงืื่อนไขอะไรเพิ่มเติม ติดต่อผมได้ทันทีเลยนะครับ”
เมธา ลนลานหยิบนามบัตรของตนยื่นให้หญิงสาวตรงหน้าด้วยท่าทางนอบน้อม ก่อนที่ณิชารีย์จะรับมันไปและหยัดตัวลุกขึ้นยืน
“ได้ค่ะ คุณเมธา ขอบคุณมากนะคะ ทีนี้ ดิฉันกลับได้แล้วใช่ไหมคะ”
“ครับ เชิญครับคุณนิชา หวังว่าผมจะได้รับข่าวดีจากคุณเร็วๆ นี้นะครับ”
ร่างระหงบนรองเท้าส้นสูง เดินผ่านประตูห้องสัมภาษณ์งานออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับแฟ้มเอกสารสัญญาในอ้อมแขน ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว
ณิชารีย์พยายามเร่งฝีเท้าเพื่อพาตัวเองออกไปให้ไกลจากบริษัทแห่งนี้ให้เร็วที่สุด ก่อนที่ขาสั่นๆ ของเธอจะเริ่มไม่มีแรงเดินต่อไปข้างหน้า
ทันทีที่ร่างบางเดินถึงโถงลิฟต์ กลับพบว่าประตูลิฟต์กำลังเลื่อนปิดลง หญิงสาวรีบร้อนจนลืมตัวตะโกนเรียกให้คนด้านในช่วยกดเปิดประตูรอเธอ
“รอด้วยค่ะ ขอไปด้วยคน”
หญิงสาวเริ่มออกแรงวิ่งเพื่อให้ไปถึงได้ทันท่วงทีก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิดสนิทลง แต่เธอกลับต้องรีบยั้งฝีเท้า เบรคตัวโก่งเมื่อพบว่าประตูลิฟต์กับปิดลงแล้วในขณะที่เธอมาถึง
“โถ่เอ้ย… ใจดำชะมัดเลย รอหน่อยก็ไม่ได้ ไม่รู้จะรีบไปไหนนักหนา”
หญิงสาวบ่นอุบออกมาเสียงแผ่ว พร้อมกับการหอบหายใจจากการวิ่งร้อยเมตรเมื่อครู่
แต่ทันใดนั้น ประตูลิฟต์เบื้องหน้าเธอกลับแง้มเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดสูทสากลสีดำสนิท ตัดเย็บเข้ารูปพอดีกับช่วงไหล่กว้างเสริมให้ยิ่งดูสง่างาม
ใบหน้าคมคายได้รูปสะดุดตาตั้งแต่แรกเห็น เพียงแต่กลับดูเย็นชาราวกับหิมะน้ำแข็ง
ดวงตาคมมองตรงมาที่เธอ ที่ยังคงหอบหายใจจนตัวโยน แม้จะดูออกว่าเขาได้ยินสิ่งที่เธอพูดเมื่อครู่นี้ และคงไม่พอใจเท่าไหร่นัก แต่ก็เค้นเสียงทุ้มถามเธอออกมาด้วยความสุภาพ
“ไปไหมครับ”
ณิชารีย์ สะดุ้งตัวขึ้นทันควัน ดึงสติกลับมาจากความตกใจจนประหม่าที่เผลอต่อว่าคนอื่นเสียงดังออกไปแล้วถูกเจ้าตัวได้ยินเข้าอย่างจัง หญิงสาวตะโกนตอบรับออกไปทันทีด้วยความรู้สึกขายหน้าเล็กน้อย
แต่ยังคงต้องทำเรื่องที่ตั้งใจไว้ก่อนหน้านี้ คือการออกไปจากบริษัทแห่งนี้ให้เร็วที่สุด เพื่อไปตั้งหลักก่อน หลังจากเจอเรื่องที่ไม่คาดคิดเมื่อครู่
“ไป…ค่ะ ไปค่ะ ขอบคุณมากเลยค่ะ”
ร่างบางรีบก้าวเท้าที่เริ่มอ่อนแรงของเธอเข้าไปด้านในลิฟต์อย่างรีบร้อน เพราะกลัวว่าประตูจะถูกปิดลงอีก และไม่อยากให้ชายหนุ่มที่ช่วยกดเปิดประตูลิฟต์ให้เธอต้องคอยนาน
เพียงแต่ทันทีที่ขาด้านหลังอีกข้างกำลังจะก้าวตามขาข้างไป ขาฝั่งที่ใช้ทรงตัวกลับอ่อนแรงลงอย่างไม่ทันตั้งตัว จนทำให้ณิชารีย์เสียหลักถลาไปด้านหน้า
ก่อนที่ใบหน้าของหญิงสาวจะกระแทกเข้ากับแผ่นอกกว้างของชายหนุ่มเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่ในลิฟต์นั้น เขากลับเบี่ยงตัวหลบได้ทันเพียงเสี้ยววินาที
ณิชารีย์เบิกตาโพรงด้วยความตกใจสุดขีด เพราะดั้งจมูกโด่งของเธอกำลังจะชนเข้ากับผนังอันเย็นเฉียบด้านในของลิฟต์ โดยที่เธอไม่อาจจะหยุดได้
หญิงสาวหลับตาลงยอมรับความเจ็บปวดที่กำลังจะเกิดขึ้นอีกเพียงไม่ถึงอึดใจ เพราะเธอไม่อาจทรงตัวอยู่ได้ด้วยขาของตัวเองอีกต่อไป และจังหวะเวลาที่กระชั้นชิ้นเกินไป ทำให้เธอไร้สติจะบังคับร่างกายอีกต่อไป
“ว้าย…”
ลำแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม คว้าเข้าที่เอวคอดกิ่วของหญิงสาวได้ทันก่อนที่ใบหน้าได้รูปของเธอจะกระแทกเข้ากับผนังลิฟต์เพียงเสี้ยววินาที
