บทที่ 8 ขอนัดเจรจาก่อนเซ็นสัญญา

อาคารสูงสิบห้าชั้นตั้งอยู่ใจกลางย่านธุรกิจ เป็นเซอร์วิสอพาร์ตเมนต์ที่ณิชารีย์เลือกใช้พักอาศัยชั่วคราว หลังจากเดินทางกลับจากต่างประเทศ

แม้จะไม่ใช่โรงแรมหรูระดับห้าดาว แต่ก็มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันและให้ความเป็นส่วนตัวไม่ต่างจากการพักอาศัยในคอนโดมิเนียมส่วนตัว

ห้องพักแบบหนึ่งห้องนอนขนาดประมาณห้าสิบตารางเมตรได้รับการตกแต่งด้วยโทนสีครีมตัดกับสีน้ำตาลอ่อน

เฟอร์นิเจอร์แต่ละชิ้นถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบโดยเน้นประโยชย์ใช้สอยมากกว่าความหรูหร่าที่ฟุ่มเฟือย

เมื่อเปิดประตูเข้าห้องจะได้พบกับพื้นที่ห้องนั่งเล่นขนาดกระทัดรัด มีโซฟาบุนวมสีเบจตั้งอยู่หน้าโทรทัศน์จอแบน โต๊ะกลางทำจากไม้สีอ่อน

พื้นด้านหน้าโซฟาถูกปูด้วยพรมขนยาวสีโอรสสีโปรดของหญิงสาว และพรมพื้นนี้ก็ถือเป็นเฟอร์นิเจอร์ส่วนตัวชิ้นหนึ่งจากไม่กี่ชิ้นของเธอเอง

หลังจากณิชารีย์รีบรุดออกจากตึกสูงของบริษัทเตชะเวิร์สมาได้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน จนกระทั่งถึงตอนนี้

ร่างบางระหงของหญิงสาวยังคงได้แต่นั่งกอดเข่าบนพื้นพรมขนยาวสีโปรดของเธอ โดยไม่ทีท่าว่าอยากจะขยับเขยื่อนไปไหนเลย

แฟ้มเอกสารปกสีน้ำตาลอ่อน ยังถูกวางไว้อย่างไม่ตั้งใจ บนโต๊ะกลางสีไม้อ่อน ซึ่งอยู่ห่างจากตัวเธอเหมือนกับมันเป็นระเบิดเวลาที่ไม่ควรเข้าใกล้

หญิงสาวนั่งบนพื้นกอดเข่าทั้งสองข้างที่ตั้งชันขึ้น คางมนถูกวางเกยไว้ที่หัวเข่า ดวงตากลมที่บัดนี้แววตาเหม่อลอยแต่ยังคงจับจ้องอยู่ที่แฟ้มสีน้ำตาลอ่อนบนโต๊ะอย่างไม่กระพริบตา

เสียงทอดถอนใจดังออกมาเป็นจังหวะเรื่อยๆ นานนับชั่วโมง ที่เธอจมอยู่กับความคิดสับสนในหัว

‘สัญญาเมียเช่างั้นเหรอ? แต่งงานปลอมๆ แสดงให้คนอื่นดู ระยะเวลาหนึ่งปีแลกกับเงินยี่สิบล้าน คุ้มไหมนะ ไม่อ่ะ ไม่คุ้ม พอครบหนึ่งปีเธอก็จะกลายเป็นหญิงม่าย ในประวัติก็จะกลายเป็นหย่าร้าง กับเงินแค่ยี่สิบล้านเอาอะไรมาคุ้มกันล่ะ’

คิ้วเรียวขมวดมุ่นไปกับความคิดวิเคราะห์ถึงความคุ้มค่าของข้อเสนอในสัญญาจ้างสุดแปลกประหลาดที่เธอเพิ่งรับมาพิจารณาอย่างไม่เต็มใจนัก

‘เดี๋ยวสิ แต่เธออยากเข้าไปในบริษัทนั้นไม่ใช่เหรอนิชา เธออยากเข้าไปหาหลักฐานเกี่ยวกับคดีความเมื่อสิบปีก่อนเพื่อช่วยลบล้างมลทินให้พ่อกับพี่ชายเธอไง ถ้าเธอได้แต่งงานกับรองประธาน ก็แสดงว่าเธอเป็นสะใภ้ของเตชะวนิชกุลอย่างถูกต้องตามกฎหมาย เธอก็มีสิทธิเข้าไปในครอบครัวและอาจจะได้เจอเบาะแสหรือหลักฐานพิสูจน์ความจริงเรื่องบริษัทของพ่อก็ได้ไง ระยะเวลาหนึ่งปีก็ยังถือว่าไม่เร็วและไม่นานเกินไป เธอต้องหาหลักฐานได้แน่ๆ นิชา หรือตอบรับข้อตกลงไปเลยดีไหม’

ณิชารีย์ยืดตัวขึ้นตั้งตรง ยื่นมือเรียวออกไปเพื่อที่จะคว้าเอาแฟ้มเอกสารที่อยู่อีกฟากหนึ่งของโต๊ะ เพื่ออ่านรายละเอียดด้านในอีกครั้ง

“สัญญาเอาแต่ได้จริงๆ เลยเนี่ย มีแต่ข้อเรียกร้องของตัวเองทั้งนั้นเลย ขืนเซ็นสัญญาไปทั้งแบบนี้ มีหวังเธอได้ขาดทุนป่นปี้แน่นิชาเอ้ย”

ณิชารีย์ ยังคงตั้งอกตั้งใจอ่านรายละเอียดในเอกสารสัญญาอยู่อีกหลายรอบ เพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะไม่เสียเปรียบกับการทำสัญญาเมียเช่าในครั้งนี้

“เอาล่ะ นิชา ในเมื่อเธอก็ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินขนาดนั้น การแลกเวลาหนึ่งปีกับยี่สิบล้านก็ถือว่าไม่ได้แย่ อีกทั้งเธอยังมีสิทธิ์ที่จะเข้าใกล้ครอบครัวเตชะวนิชกุลได้มากกว่าการเป็นแค่ผู้จัดการฝ่ายเงินเสียอีก ขอแค่ให้เขายอมรับข้อเรียกร้องอีกนิดหน่อยของเธอได้ เธอก็ตกลงแต่งๆ ไปเถอะ”

เมื่อคิดวิเคราะห์อย่างละเอียดถี่ถ้วนจนได้คำตอบดีแล้ว ณิชารีย์เอื้อมคว้าโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ที่เพิ่งเปิดใช้หลังจากกลับมาจากต่างประเทศ พร้อมกับนามบัตรของผู้ช่วยรองประธานขึ้นมา

ปลายนิ้วเรียวกดเบอร์โทรออกหาฝ่ายตรงข้าม เพื่อเสนอขอนัดเจรจาเรื่องเงื่อนไขและข้อเสนอของเธอก่อนจะตกลงเซ็นสัญญา

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือแผดเสียงขึ้นทำลายความเงียบ จนเมธาต้องรีบยกขึ้นดู และเขาก็ตัดสินใจกดรับสายทันทีโดยไม่ทันได้สนใจมองสีหน้าของคนที่อยู่ใกล้ๆ

“ผมดีใจที่สุดเลยครับที่ในที่สุดคุณก็ติดต่อกลับมา”

ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าแววตากระตือรือร้น แสดงออกถึงความตื้นเต้นอย่างที่สุดของเมธา เรียกความสนใจให้กรณ์ภพที่ยั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหารต้องเงยหน้าขึ้นมามอง

ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น เอียงคอมองหน้าผู้ช่วยคนสนิทอย่างเป็นคำถาม ว่าเหตุใดเขาจึงกล้ารับสายส่วนตัวในขณะที่กำลังทำงานให้เขาอยู่ตอนนี้

“ครับ…ได้เลยครับ ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้สิบโมง คุณนิชาเข้ามาที่บริษัทได้เลยครับ ผมจะรอ”

กรณ์ภพ หยุดมือขวาที่กำลังจะจรดปากกาเซ็นชื่อลงในเอกสารเบื้องหน้าทันที เมื่อได้ยินชื่อของคนที่เขารู้สึกคุ้นหู

“นิชา?…ใครกัน แล้วเดี๋ยวนี้ นายคิดว่าตัวเองสามารถรับสายส่วนตัวในขณะทำงานให้ฉันอยู่ได้แล้วหรือยังไงกัน”

สายตาคมกริบจับจ้องไปที่โทรศัพท์มือถือในมือของผู้ช่วยคนสนิท จนเมธาเองรับรู้ได้ถึงรังสีความเชือดเฉือนในดวงตาคู่นั้น

“ใครว่าเป็นสายส่วนตัวล่ะครับ คุณณิชารีย์ว่าที่ภรรยาของท่านรองประธานโทรมาขอนัดเจรจาเรื่องรายละเอียดในสัญญาครับ ดูเหมือนว่าคุณกรณ์กำลังจะได้แต่งงานเร็วๆ นี้แล้วล่ะครับ ยินดีด้วยนะครับ”

ท่าทางกระตือรือร้นดีอกดีใจของเมธา ทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายของกรณ์ภพกลับเต้นเป็นจังหวะที่ผิดปกติขึ้นมาอย่างที่เขาไม่อาจควบคุมได้

น้ำเสียงเคร่งขรึมตามแบบฉบับของผู้บริหารระดับสูง ถูกใช้เพื่อบดบังความรู้สึกที่ตัวเองยังคงไม่อาจรู้ว่ามันคืออะไร

“ยินดีบ้าบออะไร ฉันไม่ได้เต็มใจจะแต่งงานเสียหน่อย แล้วเธอจะขอเจรจาอะไรอีก แลกเวลาแค่หนึ่งปีกับเงินยี่สิบล้าน ยังไม่พออีกหรือไงกัน”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป