บทที่ 10

มุมมองของไวโอเล็ต:

“คุณหมอธอร์น” ฉันเอ่ย พลางฝืนยิ้มจนรู้สึกได้ถึงความเปราะบางบนริมฝีปาก “ฉันแค่มาดูให้แน่ใจว่าคนไข้สบายดี”

“เห็นอยู่แล้ว” อีแวนตอบ น้ำเสียงไร้ซึ่งความอบอุ่น เขาไม่ได้ก้าวเข้ามาในห้อง กลับยืนถ่างประตูให้กว้างขึ้น เป็นคำสั่งเงียบ ๆ ให้ฉันออกไป “มาคุยกันหน่อย ลูน่า ข้างนอก”

ฉันหันกล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ