บทที่ 102

ร้านกาแฟที่รูบี้เลือกนั้นจงใจให้ไร้ลักษณะจดจำอย่างยิ่ง—เฟอร์นิเจอร์แบบร้านเชน ผนังสีเบจ เป็นสถานที่ประเภทที่ถูกออกแบบมาเพื่อให้เลือนหายไปจากความทรงจำ ฉันไปถึงตรงเวลาพอดี และพบว่าเธอนั่งรออยู่ก่อนแล้วที่โต๊ะมุมหนึ่ง ปลายนิ้วบีบคลึงแก้วกาแฟที่ยังไม่แตะต้อง

เธอดูตัวเล็กกว่าที่ฉันจำได้ เส้นผมสีเงินแซมอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ