บทที่ 103

“มีเวลาที่ดีกว่านี้ไหม” ลิลีถาม

“มี” ฉันตอบ พลางพยักหน้าช้า ๆ ขณะวางแก้วเปล่าลง

ทั้งสามคนสบตากัน เป็นการสื่อสารเงียบงันที่อัดแน่นไปด้วยความกังวลและคำถามที่ไม่ได้เอ่ยออกมา พวกเธอกลัวจะขัดฉัน กลัวว่าคำพูดผิดเพียงคำเดียวจะผลักฉันให้ตกจากขอบเหวที่พวกเธอคิดว่าฉันกำลังโอนเอนอยู่

ความทรหดทางใจของฉันถูกห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ