บทที่ 22

มุมมองของไวโอเล็ต:

“เดมอน” เสียงกึกก้องของพ่อฉันทุ้มต่ำลงอีกระดับ ความเป็นปรปักษ์สลายหายไปอย่างรวดเร็วจนน่าขำ เขาก้าวไปข้างหน้า มือที่เมื่อไม่กี่วินาทีก่อนยังกำแน่นเป็นหมัด บัดนี้กลับยื่นออกไปในท่าจับมืออย่างเป็นมิตร “พวกเราแค่...เป็นห่วง”

เดมอนรับมือนั้นไว้ จับแน่นมั่นคง ขณะมืออีกข้างยื่นกล่องไวน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ