บทที่ 41

ฉันแนบโทรศัพท์ไว้กับหู ฟังความเงียบที่ทอดยาวอยู่ระหว่างเรา ราวกับเส้นลวดที่ขึงตึงจนพร้อมจะขาดได้ทุกเมื่อ

ปลายสาย เซเลสต์ไม่พูดอะไรเลย แต่ฉันยังได้ยินเสียงลมหายใจของเธอ แผ่วเบา ลังเล เป็นความลังเลแบบคนที่กดโทรออกไปแล้ว แต่พออีกฝ่ายรับสายกลับไม่รู้ว่าควรเริ่มพูดอะไร

ฉันนึกภาพเธอได้ชัดเจนเหลือเกิน—ยื...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ