บทที่ 61

มุมมองของไวโอเล็ต:

เมื่อเดมอนยอมกลับบ้านไปกับฉัน ฉันกะพริบตาด้วยความประหลาดใจ “ฉันนึกว่าคุณต้องไปไอรอนริดจ์เสียอีก” ฉันพูด

“ไปช่วงบ่ายก็ได้” เขาตอบ น้ำเสียงสั้นกระชับขณะจดจ่ออยู่กับถนน

ฉันหันไปมองออกนอกหน้าต่าง

เมื่อรถแล่นมาจอดหน้าบ้านที่ฉันเติบโตมา พ่อก็ยืนรออยู่ตรงประตูแล้ว เขาเดินยาว ๆ เข้ามาข้าง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ