บทที่ 93

แสงยามเช้าส่องลอดผ่านมู่ลี่ในห้องพักผู้ป่วยเป็นริ้วจาง ๆ ฉาบทาผนังสีขาวสะอาดตา ฉันเอนพิงหมอนอยู่บนเตียง โทรศัพท์วางอยู่บนตัก ขณะฟังเสียงของอีแวนดังออกมาจากลำโพง

“เซียนน่ากับคนอื่น ๆ ยังไม่รู้” ฉันพูดเบา ๆ “ฉันต้องการให้นายปิดเรื่องนี้จากลูเชียน ถ้าเขาไม่รู้ พวกนั้นก็จะไม่รู้ไปด้วย”

“เธอกำลังท้องนะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ