บทที่ 94

มุมมองของไวโอเล็ต:

สายโทรศัพท์ดังขึ้นในจังหวะที่แสงโพล้เพล้ปกคลุมเขตแดนของฝูงไฟป่าพอดี ท้องฟ้านอกหน้าต่างห้องนอนของฉันแต้มด้วยสีส้มปนม่วงเหมือนกำลังมีเลือดซึม ฉันจ้องหน้าจอโทรศัพท์ เห็นชื่อของลูเชียนสว่างอยู่บนนั้น

“ไว?” เสียงของเขาดังมาด้วยความลังเล คล้ายรู้สึกผิดอยู่ลึก ๆ “ฉันรู้ว่ามันกระอักกระอ่ว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ