บทที่ 46 รู้ได้ง

“ดะ...ได้ ได้ซิครับ พักผ่อนตามสบายนะครับคุณอารยา”     หมอยามาทยิ้มให้กำลังใจ เขาขยับแว่นสายตาให้กระชับใบหน้าก่อนหมุนตัวเดินออกจากห้องมา  ทั้งที่ในใจก็ยังอยากรู้ ‘อะไรๆ’ มากกว่านี้

“เฮ้อ...อกหักแล้วมั้งเรา” หมอยามาทถอนหายใจยาวขณะก้าวเท้าไปตามทางเดินเล็กๆ แต่ถ้าให้เดา ก็เดาได้ไม่ยากว่าใครเป็นเป็นคนสร้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ