บทที่ 29 ยอมไม่ได้

นรินทร์เดินเคียงคู่กับพชรตามทางไปเทวาลัยของหมู่บ้าน แต่กลับไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำได้แต่เดินไปเรื่อยๆอย่างช้าๆ และหันมองหน้ากันไปมาด้วยรอยยิ้ม ในมือเล็กของนรินทร์ยังคงถือดอกมะลิดอกนั้นที่พชรยื่นให้มองหน้าเขาพลางสลับมองดอกไม้ในมือของตน

“แล้วคุณจะอยู่กับฉันจนค่ำเลยไหมคะ?”

นรินทร์หันไปเอ่ยถาม เพราะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ