บทที่ 32 จองเวร
หญิงสาวในเครื่องทรงสวยนั่งขัดสมาธิอยู่ที่ถ้ำถึงกับลืมตาขึ้นมา ดวงตาสีแดงฉานของเธอดูดุดันขึ้นเมื่อภาพในนิมิตที่เพ่งมองเห็นว่าพญาเพชรแก้วนั้นได้ยอมเสี่ยงเอาตัวเข้าไปช่วยนรินทร์หรือนรินธราให้พ้นจาดเงื้อมมือของภากรณ์ ทั้งที่มันเป็นกฎห้ามเขาเอาไว้เพื่อไม่ให้คำสาปของตัวเขาเองรุกรามไปมากกว่านี้
“เจ้าพี่ยอ...
เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ
บท
1. บทที่ 1 นิมิตเพื่อพานพบ
2. บทที่ 2 สัมผัสที่มิอาจมองเห็น
3. บทที่ 3 อดีตนานนับพันปี
4. บทที่ 4 ปัจจุบัน
5. บทที่ 5 คิดถึงใคร
6. บทที่ 6 ถึงเวลา
7. บทที่ 7 ไหว้เจ้าปู่
8. บทที่ 8 เจอกันเสียที
9. บทที่ 9 ถูกใจคนแปลกหน้า
10. บทที่ 10 สิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์
11. บทที่ 11 มาตามนัด แต่...
12. บทที่ 12 นิลนนท์
13. บทที่ 13 หมู่บ้านบูรบุรี
14. บทที่ 14 หลงได้ยังไง
15. บทที่ 15 หนีเสือปะ...งู
16. บทที่ 16 วังบาดาล
17. บทที่ 17 หักหาญห้ามใจ
18. บทที่ 18 คับแค้นใจ
19. บทที่ 19 มนตรานาคี
20. บทที่ 20 ตามหา
21. บทที่ 21 ต้องมนต์สะกด
22. บทที่ 22 ภาพอดีตทับซ้อน
23. บทที่ 23 ทำตัวไม่ถูก
24. บทที่ 24 เลือกที่จะหนี
25. บทที่ 25 มันตรา
26. บทที่ 26 เรื่องไหนคือเรื่องจริง
27. บทที่ 27 ศัตรูหัวใจ
28. บทที่ 28 คำสารภาพที่ไม่ยอมรับ
29. บทที่ 29 ยอมไม่ได้
30. บทที่ 30 สิ่งที่พิสูจน์ไม่ได้
31. บทที่ 31 ไม่รามือ
32. บทที่ 32 จองเวร
33. บทที่ 33 ราวกับความฝัน[NC+]
34. บทที่ 34 ตกลงปลงใจ
35. บทที่ 35 ออกตัว
ย่อ
ขยาย
