บทที่ 11 ยายแก่หน้าด้าน

ทั้งสองคนเดินมาถึงกลางทางระหว่างท้ายหมู่บ้านก็เจอกับอาหญิงของนางหลี่อ้ายเสิ่นและบุตรสาวของลุงใหญ่หลี่ม่านอวี้  ทันทีที่เห็นซ่งจื่อหรู หลี่อ้ายเสิ่นก็เปิดปากด่าทอ แต่ละคำล้วนไม่น่าฟัง

"นังเด็กเหลือขอไหนว่าใกล้ตายแล้วไง ทำไมยังออกมาลอยหน้าข้างนอกได้อีก"หลี่อ้ายเสิ่นเปิดปากก็ด่าทอซ่งจื่อหรู

"น้องสี่  เจอกับท่านอาเล็กเจอกับข้าเหตุใดเจ้าจึงไม่ทำความเคารพ อีกทั้งยังเมินเฉย"  

หลี่ม่านอวี้ที่คอยเป็นลูกไล่ของหลี่อ้านเสิ่นต่อว่าซ่งจื่อหรูเช่นกัน

สองดรุณีน้องแต่งกายด้วยกระโปรงผ้าฝ้ายลายดอกสีชมพูคือหลี่อ้ายเสิ่น ส่วนชุดกระโปรงสีฟ้าคือหลี่ม่านอวี้ บนศีรษะปักด้วยดอกไม้เข้ากันกับชุด แม้ว่าหน้าตาไม่ถือว่าโดดเด่นแต่สำหรับหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ก็ถือได้ว่าเป็นไม้งาม

ซ่งจื่อหรูคร้านจะสนใจคนทั้งสองจึงเดินผ่านหน้าไป  หลี่อ้ายเสิ่นเห็นคนที่เดินตามหลังซ่งจื่อหรู ก็ทนไม่ได้เห็นแล้วก็แทบจะเข้าไปฉีกอกซ่งจื่อหรูให้ขาดเป็นชิ้นๆ   ฮั่วเฟยหรงนั้นเป็นหนุ่มรูปงาม สตรีในหมู่บ้านใครบ้างเห็นแล้วจะไม่หวั่นไหว บางคนถึงกับละเมอใฝ่ฝันหนึ่งในนั้นก็มีหลี่อ้ายเสิ่นอยู่ด้วย หลี่อ้ายเสิ่นอายุสิบสามอีกไม่กี่วันก็จะอายุสิบสี่ปีสามรถพูดคุยเรื่องแต่งงานได้แล้ว   แต่แม่เฒ่าหลี่หวังสูงไม่ต้องการให้บุตรสาวของตนต้องแต่งงานกับชาวนาขาเปื้อนโคลน   หลี่อ้ายเสิ่นเอ่ยปากทักทายบุรุษตรงหน้าน้ำเสียงคนละอย่างที่ใช้กับซ่งจื่อหรูเห็นได้ชัด

"ท่านพี่เฟยหรง ไม่ทราบว่าท่านเป็นอย่างไรบ้าง สบายดีหรือไม่เจ้าคะ พอดีข้าต้องช่วยงานท่านแม่และต้องปักผ้าจึงไม่ค่อยได้พบหน้าท่านเท่าไหร่ หวังว่าท่านจะไม่ถือสาข้านะเจ้าคะ"

เสียงหวานเลี่ยนนั้นเอ่ยทักทาย  ท่าทางกระมิดกระเมี้ยนนั่นชวนให้ขนลุกยิ่งนักซ่งจื่อหรูอดหัวเราะออกมาไม่ได้ นางยอมรับว่าฮั่วเฟยหรงนั้นหน้าตาดีจริงๆ เขาดูสง่างามยิ่งกว่าบรรดาดาราหรือเน็ตไอดอลในชาติที่แล้วของนางเสียอีก   ดูเหมือนครอบครัวของเขาจะไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา  แต่ใครกันเล่าที่ไม่มีความลับ อยากรู้เรื่องคนอื่นให้น้อยลงก็มีชีวิตยืนยาวเพิ่มขึ้น  ซ่งจื่อหรูเอ่ยกระซิบเบาๆ

"พี่หรง..ท่านว่าผู้ใดจะได้วาสนานี้ไปครอบครองกัน"

"เจ้าเด็กน้อย..อย่าใส่ใจเรื่องไร้สาระ เรื่องโชคร้ายของผู้อื่นใครใช้ให้เจ้าอยากรู้"

เห็นได้ชัดว่าหมอนี่รังเกียจหลี่อ้ายเสิ่น เฮ้อ..ถ้าเป็นนางคงม้วนเสื่อกลับบ้านแล้ว  เมื่อเห็นว่าซ่งจื่อหรูหัวเราะหลี่อ้ายเสิ่นก็รู้สึกโกรธ จึงตวาดออกไป กิริยาที่นางกระทำช่างขัดต่อใบหน้าเสียจริงๆ

"เจ้าหัวเราะอันใดนังตัวขาดทุน เอ๊ะ แล้วนั่นไก่ฟ้ารึ หน็อยนางเด็กสารเลวนังของชดเชย เหตุใดหาสัตว์ป่ากลับมาได้ กลับไม่ไปกตัญญูต่อท่านย่าของเจ้า แต่กลับมาเดินลอยหน้า วางท่าเป็นนางจิ้งจอกยั่วยวนบุรุษ ช่างหน้าด้านเสียจริงๆ "

หลี่อ้ายเสิ่นเห็นไก่ในมือที่ซ่งจื่อหรูหิ้วมาก็เกิดความละโมบ เสียงของนางนั้นดังมากจึงเริ่มดึงดูดผู้คนให้เข้ามามุงดู ขณะที่หลี่อ้ายเสิ่นกำลังด่าทอซ่งจื่อหรู หลี่ม่านอวี้ถือโอกาสลอบวิ่งกลับบ้านไปตามแม่เฒ่าหลี่ย่าของนาง

"ท่านย่าๆ ท่านย่าอยู่ที่ไหนเจ้าคะ"

"โหวกเหวกโวยวายอะไรของเจ้า บ้านแม่เจ้ามีคนตายรึยังไง"

แม่เฒ่าหลี่ด่าหลี่ม่านอวี้ นางกำลังเอนหลังนั่งเด็กบ้านี่แหกปากเสียงดังทำไมกัน หวังซื่อที่กำลังหั่นผักหมูได้ยินก็ไม่พอใจ

"เอ๊ะ....ท่านแม่เหตุใดต้องแช่งบ้านมารดาของข้าด้วยเจ้าคะ"

"ก็ดูลูกสาวเจ้าสิโวยวายเสียจริงเชียว"

"ม่านอวี้ มีเรื่องอะไร ใครรังแกเจ้ากันถึงรีบวิ่งมาขนาดนี้" หวังซื้อหันมาหาบุตรสาว

"ท่านย่า ท่านแม่ นังตัวขาดทุนหลี่จื่อหรูมันฟื้นแล้วเจ้าค่ะ  ข้าเห็นมันลงจากเขามาในมือมันมีไก่ฟ้าตั้ง3ตัว ท่านอาเล็กสั่งให้มันเอามาตอบแทนท่านย่าแต่นางจื่อหรูมันทำไม่ใส่ใจ อีกทั้งไม่คิดทำความเคารพอาเล็กด้วยเจ้าค่ะ”

“หนอย…อีนังสารเลวคอยดูเถอะวันนี้ข้าจะสั่งสอนมันให้หลาบจำเชียว ครั้งที่แล้วข้าคงเบามือเกินไป”

“ท่านแม่…ข้าไปด้วยเจ้าค่ะ เห็นทีเด็กคนนี้คงต้องสั่งสอนดีๆ อย่างท่านว่าจริงๆ มีอย่างที่ไหนตัวเองมีของกินกลับละเลยผู้อาวุโสในบ้าน”

หวังซื้อสะใภ้ใหญ่ยุยงแม่เฒ่าหลี่  ใช่แม่เฒ่าหลี่จะไม่รู้ว่าหวังซื่อสะใภ้ใหญ่คนนี้เรื่องได้ผลประโยชน์ก็รีบเสนอหน้า เรื่องเสียผลประโยชน์หลบเร็วยิ่งกว่ากระต่ายเสียอีก แม่เฒ่าหลี่ไม่ใส่ใจสองแม่ลูก นางจดจ่ออยู่ที่ไก่ฟ้ากับคิดจะสั่งสอนซ่งจื่อหรู ใครใช้ให้แข็งข้อกับนางกัน คอยดูเถอะนางเด็กเลว

ทั้งสามคนเดินจนมาถึงกลางหมู่บ้าน ก็เห็นหลี่อ้ายเสิ่นพยายามแย่งไก่ฟ้าในมือของซ่งจื่อหรู แม่เฒ่าหลี่ตรงเข้าไปเงื้อมือเพื่อจะตบสั่งสอน แต่ยังไม่ทันตบก็มีมือแข็งแกร่งมาคว้าข้อมือนางไว้พร้อมออกแรงบีบ

"เอ๊ะ...ไอ้คนต่างถิ่นเจ้ากล้ารึ  ปล่อยข้านะ เจ้าอยากโดนด้วยอีกคนรึ" 

แม่เฒ่าหลี่เอ่ยอย่างไม่พอใจ

"แม่เฒ่าหลี่ ไก่ฟ้านั่นข้าเป็นคนล่ามา เพียงเพราะบังเอิญเจอกับเด็กคนนี้เข้า ข้าเห็นนางตัวเล็กและแบกฟืนลำบาก จึงช่วยนางแบกลงเขาโดยให้นางช่วยถือไก่ให้ เกรงว่าท่านคงอยากได้ของผิดคนแล้ว"

"มีเรื่องอะไรกันนักกันหนา หึน้องสะใภ้คราวนี้อะไรอีก ครั้งที่แล้วก็ทุบตีอาหรูจนหัวร้างข้างแตก ครั้งนี้จะก่อเรื่องอะไรอีก"