บทที่ 12 ให้ท่านปู่ปลดภรรยา
ชาวบ้านวิ่งไปตามหลี่ฝูเหยามา เพราะครั้งที่แล้วที่เกิดเรื่องเขาไม่อยู่ ยายแก่ใจร้ายนี่ถึงทุบตีเด็กคนนี้จนสลบ
"พี่ใหญ่..นังเด็กนี่ได้ของมาแทนที่จะมาตอบแทนข้าผู้เป็นย่าแต่กลับไม่สนใจ ในโลกนี้มีบุตรหลานอกตัญญูเช่นนี้ด้วยหรือ"
จากนั้นนางก็นั่งลงทุบตีขาตนเองร้องห่มร้องไห้ ที่ชาวบ้านไปตามหลี่ฝูเหยามาก็เพราะห่วงความหน้าด้านและความใจร้ายของนางจะทำร้ายเด็กกำพร้าคนนี้อีก
"ท่านย่า..นั่นเป็นของผู้อื่น น้องสี่เองก็ได้เพียงแค่ฟืนสองมัดเท่านั้นนะขอรับ"
หลี่หานที่เพิ่งมาถึงก็ปกป้องซ่งจื่อหรู
"ไอ้เด็กเนรคุณ ไอ้หมาป่าตาขาว เรื่องอะไรไปเข้าข้างคนอื่นเจ้าแซ่หลี่หรือแซ่ซ่ง"
แม่เฒ่าหลี่ด่าหลานชาย ก่อนที่หลี่ม่านอวี้จะว่าหลี่หานต่อ
"นั่นนะสิพี่รอง ท่านเข้าข้างคนนอกเท่ากับเป็นปรปักษ์กับบ้านหลี่ของเรานะ"
"หึ..ไก่ป่าไม่ใช่ของเจ้าได้ๆ เช่นนั้นฟืนสองมัดนั้นข้ายังต้องการ"
แม่เฒ่าหลี่ไม่ยอมแพ้ ไม่เคยเห็นใครหน้าด้านเท่านี้ หลี่หานเองถึงกับวางสีหน้าไม่ถูก
"ท่านย่า น้องสี่ยังมีจื่อเย่วกับจื่อห่าวให้ต้องเลี้ยงดู อากาศเชิงเขาหนาวเพียงใดหากไม่มีฟืนพวกเขาจะอยู่อย่างไร ท่านจะให้พวกเขาหนาวตายรึขอรับ"
หลี่หานห้ามหญิงชรา แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือนางลงมือกับหลานชาย ตุบๆๆ ผลัวะๆๆ หลี่หานถูกหญิงชราทุบตี ตัวเขาเองก็ไม่ป้องกัน เขามองหน้าน้องสี่อย่างขอโทษ ซ่งจื่อหรูแทบจะเข้าไปกระชากนังแก่เจ้าปัญหานั่นจริงๆ มืออุ่นๆจับมือนางไว้พลางส่ายหน้า ซ่งจื่อหรูรู้สึกหัวใจอบอุ่นอย่างน่าประหลาด ฮั่วเฟยหรงเดินขึ้นหน้ามามองลงยังหญิงชราตรงหน้าที่เสแสร้งฟูมฟายผมเผ้ารุงรัง
ฮั่วเฟยหรงมองหญิงชราอย่างรังเกียจ แต่ในที่สุดก็เอ่ยปาก
"แม่เฒ่าข้าถามสักคำ ท่านมีเหตุผลใดจะให้เด็กคนนี้กตัญญูต่อท่าน?"
น้ำเสียงที่ถามคำถามของฮั่วเฟยหรงนั้นทำเอายายแก่ถึงกับใจคอไม่ดี แต่ต้องเสแสร้งว่าไม่กลัว
"หึ..มันเป็นหลานข้า ข้าเป็นย่ามันต้องมีเหตุผลอันใด"
"เหตุผลนี้ฟังไม่ขึ้น"
ฮัวเฟยหรงเอ่ยขัด
"ท่านพี่เฟยหรง...ท่านแม่ข้าแก่แล้ว คนในหมู่บ้านล้วนแต่ต้องกตัญญู ฮ่องเต้พระองค์นี้ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ยิ่งนักนะเจ้าคะ"
หลี่อ้ายเสิ่นกล่าวเสียงหวาน นางมั่นใจว่าเขาต้องคล้อยตาม ความกตัญญูของฮ่องเต้เป็นที่ประจักษ์ และระบุเป็นกฎหมายต้าเย่ว นางกำลังโอ้อวดว่าตนมีความรู้ และคิดว่าเขาต้องพอใจในตัวนาง แต่ฮั่วเฟยหรงกลับไม่ใส่ใจและเมินเฉย ก่อนจะเอ่ยต่อ
"แม่เฒ่าข้าขอถามท่าน ท่านบอกว่าจะให้เด็กคนนี้กตัญญูต่อท่านในฐานะผู้อาวุโส แต่คำหนึ่งนางก็คนนอก อีกคำก็บอว่านางเป็นคนอื่น ท่านบอกว่าตนเองแซ่หลี่ส่วนนางแซ่ซ่ง ในเมื่อไม่ใช่คนในครอบครัวท่านแล้วจะให้นางกตัญญูด้วยเหตุผลเหล่านี้ข้าคิดว่าคงไม่ได้ ที่ข้ากล่าวมาถูกหรือไม่ขอรับท่านปู่ฝูเหยา"
หลี่ฝูเหยากระแทกไม้เท้าตึงๆสามหน หญิงชราน่ารังเกียจช่างหน้าด้านยิ่งนัก
"นังเฒ่า ข้าเห็นแก่เจ้าที่เป็นเมียเจ้ารอง แต่เจ้ากลับสร้างแต่เรื่อง คนป่วยก็ไม่รักษาแถมยังขับไล่พวกเขาจนบุตรชายตายจากไปปล่อยให้เด็กๆพวกนี้กำพร้าก็ยังไม่พอใจ ได้ๆๆ อีกสองวันซ่งเหวินจะไปเมืองเป่าซาน ข้าจะฝากจดหมายไปให้เจ้ารอง ดูสิว่าเขายังจะเก็บเจ้าไว้หรือไม่ ข้าจะให้เขาหย่าเจ้าซะ"
"ท่านมีสิทธิ์อะไรมาให้ท่านพ่อหย่าท่านแม่ข้า ท่านลุงใหญ่ท่านก็แค่หัวหน้าหมู่บ้าน ไม่ใช่ขุนนางนายอำเภอสักหน่อย"
หลี่อ้ายเสิ่นถูกตามใจจนไม่เห็นผู้ใดในสายตา กล้าต่อว่าผู้นำหมู่บ้านต่อหน้าคนมากมาย นี่เห็นได้ชัดว่าแม่เฒ่าหลี่อบรมบุตรสาวได้แย่ยิ่งนัก
"เจ้า เจ้า เจ้า ดูๆๆเจ้าเลี้ยงลูกสาวเช่นไรดูเอาเถิด"
ซ่งจื่อหรูเดินก้าวไปข้างหน้า ก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าหลี่ฝูเหยา
"ท่านปู่ใหญ่..หากท่านปู่หย่ากับท่านย่าจะไม่เพียงมีผลต่อการสอบของพี่ใหญ่และอาสี่ แต่มีผลต่อเด็กทุกคนในหมู่บ้านที่กำลังศึกษาเล่าเรียน อีกทั้งการแต่งงานด้วยเจ้าค่ะ"ซ่งจื่อหรูเอ่ยขึ้น
"เหอะ..พี่ใหญ่เจ้าอยากให้ตาเฒ่านั่นหย่าข้าเจ้ากล้ารับประกันผลที่ตามมาหรือไม่"
แม่เฒ่าหลี่ได้ใจหลังจากได้ยินซ่งจื่อหรูพูดถึงผลลัพธ์จากการที่หลี่ไหลฝูจะหย่านาง พวกเจ้าอยากให้คนในหมู่บ้านหลี่ซานเดือดร้อนก็ตามสบาย ดูสิคนเหล่านี้จะยอมไหม ชาวบ้านทำสีหน้าตกใจ แค่หย่าภรรยาของหลี่ไหลฝูมีผลกระทบใหญ่เพียงนี้เชียวหรือ แต่ซ่งจื่อหรูไม่ปล่อยให้นางดีใจได้นานซ่งจื่อหรูจึงเอ่ยต่อ
"ท่านปู่ใหญ่สิ่งที่นางทำกับท่านพ่อท่านแม่ข้านั้นเป็นสิ่งที่ไม่ควรกล่าวถึง มิเช่นนั้นคนในหมู่บ้านจะถูกกล่าวหาไปด้วย ตามกฎหมายต้าเย่ว การหย่าเป็นเรื่องใหญ่ของตระกูล แต่การปลดภรรยาเป็นเรื่องในครัวเรือน มีเพียงการปลดภรรยาเท่านั้นจึงไม่กระทบต่อคนในหมู่บ้าน และมีเพียงครอบครัวของท่านปู่ที่ได้รับผลกระทบ แม้สอบขุนนางไม่ได้ ก็ยังมีที่นาให้ทำกิน"
"หา ปลดภรรยาอั๊ยย่ะนี่เท่ากับเด็กๆบ้านรองของท่านผู้นำจะไม่สามารถหาคนดีๆมาแต่งได้เลยนะ"
"ใช่สิ..ถูกหย่ากับถูกปลด สู้ให้ท่านอาไหลฝูปลดนางเถอะ อย่างน้อยก็รักษาชื่อเสียงของคนในหมู่บ้านได้"
"ใช่ๆ ข้าเห็นด้วย"
"เกิดมาไม่เคยเจอใครเลวร้ายได้เท่านาง บุตรชายก็ถูกละเลยจนตาย รังแกสะใภ้จนไร้หนทาง ถุ้ย ดูลูกสาวที่เจ้าสั่งสอนสิ ต่อหน้าลุงของนางยังกล้าโอ้อวดวางท่า หากเรื่องนี้แพร่ไปสตรีในหมู่บ้านจะหาคนดีที่ไหนมาแต่งงานด้วย"
