บทที่ 13 บุญคุณนี้เดิมควรตอบแทนเขา

คนที่ถ่มน้ำลายคือหลิวซื่อ ภรรยาของหลี่ฝูเหยา น้องสะใภ้สามีคนนี้วันๆนอกจากโอ้อวด ก็หน้าด้านฉกฉวยข้าวของผู้อื่น  น้องรองช่างมีเวรกรรมเสียจริงๆ

"ใช่ๆ นี่ยายแก่ลูกสาวข้ากำลังคุยเรื่องแต่งงาน ส่วนบ้านหลี่จ้านก็จะหมั้นหมายอยู่แล้ว อย่าให้บุตรสาวไร้การอบรมของเจ้ามาทำลายงานมมงคลของครอบครัวอื่นเลย"

หลี่อ้ายเสิ่นชี้มือปากคอสั่ยลั่นออกไป

"พวกเจ้า ๆๆแต่ละคนล้วนไม่ใช่คนดีหาเรื่องข้า  ซ่งจื่อหรูเจ้ามันเด็กอกตัญู ยุแหย่จะให้ท่านพ่อข้าปลดท่านแม่เจ้าต้องไม่ตายดีแน่ๆ นังเด็กเนรคุณ"

"ท่านอาเล็ก...คนไม่ผิดเหตุใดกลัวว่าผีจะมาเคาะประตูบ้าน อีกครึ่งปีท่านปู่จึงจะกลับมา กว่าจะถึงเวลานั้นมิสู้ท่านย่าทำตัวดีๆ คอยอบรมสั่งสอนลูกหลานให้อยู่ในทำนองคลองธรรม จะได้ไม่ถูกปลดมิดีกว่ารึ"

"เด็กน้อย..ข้าว่าพวกเราไปเถอะอย่างไรเจ้าก็ไม่ได้แซ่หลี่  เรื่องคนอื่นอย่ายุ่งจะดีกว่า น้องๆเจ้ารอกินข้าวอยู่"

ฮั่วเฟยหรงเอ่ยแก่ซ่งจื่อหรู เด็กคนนี้ยืนนิ่งตั้งนาน ที่แท้ก็ร้ายกาจยิ่งนัก แค่คำพูดไม่กี่คำก็ทำเอาชาวบ้านอยากจะฆ่าแม่เฒ่านั่นให้ได้ แบบนี้คงพอสู้รบกับเหล่าคุณหนูและคนเหล่านั้นได้บ้าง ฮั่วเฟยหรงไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้ได้ยกซ่งจื่อหรูไว้เหนือสตรีที่เขาเคยพบพานมาแล้วทุกคน

"อืม..พวกเราไปกันเถอะป่านนี้ไม่รู้ว่าอาสะใภ้เหนื่อยหรือไม่ ข้ารบกวนนางมานานแล้ว ท่านปู่ใหญ่ พี่ป้าน้าอาทุกท่าน ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ"

หลี่อ้ายเสิ่นมองตามด้วยสายตาที่อาฆาตแค้น  

ทั้งคู่เดินมาจนถึงกระท่อมของซ่งจื่อหรูเขาจึงวางตระกร้าลงและช่วยนางยกไปไว้ในลานบ้าน จากนั้นก็ส่งไก่ฟ้าให้สองตัว

"พี่หรง หมายความว่าอย่างไรกันไก่สองตัวท่านเป็นคนล่าได้ ข้าล่ามาได้เพียงตัวเดียวเท่านั่นเอง"

ซ่งจื่อหรูตกใจที่เขาไม่เอาแต่ยกให้นาง ฮั่วเฟยหรงเอ่ยปากบอกว่ายกให้

"อืม..ข้าให้เจ้าตัวนึง ถ้าไม่พอข้าสามารถไปล่าใหม่ได้เจ้าอย่างกังวลเลย"

"พี่หรง ท่านว่าไก่ฟ้านี่แลกเป็นเงินได้หรือไม่เจ้าคะ"  

สำหรับซ่งจื่อหรูสิ่งที่นางอยากได้ที่สุดตอนนี้คือเงิน

"ปกติราคาจะอยู่ที่ชั่งละ30อีแปะ หากขนสวยจะได้ถึง40อีแปะไก่พวกนี้น่าจะหนักประมาณตัวละ5ชั่ง ทำไมเจ้าอยากขายรึ"

"ขอบอกตามตรง บ้านข้าไม่มีอะไรสักอย่าง อย่าถามหาข้าวสารสักกำหรือแป้งสาลีสักครึ่งถุงเลยเจ้าค่ะ"

"ปกติข้าไปแลกที่บ้านท่านผู้นำน่ะ ถึงจะราคาถูกสักหน่อยแต่แค่ไก่ฟ้าสองตัวเดินทางเข้าตัวตำบลคงไม่คุ้ม"

"พี่หรง ท่านช่วยไปแลกให้ข้าสักหน่อยได้ไหมเจ้าคะ"

สายตาออดอ้อนนั้นช่างชวนให้คนตกอยู่ในภวังค์เสียจริงๆ เทียบกับสายตาเชิญชวนของเหล่าสตรีอื่นๆ ที่ส่งให้เขาๆ กับชอบสายตาสดใสคู่นี้ตรงหน้ามากกว่า

"ได้... ว่าแต่แล้วเจ้าต้องการอะไรเพิ่มอีกบ้างหรือไม่?"

"ข้าขอข้าวสาร เกลือ น้ำมัน ก็พอเจ้าค่ะ ข้าก็ไม่รู้ว่าจะได้สักเท่าไหร่ ข้าเจอหม้อกับกะทะที่ท่านตาเก็บซ่อนไว้จึงอยากหุงข้าวให้น้องได้กินสักมื้อ"

"อืม เจ้าจะไปรับน้องๆ ที่บ้านข้าเลยหรือไม่ "

"ข้ารอท่านมาก่อนค่อยไปพร้อมกันดีกว่า"

ทั้งคู่แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนฮั่วเฟยหรงดีใจ นางบอกว่าจะรอเขาไม่รู้ว่าเพราะอะไร วันนี้ที่เห็นนางอีกครั้งเขากลับรู้สึกว่าเขาเจอคนที่ตามหามานนานเจอแล้ว  เหมือนนางหนีไปเที่ยวเล่นแล้วเพิ่งคิดได้ว่าเขารออยู่จึงกลับมา  ฮั่วเฟยหรงจึงรีบเดินไปยังบ้านของหลี่ฝูเหยา จากนั้นก็เจรจาขายไก่ป่าสองตัว เนื่องจากต้องนำไปส่งเหลาอาหารอีกทีราคาจึงลดลง ไก่ฟ้าสองตัวหนัก10ชั่งหลี่ซ่งเหวินรับซื้อชั่งละ20อีแปะ ฮั่วเฟยหรงแลกได้เงินมา200อีแปะ

"ท่านอาซ่งเหวิน มิทราบว่า เกลือ ข้าวสาร และน้ำมัน มีราคาเท่าใดขอรับ"

"ข้าวสารชั่งละ20อีแปะ เกลือชั่งละ40อีแปะ น้ำมันไหละ80อีแปะ"

ฮั่วเฟยหรงพยักหน้า ร้องอ้อๆอยู่สามที

"เช่นนั้น รบกวนท่านอาสักหน่อย ข้าต้องการข้าวสาร3ชั่ง เกลือครึ่งชั่ง น้ำมันครึ่งไหขอรับ"

"วันนี้ขอบใจเจ้ามาก  ไม่เช่นนั้นนางคงเสียเปรียบอีก"

หลี่ฝูเหยาเอ่ยขึ้น ทำไมทุกทีที่เกิดเรื่องต้องเป็นตอนที่เขาไม่อยู่นะ  เมื่อไหร่เจ้ารองจะกลับสักที อยากจัดการหญิงแก่ชั่วร้ายนี่จริงๆ ฮั่วเฟยหรงไม่กล่าวอันใด ได้แต่พยักหน้ารับของมาถือไว้ ก่อนกลับเขาหันมาเอ่ยบางอย่างกับหลี่ฝูเหยา

"ตอนนั้นท่านแม่ข้าเจ็บท้อง ท่านพ่อก็ไม่อยู่ อากาศหนาวหมอตำแยมาไม่ได้  หมอในหมู่บ้านก็ปฏิเสธไม่ยอมทำคลอด มีเพียงท่านอาหลี่ต้าซาน เขายอมทนหนาวเหน็บเดินเท้าเข้าไปยังในตัวตำบลเพื่อเชิญหมอตำแย เกวียนวัวก็วิ่งไม่ได้ แต่ท่านอาหลี่ยอมให้หมอตำแยขี่หลังจนมาถึงหมู่บ้าน ท่านแม่ข้าจึงคลอดเฟยเซียนออกมาอย่างปลอดภัย บุญคุณนี้ที่จริงข้าควรตอบแทนเขา  แต่น่าเสียดายที่คนไม่อยู่แล้ว"

หลี่ฝูเหยาพ่นควันจากกล้องยาสูบ ที่ต้าซานถูกสัตว์ป่าทำร้ายก็เพราะช่วยปกป้องบุตรชายคนเล็กของเขาหลี่ซ่งเต๋อครั้งเมื่อตอนไปล่าสัตว์ คงต้องดูแลเด็กสามคนให้มากกว่านี้ 

 "เฮ้อ คนดีๆมักอายุสั้น เจ้าว่ามั้ย พรุ่งนี้ข้าจะเกณฑ์คนไปช่วยนางล้อมรั้วสักหน่อย ขากลับผ่านบ้านนางเจ้าแวะบอกกล่าวนางให้ข้าด้วย"

มาถึงบ้านสกุลซ่งก็เห็นเด็กคนนั้นกำลังทำความสะอาดห้องครัวที่ถูกทุบ นำหินมาก่อแทนเตา ดูเหมือนหม้อกะทะนั้นน่าจะเป็นของที่ท่านผู้เฒ่าเก็บซ่อนเอาไว้ นางคล่องแคล่วมาก ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนในตัวเด็กคนนี้มีทั้งความกล้าหาญ และความเฉลียวฉลาดเกินกว่าอายุ ฮั่วเฟยหรงเดินเข้าไปหา

"เจ้าตัวยุ่ง  ไก่ป่านั้นขายได้200อีแปะ ซื้อข้าวสาร2ชั่ง เกลือครึ่งชั่ง น้ำมันครึ่งไห ทั้งหมด100อีแปะ นี่เงินที่เหลือ"