บทที่ 14 พวกเรามีข้าวกินแล้ว

ซ่งจื่อหรูดันมือที่ถือเงินอยู่กลับไป  วันนี้นางได้รับความช่วยเหลือจากบุรุษตรงหน้ามากมายแล้ว หากเป็นชาติก่อนอายุขนาดนี้ คงกำลังนั่งเล่นเกมส์ ถ่ายคลิปลงโซเชียลอยู่เลย เด็กในยุคสมัยนี้โตวัยจริงๆ

"พี่หรง วันนี้ต้องขอบคุณท่านมาก หากไม่ได้ท่านข้าเองคงรับมือลำบาก อีกทั้งยังบาดเจ็บอยู่"

"เจ้าไม่โกรธ เกลียดข้าหรือ"

"เกลียดท่าน? ข้าจะเกลียดท่านด้วยเหตุอันใดกัน" 

ซ่งจื่อหรูไม่เข้าใจ เหตใดนางต้องเกลียดเขากันล่ะ

"เรื่องบิดาของเจ้า...."

"ที่ผ่านมาข้าไม่เกลียดท่านรวมถึงคนบ้านท่านเลย ที่ท่านพ่อทำเป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกคนพึงมีนั้นคือคุณธรรมและความเมตตา ไม่ใช่ว่าท่านพ่อข้าตายเพราะไปตามหมอตำแยสักหน่อย ถ้าท่านย่ายอมรักษาท่านพ่อแต่แรกเขาก็อาจไม่ตาย ที่ข้าไม่อยากพบปะกับท่านก็เพราะอาเล็ก ข้าอยากอยู่อย่างสงบ แต่ดูเหมือนพวกนางจะไม่ยอมอยู่เงียบๆ"

"เรื่องบางออกหน้ามากนักคงไม่ดี  หากอยากให้น้องชายได้เรียนหนังสือสอบขุนนาง  น้องสาวได้คู่ครองที่ดี บางอย่างเจ้าควรไว้หน้าพวกนางบ้าง"

"แล้วข้าล่ะ หากไว้หน้านางแล้วจะหาคู่ครองที่ดีได้หรือไม่"

"เจ้ามีคนที่คู่ควรอยู่แล้ว ไม่ต้องเสาะหาหรอก"

ซ่งจื่อหรู ทำสีหน้างงๆ ก่อนจะนำของที่ฮั่วเฟยหรงนำมาเก็บในช่องลับ นางจึงไม่เห็นสีหน้าและใบหูที่แดงเสียจนเหมือนลูกมะเขือเทศของฮั่วเฟยหรง

"ไปรับเด็กๆกันเถอะ เลยมาครึ่งวันแล้ว ท่านอาสะใภ้ร่างกายอ่อนแอ ข้าไม่อยากให้นางลำบากมากนัก"

ทั้งคู่เดินมาถึงกระท่อมก็เห็นเด็กสามคนนั่งเล่นอยู่ด้วยกัน ซ่งจื่อห่าวอ่อนกว่าฮั่วเฟยเซียนเป็นน้องเล็กสุด ซ่งจื่อเย่วคอยดูน้องๆ โดยมีฮั่วหรานนั่งปักผ้าอยู่บนแคร่ เมื่อเห็นบุตรชายและซ่งจื่อหรูเดินมาด้วยกันก็แปลกใจ  นางเอ่ยปากทักทายคนทั้งสอง

"หรงเอ๋อร์ แม่หนูจื่อหรูเหตุใดพวกเจ้าจึงมาด้วยกันได้เล่า"

"ข้าเจอนางโดยบังเอิญขอรับท่านแม่ เห็นว่านางนำน้องสองคนมาฝากท่านและกำลังจะมารับ"

ซ่งจื่อหรูไม่รู้ว่าเหตุใดเขาจึงโกหกและไม่บอกว่าขึ้นเขากับนาง แต่ในเมื่อเขาไม่ต้องการจะพูดนางก็ไม่อาจถามไถ่ได้ จึงเพียงเอ่ยถามกับฮั่วหรานเท่านั้น

"อาสะใภ้  จื่อเย่วกับจื่อห่าวทั้งสองคนไม่ได้ทำให้ท่านลำบากใช่ไหมเจ้าคะ"

"ที่ไหนกัน แม่หนูจื่อเย่วรู้ความยิ่งนัก ปัดกวาดเช็ดถูเรือนข้าเสียสะอาดสะอ้าน ส่วนจื่อห่าวก็เล่นกับเซี่ยนเซี่ยน ทั้งคู่เป็นเด็กดีมากเชียวล่ะ"

"ขอบคุณมากเจ้าค่ะ วันนี้รบกวนท่านมากแล้วข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ จื่อเย่ว จื่อห่าว บอกลาท่านอาสะใภ้ กับพี่เฟยหรงและเฟยเซียนเสียสิ"

"อาสะใภ้ พี่เฟยหรง จื่อเย่วขอตัวกลับก่อนนะเจ้าคะ"

"จื่อห่าวก็กลับก่อนนะขอรับ ข้าไปก่อนนะพี่เฟยเซียน"

"อืม..กลับบ้านดีๆถ้าไม่สะดวกจะพาพวกเขาไปไหนด้วยเจ้าก็มาฝากข้าได้ มีเด็กเยอะๆบ้านจะได้ไม่เงียบเหงา อ้อ..มันเทศนั้นรสชาติดียิ่งนักขอบใจเจ้ามาก"

ทั้งสามลาฮั่วหราน ฮั่วเฟยหรง และฮั่วเฟยเซียนก่อนจะรีบกลับบ้าน วันนี้นางข่มขู่เรื่องปลดภรรยาของท่านปูู่ คงสงบได้อีกหลายวัน ใช้เวลาช่วงนี้จัดการรั้ว กับซ่อมแซมบ้านสักหน่อย เมื่อสักครู่ฮั่วเฟยหรงบอกแล้วว่าท่านปู่ฝูเหยาจะพาคนมาช่วยนางล้อมรั้ว 

 หลังจากกลับมาถึงบ้านซ่งจื่อหรูก็ให้เด็กไปช่วยกันเก็บกวาดบริเวณบ้าน ตนเองนำมันเทศไปล้าง แกะเอาเมล็ดเกาลัดออก คว้าเลื่อยไปตัดต้นไผ่มาหนึ่งต้น เลื่อยต้นไผ่ออกเป็นท่อนละประมาณ8ชุ่น ล้างจนสะอาด ก่อไฟโดยใช้หินสามก้อนวางแทนเตา นำหม้อออกมาสองใบ จากนั้นนำหม้อใส่น้ำตั้งไฟ นำข้าวสารมาล้าง หั่นมันเทศเป็นสี่เหลี่ยม ผ่าครึ่งเกาลัด  

นำสามอย่างมารวมกันโรยเกลือเล็กน้อย คลุกเบาๆเหยาะน้ำมันเล็กน้อย  จึงนำมากรอกใส่ท่อนไม้ไผ่ที่เตรียมไว้ นำใบบัวมาปิดปากกระบอก แล้วเรียงตั้งในหม้อคอยเติมน้ำ สักพักก็ได้กลิ่นหอมของข้าว ปลายังเหลือ1ตัวเอาออกมากจากโอ่งแตก ทำความสะอาดขอดเกล็ดควักใส้ เคล้าเกลือแล้วนำมาย่าง  

"พี่ใหญ่...หอมจังเลยเจ้าค่ะ"

ซ่งจื่อเย่วทำจมูกฟุดฟิด

"พี่ใหญ่ มีข้าวด้วยหรือขอรับ"

ส่งจื่อห่างท้องร้องเขาไม่ได้กินข้ามานานแล้ว

"ได้ๆเจ้าแมวจอมหิวโหยสองคน วันนี้เจ้าจะได้กินปลากับข้าวสวยร้อนๆ"

"พี่ใหญ่เก่งจังเลยเจ้าค่ะ พวกเรามีข้าวกินแล้วไม่ต้องกินแต่น้ำในลำธารอีกแล้ว"

"เด็กดี ต่อไปต้องขยันห้ามเกียจคร้าน คนขยันจึงไม่อดตาย  จื่อเย่วกับจื่อห่าวเป็นเด็กดีพี่ใหญ่จะให้ได้กินข้าวขาวทุกวันดีหรือไม่"

"ดีเจ้าค่ะพี่ใหญ่   วันนี้ที่บ้านอาสะใภ้มีข้าวด้วยข้ากลัวนางหิว แต่อาสะใภ้ป่วยต้องรอพี่เฟยหรงกลับมาหุงข้าวเจ้าค่ะโชคดีที่มีมันเทศกับปลาย่างที่พี่ใหญ่เอาไปฝาก นางจึงไม่บ่นหิว"

"เอาละๆ รีบกินเถอะพี่จะเอาข้าวอบเกาลัดกับมันเทศไปฝากอาสะใภ้ฮั่วสักหน่อย พวกเจ้านั่งกินดีๆ  ช่วงนี้ท่านย่าน่าจะไม่มาหาเรื่องพวกเราสักพัก"

"เอ๋...จริงหรือเจ้าคะดีจัง"

"นั่นเป็นเรื่องดีที่สุดที่นางควรทำขอรับ"

แม่เจ้าไอ้ความพูดน้อยต่อยหนักนี่ แม้จะคนละภพละชาติแต่นิสัยคือคนเดียวกันไม่ผิดแน่ไม่ว่าจะเป็นอวิ่นห่าวหรือจื่อห่าว ซ่งจื่อหรูลูบหัวเด็กน้อยก่อนจะลุกขึ้น หยิบตะกร้านำกระบอกข้าวอบใส่สามอันก่อนจะเดินไปยังบ้านสกุลฮั่ว

"พี่หรง ท่านอาสะใภ้ ข้าเองจื่อหรูเจ้าค่ะ"

"อาหรูรึ  เข้ามาเถอะหรงเอ๋อร์อยู่ในครัวน่ะ"

ซ่งจื่อหรูเดินเข้ามาบริเวณบ้าน เห็นฮั่วเฟยเซียนนั่งเล่นอยู่จึงทักทาย

"น้องเซียนเซียน วันนี้สนุกหรือไม่"

"สนุกเจ้าค่ะ ข้าชอบให้พวกเขามาอีก เมื่อไหร่พวกเขาจะมาอีกเจ้าคะพี่จื่อหรู ท่านชื่อจื่อหรูใช่หรือไม่เจ้าคะ"

"ใช่ พี่ชื่อซ่งจื่อหรู ไว้คราวหน้าพี่จะพาพวกเขามาอีก พี่สัญญา"