บทที่ 149 จากนี้ไปจงใช้ชีวิตของหลานให้มีความสุข

จ้าวเฟยหรงนอนกอดร่างระหงอย่างหวงแหน  ซ่งจื่อหรูกับซ่งจื่อเย่วยิ่งโตเป็นสาวยิ่งงดงามเปรียบดังดอกไม้งามเมืองกว่างผิงเลยทีเดียว  ทั้งคู่นอนหลับจนนางรู้สึกมีมือหยาบกร้านมาลูบผม ซ่งจื่อหรูรู้สึกตัวจึงลืมตา  พอเห็นคนที่ปรากฏตรงหน้าก็ลุกขึ้นทันทีสวมกอดแล้วร้องไห้

"เหลียนฮวาหนูร้องไห้ทำไมกัน    บอกปู่สิ"

ซ่...