บทที่ 154 ตำรานั้นช่างดีนัก

 จ้าวเฟยหรงเห็นการฟาดฟันระหว่างหลี่ซ่งเต๋อกับไห่เมิ่งหยวนก็นึกขำในใจ  เจ้าตัวยุ่งกราบอาจารย์ไม่ปรึกษาอาเจ้าหน่อยหรือ  ก่อนจะเดินมาอุ้มนางเพื่อไปนอนพัก  ขืนนางดื่มหมดกานั่นเขาต้องมานั่งเช็ดคราบอาเจียนนางอีก     แล้วยังต้องปล่อยให้นางร้องไห้คว้าแขนเสื้อเขาไปสั่งน้ำมูกจนเขาต้องตัดเสื้อตัวใหม่   งานเลี้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ