บทที่ 17 เหตุใดข้าจึงคุ้นหน้าเจ้านัก

 ไม่ใช่แค่ซ่งจื่อหรู  หลี่หาน และหลี่ถิงถิง  ฮั่วเฟยหย่งกัยฮั่วเฟยหรงและชาวบ้านบางส่วนที่เพิ่งมาถึงก็ปะหลาดใจ  เด็กคนนี้ช่างมีพรสวรรค์เสียจริงๆ   หลี่เซียวผู้นั้นคือซิ่วไฉผู้นึง  ตอนกำลังจะไปสอบจี่เหรินกลับล้มป่วย  สุดท้ายภรรยากลับทอดทิ้งเหลือเพียงบุตรชายอายุเจ็ดขวบ    คนด้านนอกที่ฟังอยู่ได้แต่ถอนหา...