บทที่ 87 ไห่เมิ่งหยวน

ซ่งจื่อหรูเห็นว่าไห่เมิ่งหยวนฟื้นแล้วก็เดินมาหาเขานั่งลงบนขอนไม้ข้างๆ  ไห่เมิ่งหยวนมองตอบนางในตาไม่มีแววอาฆาตแต่อย่างใดเหมือนยอมจำนน

" เจ้าต้องการอะไรจากข้า  อย่านึกว่าไม่ฆ่าข้าแล้วข้าจะขอบคุณเจ้าหรอกนะ "ไห่เมิ่งหยวนสบัดหน้าหนี

"นี่ตาเฒ่าไห่  นี่คือชื่อจริงเจ้าสินะ  ข้าเป็นคนชัดเจนบุญคุณความแค้น  ตอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ