บทที่ 3 ยอมเรียกพี่หรือว่าจะ…จูบ

ตอนที่ 3 ยอมเรียกพี่หรือว่าจะ…จูบ

KHAWTANG TALK

ตอนนี้พวกเรามาที่คลับmmเพราะมันใกล้คอนโดพวกเราที่สุดค่ะฉันกะจะมานั่งดื่มเหล้า นั่งเล่นชิวๆส่องผู้ชายกันนิดหน่อย เพราะว่าทั้งโต๊ะนี่โสดกันหมดเลยยกเว้นนาเดียคนเดียวขนาดแฟนมันห้ามไม่ให้มันมามันยังแอบมา เห็นหน้าตาน่ารักนี่ร้ายสุดเเต่มันก็เป็นคนจริงใจ

จริงๆกลุ่มเราก็จริงใจให้กันมาตลอดรักกันมากด้วยคือง่ายๆไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดอ่ะ

พวกเราอยู่โซนวีไอพีเพราะฟ้าโทรมาจองไว้แล้ว เพราะส่วนตัวไม่อยากวุ่นวายกับคนข้างนอกชอบอยู่เเค่กลุ่มพวกเรามากกว่าและตรงนี้ส่องผู้ชายชัดดี เพราะมันเป็นชั้นสองของคลับ

"สั่งอะไรกินดี"ฟ้าถามเพื่อนๆ

"ใครอยากกินไรก็สั่งเลยวันนี้ครีมกับนาเดียมันเลี้ยง"ฉันบอก

"จริงดิ ดีๆกูกำลังหาคนเลี้ยงเลย"ฉันบอก

"เออพวกกูเลี้ยงวันนี้เเต่วันอื่น....."ครีมบอก

"มึงต้องเลี้ยงพวกกูคืนนะคะ"นาเดียบอก

"นาเดียมึงออกมาแบบนี้ปีแสงจะไม่พอใจมากขึ้นกว่าเดิมหรอ"ฉันถามด้วยความที่เป็นห่วง

"ปล่อยมันวันนี้กูอยากสนุกมันแม่งมีเเต่ห้ามๆไม่เคยจะมาสนใจกูหรอกจริงๆ"นาเดียบอก

"โอ๋ๆไม่ต้องน้อยใจนะเพื่อนๆอยู่นี่ละ"ครีมบอก

"เเต่ปีแสงมันก็รักมึงจะตายไป"ฟ้าบอกกลับมา

"พอๆมาสั่งเครื่องดื่มกันเถอะเดี๋ยวจะดึกพรุ่งนี้กูยังต้องไปเข้าเชียร์อีก"ฉันบอกเพื่อนแล้วใบหน้าก็เริ่มเศร้า

"เออใช่ รีบสั่งมาเลยเดี๋ยว4ทุ่มปีแสงมันจะโทรมามีเวลาอีก3ชั่วโมงนะ"นาเดียบอก

"กูละเบื่อพวกมีแฟนจริงๆทำเป็นด่าเขา”

“สุดท้ายก็เเคร์เค้าอยู่ดี”มินบอก

"กูเห็นด้วยค่ะ"ฟ้าพูดเสริมขึ้น

"พวกมึงมัวเเต่พูดมากวันนี้จะได้ดื่มกันมั้ย"ครีมบอกต่อ

"เออ รีบสั่งมากินจะได้ทันเวลานาเดีย"ฉันบอกเพราะนาเดียต้องกลับก่อน4ทุ่มไม่งั้นมีทะเลาะแน่

"งั้นเดี๋ยวกูเป็นคนสั่งเพราะยังไงก็กินเหมือนกันแหละเนอะพวกเรา"มินบอก ทุกคนพยักหน้ามินก็สั่งกับเด็กเสริฟ

จนสั่งเสร็จก็นั่งรอเด็กเสริฟยกมาให้........

MAIRIAW TALK

คลับของพี่ไอนนท์ชื่อคลับ mm ตอนนี้พวกเรามาถึงกันนานแล้วพวกผมอยู่โซนวีไอพีชั้นบนเเต่ห้องของพวกผมจะใหญ่กว่าวีไอพีห้องอื่น

มันจะเป็นกระจกใสสามารถมองทะลุไปข้างนอกได้เเต่คนข้างนอกจะไม่สามารถมองเห็นคนข้างในนี้ได้เลย พวกเราก็นั่งดื่มกันไปตามปกติจน.......

"เฮ้ย พวกมึงนั่นใช่น้องนาเดียกับน้องข้าวตังปะ"ไอเฟย์พูด

ผมนี่หันอย่างไวไม่รู้ทำไมเเต่มันรู้สึกแบบอยากหันเออช่างมันเถอะพูดไม่ถูกเลย

เเต่ที่ผมสนคือเธอยัยแว่นเห็นแบบนี้ไม่คิดว่ากินของพวกนี้เป็นเเต่ก็นะหน้าตาใสๆก็ร้ายทุกคน

"กูว่าใช่มากับเพื่อนด้วยเเต่ละคนแม่งน่ารักชิบหายเลย"ไอนายบอก

"กูจองคนนั้น"อาร์ม ไวมากอาร์ม

"น้องนาเดียอะเเฟนน้องชายกูเสียดายชิบ"ไอเฟย์พูดขึ้น  ทุกคนหันไปมองหน้ามันพร้อมกัน

"เฮ้ยๆ กูไม่ได้คิดที่จะแย่งของน้องหรอกเเต่…ถ้ามันเลิกกันก็ไม่เเน่"ไอเฟย์พูด

พวกผมพร้อมใจกันตบหัวมัน ผมเห็นไอนายแถมถีบมันไปด้วย

"โถ่ว ไอสัตว์เฟย์"ไออาร์มพูด

"เเต่กูว่านะน้องข้าวตังก็น่ารักอยู่นะพวกมึง"ไอนนท์พูดผมนี่สะดุ้งเลย ละกูจะสะดุ้งทำไมวะ

"ไม่เห็นจะน่ารักเลยก็เเค่ป้าแว่นคนหนึ่ง"ผมพูดขึ้นไม่รู้อะไรทำให้ผมพูดแบบนั้นออกไป พร้อมยกแก้วกระดกขึ้นดื่ม

"มึงไม่ชอบเเต่กูชอบน้องเค้าจบนะไอสัตว์"ไอนนท์พูดแทรกขึ้นมา

ทุกคนหันไปมองไอนนท์เพราะไอนนท์ไม่เคยพูดว่าชอบใครเลยผมนี่นิ่งไปเลย

นี่ไอนนท์ชอบยัยแว่ยจริงๆหรอวะ แล้วกูจะหงุดหงิดทำไมวะ ผมซะบัดหัวนิดหน่อยไล่ความคิดใหม่

"ไอนนท์มึงชอบน้องข้าวตังจริงๆหรอวะ"ไออาร์มถาม

เป็นคำถามที่ผมอยากถามเเต่ไม่กล้าถามกูอยากกราบมึงจริงๆไอ้เพื่อนอาร์ม

"ก็จริงดิ น้องเค้าออกจะน่ารักหรือว่าพวกมึงคิดว่าน้องเค้าไม่น่ารัก?"ไอนนท์บอกขึ้นมาพร้อมมองหน้าทุกคน

ทำไมผมต้องหงุดหงิดขนาดนี้ด้วยวะ!

"ไอน่ารักอะน้องเค้าก็น่ารักอยู่เเต่คนอย่างมึง......"ไอนายบอก

"ทำไมคนอย่างกูมันทำไมหา!"ไอนนท์ถามขึ้น

ก็คนอย่างมึงเคยชอบใครที่ไหนล่ะวันๆเอาเเต่จีบสาวไปทั่วผมอยากจะพูดออกไปจริงๆเเต่ทำไมพูดไม่ได้วะ หงุดหงิด

"ก็มึงเจ้าชู้จะตายเคยชอบใครจริงจังบ้างล่ะ"ไอเฟย์บอก

"ก็นี่ไงถ้ากูได้น้องข้าวตังมาเป็นแฟนกูจะเลิกเจ้าชู้เลยสัด"ไอนนท์พูด

คิดไปไกลละไอสัตว์นนท์ฝันอยู่หรอวะ?

"นี่มึงคิดไกลขนาดจะคบกับยัยแว่นเลยหรอ กูออกไปสูดอากาศข้างนอกก่อนดีกว่าว่ะ ว่าจะไปสูบบุรี่ด้วย"ผมพูดจบก็ลุกออกมาจากโต๊ะ

เอ้าแล้วกูจะหงุดหงิดทำไมเนี่ย ผมเลยตัดสินใจเดินออกมาจากห้องเเต่ในตอนนั้นเอง

ก็เห็นยัยแว่นเดินออกมาจากห้องตัวเองพอดี   อะไรมันจะเป็นใจขนาดนี้แค่คิดว่าอยากจะเจอก็ได้เจอกัน

มีอะไรทำแก้เคลียดละ

"ไง ยัยแว่น"ผมเรียกเธอเเต่ดูเหมือนเธอจะด่าอะไรผมนี่เเหละฟังไม่ถนัดเพลงมันดัง เเต่อย่างน้อยเธอก็ไม่เมินผมยังดีนะ

ถ้าเมินนี่หน้าแตกกันเลยนะครับ

KHAWTANG TALK

"ไอ้พี่ปากปีจอ..ไอ้รุ่นพี่บ้า"ฉันพูดขึ้น ที่กล้าพูดเพราะเพลงมันดังพี่เขาคงจะไม่ได้ยินในสิ่งที่ฉันด่าออกไปหรอกนะ

"เมื่อกี้พูดว่าไรนะ ด่าผมอยู่หรอครับ"เขาเดินเข้ามาถามฉัน

"ป่าวนิไม่ได้ด่าอะไรเลยค่ะ ฉันบอกว่าทำไมค่ะ"แถที่1คือฉันเองค่ะ

"หรอครับ"เขาถามซ้ำพร้อมยื่นหน้าเข้ามาใกล้

"อืม มีอะไรไหมถ้าไม่มีจะไปแล้วนะคะ"ฉันบอก มันใช่เรื่องไหมที่มายืนคุยกันกับคนที่ไม่อยากเจอไม่อยากคุยด้วย เอาฉันออกไปจากตรงนี้ทีค่ะพระเจ้าละทำไมยังต้องมาเจอกันอีกนะ

เฮ้ออ

"เดี๋ยว!"เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเเข็งกระด้าง

เป็นบ้าอะไรอีกล่ะ

"ทำไม"ฉันถาม

"คุณเป็นรุ่นน้องผมเวลาพูดกับผมคุณควรจะเรียกว่าผมว่าพี่สิครับ"ระบบโซตัสอีกแล้วสินะ

ก็คิดว่าอะไรจะให้เรียกพี่ฝันไปเถอะ จ้างก็ไม่เรียกฉันไม่ได้ตอบอะไรเขาไปหรอกนะเพียงแค่คิดไว้ในใจ

ฉันกำลังจะเดินออกห่างจากเค้ากำลังจะก้าวเท้าเลยอยู่ๆพี่ไม่เรียวก็ดึกแขนฉันหรือจะเรียกว่ากระชากดี เจ็บเป็นบ้า

ทำให้ฉันเซไปกระแทกอกของรุ่นพี่ พอฉันเงยหน้าเท่านั้นแหละ

พี่ไม้เรียวก็ก้มหน้าเข้ามาใกล้แบบว่าได้ยินเสียงลมหายใจเลยตอนนี้ใจข้าวตังเต้นเเรงมากไม่รู้เพราะอะไรแต่มันเต็นเเรงมาก

"นี่คุณ จะ จะทำอะไรคะ"ฉันพูดติดขัดแล้วฉันจะติดอางทำไมกันเนี่ย

"จะยอมเรียกพี่หรือ..จะให้จูบ"พี่ไม้เรียวพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แววตาซ่อนความเจ้าเล่ห์นั้นไว้…